กำราบภพด้วยระบบกลไกสวรรค์ ตอนที่ 80 บุตรชายของข้า ก็มีท่วงท่าดั่งมหาจักรพรรดิเช่นกัน!

กำราบภพด้วยระบบกลไกสวรรค์ ตอนที่ 80 บุตรชายของข้า ก็มีท่วงท่าดั่งมหาจักรพรรดิเช่นกัน!

เป่ยเฉินเหิงไม่รู้ว่าความยิ่งใหญ่เช่นนั้นคือสิ่งใด แต่เขาก็ยังคงต้องการปกป้องบุตรชาย จึงกล่าวอย่างช้า ๆ ว่า

“ผู้อาวุโสอาจไม่รู้ บุตรชายของข้า ก็มีท่วงท่าดั่งมหาจักรพรรดิ!”

หลี่อวิ๋น: “????”

พูดขึ้นมาลอย ๆ เช่นนี้ก็ได้หรือ

“ผู้อาวุโส ท่านดูสำนักกระบี่ต้าหลัว พวกเขามีชื่ออยู่ในรายนาม แต่ราชวงศ์ราชาเทียนหยินกลับไม่มีแม้แต่ชื่อ เหมาะสมหรือไม่” เป่ยเฉินเหิงลดท่าที เอ่ยอย่างเคารพ

เขารู้ดีรายนามนี้ว่าจะถูกเผยแพร่ให้กับคนทั้งโลก

ตอนนี้หอคอยกลไกสวรรค์เป็นเหมือนกับสัญลักษณ์แห่งความน่าเชื่อถือ ก่อนหน้านี้มีเหรินชิงถูและหยางชิวบรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์ ตอนนี้มีข่าวสารของหอคอยกลไกสวรรค์แพร่กระจายออกไป ใครเล่าจะไม่หวั่นไหว

เมื่อถึงตอนนั้นทุกคนต่างแย่งชิงตำแหน่งรายนามอัจฉริยะ และย่อมต้องแพร่กระจายไปทั่วทั้งโลก

คนที่ไม่มีชื่ออยู่ในรายนาม ย่อมต้องอับอาย

“เจ้าต้องการจะบอกอะไร” หลี่อวิ๋นมองเป่ยเฉินเหิง

เขาเข้าใจความคิดของอีกฝ่าย แต่ไม่ได้เอ่ยออกมา

“แค่ก” เป่ยเฉินเหิงกระแอมไอเบา ๆ เพื่อปกปิดความอับอาย เขาหยิบแผ่นหยกขึ้นมา ชี้ไปยังเฟิ่งหนีชางลำดับที่ 31 กล่าวว่า “ผู้อาวุโส คนผู้นี้ เป็นเพียงผู้บำเพ็ญอิสระ เหตุใดจึงอยู่ในลำดับที่สูงเช่นนี้”

“หรือว่า ผู้อาวุโสจะมอบลำดับนี้ให้กับบุตรชายของข้า”

“เจ้ากับบุตรชาย มีความแค้นอันใดกัน”

หลี่อวิ๋นกล่าวอย่างประหลาดใจ

รายนามอัจฉริยะนี้ เมื่อเผยแพร่ออกไป ย่อมต้องสร้างความปั่นป่วน คนที่คิดว่าลำดับของตนเองต่ำเกินไป ย่อมต้องท้าทายคนที่อยู่ในลำดับที่สูงกว่า

บุตรชายของเขาไม่มีพลัง

แต่กลับอยู่ในลำดับที่สูงเช่นนี้

ไม่ต่างอะไรกับการส่งเขาไปตาย

ยิ่งไปกว่านั้น

สิ่งที่หอคอยกลไกสวรรค์ให้ความสำคัญที่สุดคืออะไร

ความน่าเชื่อถือ!

ลำดับเท่าใด ก็คือลำดับเท่าใด การยัดเยียดบุตรชายของเป่ยเฉินเหิงเข้าไปในรายนามนั้นง่ายดาย แต่หากคนอื่น ๆ รู้ว่ามีการโกง

ใครจะเชื่อถือหอคอยกลไกสวรรค์อีก

เป่ยเฉินเหิงหน้าเสีย เอ่ยถามว่า “ผู้อาวุโสรู้หรือไม่ว่าบุตรชายของข้าอยู่ในลำดับที่เท่าใด”

เขาอยากรู้

ในโลกแห่งการบำเพ็ญ อัจฉริยะกี่คน ที่เหนือกว่าบุตรชายของเขา

“เจ้ากำลังถามถึงบุตรชายคนใด”

หลี่อวิ๋นมองเป่ยเฉินเหิง

ราชาเทพเทียนหยินผู้นี้ บุตรชายมีมากมายนับไม่ถ้วน รวมทั้งหมดสิบเจ็ดคน อายุเกินสองร้อยปี มีเจ็ดถึงแปดคน พลังของแต่ละคนไม่เลว

“ข้ากำลังถามถึงรัชทายาท”

เป่ยเฉินเหิงกล่าวโดยไม่ลังเล

“บุตรชายคนโตหรือ” หลี่อวิ๋นมองแผงระบบแวบหนึ่ง พบข้อมูลของเป่ยเฉินซวน มองดูลำดับ ถอนหายใจเบา ๆ เอ่ยว่า “ภายภาคหน้า เจ้าควรจะสนใจบุตรชายคนที่สามมากกว่า”

บุตรชายคนโตของเป่ยเฉินเหิง ลำดับอยู่ที่ห้าร้อยกว่า

แม้จะนับว่าเป็นอัจฉริยะ

แต่เมื่อเทียบกับอัจฉริยะลำดับต้น ๆ ยังคงห่างไกล หากคนเหล่านี้เผชิญหน้ากัน คนที่อยู่ในลำดับหนึ่งร้อย คงสามารถสังหารบุตรชายคนโตของเขาได้อย่างง่ายดาย

ส่วนบุตรชายคนที่สาม ยังพอใช้ได้

ลำดับที่ 132

แม้จะห่างไกลจากคนลำดับต้น ๆ แต่หากได้รับวาสนา หรือฝึกฝนวิชาเวทที่เหมาะสม ก็มีโอกาสที่จะก้าวไปข้างหน้า

“บุตรชายคนที่สามอยู่ในลำดับที่เท่าใด”

เป่ยเฉินเหิงเอ่ยถาม

“132”

หลี่อวิ๋นกล่าวเพียงตัวเลข

“ยังดี”

เป่ยเฉินเหิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ลำดับนี้ แม้จะไม่สูง แต่ก็ไม่ต่ำเกินไป นี่คือการเปรียบเทียบกับอัจฉริยะทั่วทั้งโลก การที่บุตรชายของเขาอยู่ในลำดับที่ 132

ก็นับว่าดีแล้ว

อย่างไรเสีย บุตรศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์อัคคีชาด ยังไม่อาจติดลำดับหนึ่งร้อย

บางทีอาจจะด้อยกว่าบุตรชายคนที่สามของเขา

“ดูเหมือนว่า ต่อไปต้องให้ความสำคัญกับบุตรชายคนที่สามมากขึ้น อนาคตของราชวงศ์ราชาเทียนหยินคงต้องมอบให้เขา”

เป่ยเฉินเหิงคิดในใจ

หลี่อวิ๋นมองความคิดของเป่ยเฉินเหิง ส่ายหน้าเบา ๆ มิได้เอ่ยความจริงออกมา นี่เป็นเพียงการจัดลำดับภายในเผ่ามนุษย์ หากรวมเผ่าพันธุ์อื่น ๆ เข้าไปด้วย

บุตรชายของเขาจะติดลำดับหนึ่งพันหรือไม่

ก็ยังไม่แน่นอน

เพราะว่าเผ่ามังกร เผ่าหงส์ เผ่าอีกาทองคำ พญาเผิงปีกทอง กิเลน และเผ่าพันธุ์โบราณอื่น ๆ ล้วนแข็งแกร่ง แม้พรสวรรค์จะด้อยกว่า แต่ความสำเร็จในอนาคต ย่อมไม่ต่ำต้อย

เพราะสายเลือดของพวกเขาแข็งแกร่ง

บรรพบุรุษแข็งแกร่ง ลูกหลานก็ย่อมแข็งแกร่ง นี่คือความแข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์อสูร

“ระบบ”

หลี่อวิ๋นไม่สนใจเป่ยเฉินเหิงอีกต่อไป เขาเปิดแผงระบบ เอ่ยถามว่า “สามารถสร้างศิลาจารึกไว้ข้างนอกหอคอยกลไกสวรรค์ บันทึกรายนามอัจฉริยะได้หรือไม่”

[สามารถ] คำตอบของระบบชัดเจน

“ดี”

หลี่อวิ๋นพยักหน้า กล่าวในใจ “สร้างศิลาจารึกขึ้นมา”

ทันทีที่สิ้นเสียง

หอคอยกลไกสวรรค์ก็สั่นสะเทือน เสียง “ตู้ม ตู้ม” ดังขึ้น นอกหอคอยกลไกสวรรค์ ศิลาจารึกระดับสิบจั้งปรากฏขึ้นยืนหยัดอยู่บนพื้นดิน

ศิลาจารึกสีดำสนิท

ผสานเข้ากับหอคอยกลไกสวรรค์ ไม่อาจมองเห็นวัสดุที่ใช้สร้าง บนศิลามีแสงสว่างเจิดจ้า ดูแข็งแกร่งยิ่งนัก

ทันทีที่ศิลาจารึกปรากฏขึ้น

ตัวอักษรมากมายก็ปรากฏขึ้น

“เอ๊ะ?”

“หอคอยกลไกสวรรค์มีการเคลื่อนไหว!”

“นี่มันอะไรกัน บนนั้นดูเหมือนจะมีตัวอักษร รายนามอัจฉริยะ? เอ๊ะ? ด้านล่างยังมีอีก!”

“ลำดับที่ 1 อวี้ชิงเซียน ลำดับที่ 100 เหยียนชิงซวง นี่คงจะเป็นรายนามอัจฉริยะของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แต่ละแห่งกระมัง”

“อาจจะเป็นไปได้”

“เคยได้ยินมาว่าเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์เชี่ยวชาญการทำนายดวงชะตา ก่อนหน้านี้ข้าไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าข่าวลือนั้นจะเป็นความจริง คนที่ข้าไม่เคยได้ยินชื่อ ก็ปรากฏอยู่ในรายนาม”

“อวี้ชิงเซียนคือใคร มีใครรู้จักหรือไม่”

“ข้าก็ไม่รู้”

“เอ๊ะ? ด้านล่างมีตัวอักษรเล็ก ๆ บอกว่ารายนามนี้ เป็นเพียงรายนามของอัจฉริยะเผ่ามนุษย์ อายุสองร้อยปีขึ้นไป ห้าร้อยปีลงมา”

“ไม่แปลกใจที่ข้าไม่พบศิษย์พี่ใหญ่ เขาอายุห้าร้อยสามสิบปี หากเขายังอ่อนเยาว์ อัจฉริยะทั้งหมดในรายนามนี้ เป็นเพียงคนไร้ค่า!”

“เป็นไปไม่ได้ รายนามนี้ต้องผิดพลาด ศิษย์พี่ใหญ่ของข้าเล่า ศิษย์พี่ใหญ่ของข้าไร้เทียมทาน เหตุใดจึงไม่อยู่ในรายนาม”

หลังจากรายนามอัจฉริยะปรากฏขึ้น

เบื้องหน้าหอคอยกลไกสวรรค์

ผู้คนมากมายมารวมตัวกัน

พวกเขายืนอยู่เบื้องล่างศิลาจารึก มองดูตัวอักษร พูดคุยกันอย่างไม่หยุด คนส่วนใหญ่หยิบแผ่นหยกส่งสารออกมา ส่งข่าวกลับไปยังสำนักของตน