กำราบภพด้วยระบบกลไกสวรรค์ ตอนที่ 52 หมายถึงหอคอยกลไกสวรรค์หรือ

กำราบภพด้วยระบบกลไกสวรรค์ ตอนที่ 52 หมายถึงหอคอยกลไกสวรรค์หรือ

"กราบทูลราชาเทพ ผู้อาวุโสแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงขอเข้าพบขอรับ"

ขณะที่เป่ยเฉินเหิงกำลังครุ่นคิด

นอกโถง

แม่ทัพคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว มาหยุดอยู่เบื้องหน้าโถงหลัก กล่าวอย่างเคารพ

"ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง?"

เป่ยเฉินเหิงขมวดคิ้ว

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ มิใช่ขุมอำนาจธรรมดา

ปัจจุบัน

ทั่วทั้งโลก มองไปทั่วสามพันมณฑล ขุมอำนาจสูงสุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แต่ละแห่ง ล้วนเป็นระดับอภิศักดิ์สิทธิ์ มีเพียงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงที่มีบรรพบุรุษเป็นระดับกึ่งจักรพรรดิ

แน่นอน ก็ไม่แน่ว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์บางแห่งอาจจะปิดบังความจริง

แม้จะมีบรรพบุรุษระดับกึ่งจักรพรรดิ แต่ก็ซ่อนตัว ไม่เปิดเผย

การกระทำเช่นนี้ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อเสียคือพวกเขาแข็งแกร่งเกินไป ทำให้ขุมอำนาจอื่น ๆ รวมตัวกันต่อต้าน แม้แต่ขุมอำนาจสายธรรมะ ก็ยังหวาดระแวง

ข้อดีคือ

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงไปที่ใด ก็ไม่มีใครกล้าล่วงเกิน

ไม่ว่าจะเป็นขุมอำนาจเล็กหรือใหญ่ ก็ต้องให้เกียรติ

"ผู้อาวุโสแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงมาที่ราชวงศ์ราชาเทียนหยินทำไม"

เป่ยเฉินเหิงคิดเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

หรือว่ามาแสดงความยินดีกับเขา

ความคิดนี้ เพิ่งผุดขึ้นมาในหัว เขาก็สลัดออกไปทันที วันนี้เขาเพิ่งจะบรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์ ขึ้นครองราชย์ได้ไม่กี่ชั่วยาม ข่าวนี้แพร่กระจายเร็วแค่ไหน ก็คงไปไม่ถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง

แม้จะมีสายลับของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงอยู่ในราชวงศ์ราชาเทียนหยิน การส่งข่าวไปกลับก็ต้องใช้เวลา

เวลาเพียงหนึ่งวัน

คงไม่สามารถเดินทางมาถึง

"เชิญเขาเข้ามา"

เป่ยเฉินเหิงลุกขึ้นยืน พลังแก่นแท้ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย เหงื่อเย็นที่เคยปรากฏ ก็หายไปในทันที กลับคืนสู่ความสง่างามของราชาเทพ

แม่ทัพนอกโถงได้จากไป

ไม่นานก็พาชายชราผมขาวคนหนึ่งเดินเข้ามา

"หงหยวนซานแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง ขอคารวะสหายเต๋าเป่ยเฉิน"

หลังจากเข้ามาในโถง หงหยวนซานก็มองเป่ยเฉินเหิงแวบหนึ่ง ยกมือคารวะอย่างลวก ๆ ท่าทางสบาย ๆ ราวกับว่าที่นี่คือบ้านของเขา

"ที่แท้ก็คือท่านผู้อาวุโสหง"

เป่ยเฉินเหิงกล่าวอย่างเย็นชา

เสียงของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก

เขาเป็นถึงราชาเทพเทียนหยิน อีกฝ่ายไม่เรียกเขาว่าราชาเทพก็แล้วไป แต่กลับเรียกเขาว่าสหายเต๋า นี่มัน... ดูถูกราชวงศ์ราชาเทียนหยินชัด ๆ!

หรือว่าราชาเทพเทียนหยินมีศักดิ์เท่ากับผู้อาวุโสของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง

เช่นนั้น หากพบกับประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง เขามิต้องก้มหัวให้หรือ

ต้องรู้ว่า

พวกเขาล้วนเป็นคนรุ่นเดียวกัน เคยต่อสู้กันมาแล้ว ตอนที่ยังเยาว์วัย อาจจะไม่สนใจเรื่องศักดิ์ศรี แต่ตอนนี้แตกต่างออกไปแล้ว

ทุกคนไม่เพียงแต่เป็นตัวแทนของตนเอง แต่ยังเป็นตัวแทนของขุมอำนาจเบื้องหลัง

เขาเสียหน้า ก็เท่ากับราชวงศ์ราชาเทียนหยินเสียหน้า

"ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสหงเดินทางมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงที่อยู่ห่างออกไปนับสิบล้านลี้ มีเรื่องอันใด"

เป่ยเฉินเหิงพยายามสะกดกลั้นโทสะ เอ่ยถาม

ราชวงศ์ราชาเทียนหยินนั้นแข็งแกร่ง แต่เมื่อเทียบกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแล้ว ยังคงด้อยกว่า พวกเขาอาจจะมีหรือไม่มีระดับกึ่งจักรพรรดิก็ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจคือ

ราชวงศ์ราชาเทียนหยินไม่มีอาวุธจักรพรรดิ!

แต่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงมี!

เพียงข้อนี้ข้อเดียว ราชวงศ์ราชาเทียนหยิน ก็ด้อยกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง

เพราะฉะนั้น แม้เขาจะเสียหน้าก็ต้องอดทน พยายามไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่าย

หากสู้ไม่ได้ ก็ต้องหลบ

"ข้ามาที่นี่ มิใช่เพราะเรื่องอื่น แต่มาเพราะพลังวิเศษบรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์ด้วยโชคในมือของสหายเต๋า"

หงหยวนซานกล่าวอย่างตรงไปตรงมา เขายกมือขึ้น แผ่นหยกปรากฏขึ้นในมือ

"ข้ามาที่นี่ด้วยความจริงใจ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงไม่เคยเอาของของใครโดยเปล่าประโยชน์"

"วิชาเวทระดับศักดิ์สิทธิ์วิชานี้ สามารถแลกเปลี่ยนกับพลังวิเศษบรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์ด้วยโชคในมือของสหายเต๋าได้"

"ท่านผู้อาวุโสหง กำลังล้อเล่นกับข้าหรือ"

เป่ยเฉินเหิงกล่าวอย่างเย็นชา

วิชาเวทระดับศักดิ์สิทธิ์วิชาเดียว ต้องการแลกเปลี่ยนกับพลังวิเศษบรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์ด้วยโชค

ใต้หล้านี้ จะมีเรื่องดี ๆ เช่นนี้หรือ

วิชาเวทระดับศักดิ์สิทธิ์ เป็นเพียงวิชาเวทที่สามารถฝึกฝนถึงระดับศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น การจะบรรลุถึงระดับนี้ได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ โอกาส และความเข้าใจ

สามสิ่งนี้ขาดไม่ได้แม้แต่สิ่งเดียว

แต่พลังวิเศษบรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์ด้วยโชคนั้นแตกต่าง ตราบใดที่เข้าใจพลังวิเศษนี้ ร่วมกับโชคชะตา ก็สามารถสร้างปราชญ์ระดับศักดิ์สิทธิ์ได้มากมาย

เปรียบเทียบกันแล้ว

คุณค่าของทั้งสอง ย่อมแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

ยิ่งไปกว่านั้น

เพียงวิชาเวทระดับศักดิ์สิทธิ์ แม้จะเป็นตระกูลจักรพรรดิที่มีทั้งพระสูตรจักรพรรดิสวรรค์ และอาวุธจักรพรรดิก็ยังคงล่มสลายไป

เพราะฉะนั้น

วิชาเวทระดับศักดิ์สิทธิ์ ในสายตาของราชวงศ์ราชาเทียนหยิน มิได้มีค่ามากมาย พวกเขามีอยู่แล้ว ไม่ขาดแคลน

"ข้าไม่เคยล้อเล่น ใครก็ตามที่รู้จักดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง ย่อมต้องรู้ว่าข้าไม่เคยล้อเล่นกับใคร"

หงหยวนซานส่ายหน้า มองเป่ยเฉินเหิง กล่าวว่า "สหายเต๋าเป่ยเฉิน เจ้าจะแลกเปลี่ยนหรือไม่"

"หากข้าไม่แลกเปลี่ยนเล่า"

เป่ยเฉินเหิงกล่าวอย่างเย็นชา

"ไม่เป็นไร"

หงหยวนซานมั่นใจยิ่งนัก กล่าวพร้อมรอยยิ้ม "พลังวิเศษบรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์ด้วยโชคนั้นล้ำค่าอย่างยิ่ง ตอนนี้ปรากฏขึ้นในมือของสหายเต๋า ข่าวนี้คงแพร่ออกไปในไม่ช้า"

"เมื่อถึงตอนนั้น ดินแดนศักดิ์สิทธิ์มากมาย ย่อมกดดันราชวงศ์ราชาเทียนหยิน เพียงแค่อาวุธจักรพรรดิไม่กี่ชิ้น คงต้านทานไม่ได้!"

"เหอะ"

เป่ยเฉินเหิงเย้ยหยัน "เรื่องนี้ไม่ต้องให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงเป็นกังวล ราชวงศ์ราชาเทียนหยินมีวิธีรับมือ"

"วิธีรับมือที่สหายเต๋าเป่ยเฉินกล่าวถึง หมายถึงหอคอยกลไกสวรรค์หรือ"

หงหยวนซานกล่าวอีกครั้ง เสียงดังขึ้น กล่าวอย่างแผ่วเบา "หรือว่าสหายเต๋าเป่ยเฉินคิดว่า เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์คนเดียว สามารถต้านทานดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั่วหล้า"