กำราบภพด้วยระบบกลไกสวรรค์ ตอนที่ 90 ไม่เกี่ยวข้องจริง ๆ หรือ

กำราบภพด้วยระบบกลไกสวรรค์ ตอนที่ 90 ไม่เกี่ยวข้องจริง ๆ หรือ

บุตรศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงสิ้นใจ

ข่าวนี้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนคนที่ลงมือ

ก็มีชื่อเสียงโด่งดัง

เฟิ่งหนีชางที่ไม่มีใครรู้จัก เพิ่งจะมีชื่อเสียงจากรายนามอัจฉริยะ ผ่านไปไม่กี่วัน ก็กลายเป็นบุคคลสำคัญ ยิ่งใหญ่มากกว่าอัจฉริยะคนอื่น ๆ

เดิมที มีหลายคนที่ต้องการท้าทายเฟิ่งหนีชาง แต่ตอนนี้ ต่างก็ล้มเลิกความคิด

แม้แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงยังกล้าสังหาร

นางจะเกรงกลัวใครอีก

เมืองต้าฮวง

วันนี้มีฝนตกปรอย ๆ

หลี่อวิ๋นนั่งอยู่ภายในหอคอยกลไกสวรรค์ มองดูทิวทัศน์ภายนอก ในมือถือสุราวิญญาณหนึ่งจอก จิบเป็นครั้งคราว

ต้องยอมรับว่า

สิ่งที่เป่ยเฉินเหิงมอบให้ ล้วนเป็นของดี คู่ควรกับการเป็นสมบัติของโลกแห่งการบำเพ็ญ ดีกว่าสุราธรรมดามาก รสชาติกลมกล่อม หอมหวาน

"ผู้อาวุโส!"

ท่ามกลางสายฝน

เป่ยเฉินเหิงรีบบินเข้ามา เขาก้าวเข้ามาในหอคอยกลไกสวรรค์ เมื่อเห็นหลี่อวิ๋นก็กล่าวเสียงดัง "ผู้อาวุโส เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

"เกิดเรื่องใดขึ้น" หลี่อวิ๋นเงยหน้าขึ้น มองแผงระบบของเป่ยเฉินเหิงแวบหนึ่ง ก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ เขาจึงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ "มิใช่ว่าเพียงแค่บุตรศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงสิ้นใจเท่านั้นหรือ"

อืม...

บุตรศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงสิ้นใจแล้ว?

"ลำดับของเขาอยู่ที่เท่าไหร่กัน"

หลี่อวิ๋นนั่งตัวตรง เปิดรายนามอัจฉริยะขึ้นมาดู ก็เข้าใจทันที เดิมทีบุตรศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงอยู่ในลำดับที่สามสิบสอง หลังจากเขาตายไป ลำดับที่หนึ่งร้อย ก็กลายเป็นคนอื่น

เขาผิดเอง

"ระบบ แก้ไขรายนามอัจฉริยะ!"

หลี่อวิ๋นกล่าวในใจ

จากนั้นจึงกล่าวเสริมว่า "ระบบ ในอนาคต หากรายนามอัจฉริยะมีการเปลี่ยนแปลง เจ้าจงแก้ไขในทันที"

อย่ารอจนกว่าเรื่องจะเกิดขึ้นแล้วค่อยมาแก้ไขรายนามอัจฉริยะ

มิเช่นนั้นความน่าเชื่อถือจะหายไป

ระบบ: "..."

หนึ่งวินาทีให้หลัง

แผ่นหินเบื้องหน้าหอคอยกลไกสวรรค์ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลง ชื่อของบุตรศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงหายไป ถูกแทนที่ด้วยคนอื่น

"ผู้อาวุโส..."

เป่ยเฉินเหิงมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาสงสัยว่าผู้อาวุโสรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว เหตุใดจึงยังคงสงบนิ่ง

"บุตรศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงสิ้นใจแล้ว ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงคงไม่ยอมปล่อยผ่าน หากพวกเขามาหาเรื่องหอคอยกลไกสวรรค์..."

"เฟิ่งหนีชางเป็นคนสังหาร เกี่ยวอะไรกับหอคอยกลไกสวรรค์"

หลี่อวิ๋นเบ้ปาก

เพียงแค่สร้างรายนามอัจฉริยะขึ้นมาแผ่นเดียว คนที่ตายทั้งหมด ต้องมาลงที่หอคอยกลไกสวรรค์หรือ

ใต้หล้านี้ จะมีเหตุผลเช่นนี้ได้อย่างไร

"แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงก็ตายเพราะแย่งชิงลำดับในรายนามอัจฉริยะ" เป่ยเฉินเหิงกล่าว

"เหอะ"

หลี่อวิ๋นยิ้มน้อย ๆ "พูดราวกับว่าแย่งชิงสิ่งอื่นแล้วจะไม่ตาย ในอดีตที่ไม่มีรายนามอัจฉริยะ ก็มีอัจฉริยะมากมายที่ตายไป"

"ข้าเพียงแค่สร้างรายนามอัจฉริยะขึ้นมา ลำดับที่สามสิบเอ็ดของรายนามอัจฉริยะ มิใช่ข้าที่บังคับให้เขาแย่งชิง"

เป่ยเฉินเหิง: "..."

พูดเช่นนี้ ดูเหมือนว่าจะสมเหตุสมผล

"ผู้อาวุโสกล่าวถูกต้อง "

เป่ยเฉินเหิงราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงกล่าวอย่างแผ่วเบา "เฟิ่งหนีชางผู้นั้น เบื้องหลังคงต้องมีขุมอำนาจหนุนหลัง ข้าได้รับข่าวมาว่า"

"ตอนที่นางต่อสู้กับบุตรศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง นางเคยใช้สมบัติเวทระดับจอมศักดิ์สิทธิ์ สมบัติเช่นนี้ ไม่น่าจะเป็นของผู้บำเพ็ญอิสระ"

"ยิ่งไปกว่านั้น..."

"ระดับศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสง ลงมือกับนาง แต่กลับไม่สามารถทำร้ายนาง แถมยังปล่อยให้นางจากไปอย่างปลอดภัย จากตรงนี้จะเห็นได้ว่า นางมิใช่ผู้บำเพ็ญอิสระ"

"เจ้าอยากรู้หรือ" หลี่อวิ๋นมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

"อยากรู้!"

เป่ยเฉินเหิงพยักหน้า

"สมบัติเวทระดับจอมศักดิ์สิทธิ์หนึ่งชิ้น"

หลี่อวิ๋นยื่นมือออกไป

"เอ่อ..." เป่ยเฉินเหิงหน้าเสีย ยิ้มอย่างฝืน ๆ "ผู้อาวุโส ราคาสามารถลดลงได้หรือไม่ เฟิ่งหนีชางกับราชวงศ์ราชาเทียนหยินของข้า ไม่เกี่ยวข้องกัน"

"ไม่เกี่ยวข้องจริง ๆ หรือ"

หลี่อวิ๋นมองเป่ยเฉินเหิง

ในหอคอยกลไกสวรรค์ ความคิดของทุกคนล้วนไม่อาจปกปิดเขาได้ เป่ยเฉินเหิงผู้นี้ต้องการชักชวนเฟิ่งหนีชางให้เป็นแขกผู้มีเกียรติของราชวงศ์ราชาเทียนหยิน

เพราะว่าความน่าเชื่อถือของรายนามอัจฉริยะ ได้รับการยืนยันแล้ว

สามลำดับแรกมีโอกาสบรรลุระดับจักรพรรดิ สิบลำดับแรกระดับกึ่งจักรพรรดิคงไม่ใช่ปัญหา ส่วนสามสิบลำดับแรกอย่างน้อยก็ต้องบรรลุระดับอภิศักดิ์สิทธิ์

ส่วนเฟิ่งหนีชางผู้นี้

หากไม่ตายก่อนวัยอันควร การบรรลุระดับราชันศักดิ์สิทธิ์ คงไม่ใช่ปัญหา หากพยายามอีกหน่อย ระดับอภิศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นไปได้

คนเช่นนี้กลับไม่มีภูมิหลัง

ขุมอำนาจแต่ละแห่ง ย่อมต้องหมายปอง

หากสามารถชักชวนได้ พันปีให้หลัง ก็จะเป็นกำลังสำคัญของขุมอำนาจ

"แค่ก"

เป่ยเฉินเหิงกระแอมไอเบา ๆ หยิบสมุนไพรวิญญาณระดับจอมศักดิ์สิทธิ์ออกมา วางไว้บนมือของหลี่อวิ๋น กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"เกี่ยวข้องเล็กน้อย ข้าเป็นถึงราชาเทพเทียนหยิน ย่อมต้องมีความคิดที่จะชักชวนอัจฉริยะ"

ราชวงศ์ราชาเทียนหยินกว้างใหญ่ แต่กลับไม่มีผู้แข็งแกร่ง ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด หากสามารถชักชวนเฟิ่งหนีชางได้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี

"อืม"

หลี่อวิ๋นรับสมุนไพรวิญญาณ กล่าวอย่างแผ่วเบา "เฟิ่งหนีชาง ไม่มีภูมิหลัง"

ข้างกาย

เป่ยเฉินเหิงรอคำตอบจากหลี่อวิ๋นด้วยความคาดหวัง เอ่ยถามว่า "จบแล้วหรือ"

"จบแล้ว!"

"จบแล้วจริง ๆ หรือ"

"ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไม"

"...."

เป่ยเฉินเหิงเอามือปิดหน้าอก ถอยหลังสองก้าว ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด สมุนไพรวิญญาณระดับจอมศักดิ์สิทธิ์หนึ่งต้น

แลกเปลี่ยนกับคำพูดสี่คำ

ช่างขาดทุนยิ่งนัก

"ผู้อาวุโส ท่านคงไม่ทำนายผิดกระมัง เบื้องหลังเฟิ่งหนีชางมีผู้แข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์คอยช่วยเหลือ นางจึงสามารถหนีรอดจากการไล่ล่าของระดับศักดิ์สิทธิ์ได้ คนเช่นนี้ จะไม่มีภูมิหลังได้อย่างไร"

เป่ยเฉินเหิงถามอีกครั้ง

"ไม่มี"

หลี่อวิ๋นหยุดคิดครู่หนึ่ง

รู้สึกว่าตนเองโหดร้ายเกินไป จึงกล่าวเสริมว่า "แต่เจ้าจงลองคิดดู ในแหวนเก็บของของนาง อาจจะมีหญิงชราอาศัยอยู่ก็เป็นได้"

"หญิงชราคนนั้น อาจจะเป็นอาจารย์ของนางก็เป็นได้"