ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 159 วันชี้เป็นชี้ตายศึกตระกูลตงฟาง

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 159 วันชี้เป็นชี้ตายศึกตระกูลตงฟาง

เวลาผ่านไป

หลัวจิ่วเกอบำเพ็ญเพียรไม่หยุดหย่อน

ไม่ว่าจะปรุงโอสถหรือหลอมอาวุธนั้น ต้องใช้ปรมาจารย์เป็นผู้ทำ ต้องใช้สมาธิในการพลิกสูตรตำรับโอสถกลับไปกลับมา ยังต้องมีการทดลองนับครั้งไม่ถ้วนอีกด้วย

แต่เพียงเช่นนี้เท่านั้น ถึงจะมีโอกาสเล็กน้อยที่จะวิจัยความลับของโอสถออกมาได้

หากบอกว่ามันยากหรือไม่?

มันยากอย่างแน่นอน

แต่หากทำเพื่ออนาคตของสำนักเภสัชแล้วละก็

เฟิงหลี่ในฐานะจ้าวสำนักเภสัชคนปัจจุบัน ก็พอจะทนความยากลำบากเหล่านี้ได้

อย่างไรก็ตาม สำนักเภสัชนี่ก็เป็นที่ที่เขามองดูมันเติบโตขึ้นทีละก้าว

ให้เขาถอดใจจากสำนักเภสัชเลยตอนนี้เลยงั้นหรือ?

มันเป็นสิ่งที่เขาทำไม่ได้เลย

ทวีปซวนหยวน มณฑลไป่เหอ

ตระกูลตงฟาง

ตระกูลหนานกง

รอยต่อระหว่างขุมอำนาจชั้นนำสองขุมของมณฑลไป่เหอนี้

ณ ขณะนี้ โลหิตสีแดงสดได้ย้อมผืนดินที่นี่ให้กลายเป็นสีโลหิตแล้ว

แม่น้ำโลหิตไหลเพี่ยงพร่างอยู่บนพื้นซากศพ กองเป็นภูเขาสูงลิบลิ่ว

แม้กระทั่ง เมื่อเวลาผ่านไป

ความเข้มข้นของกลิ่นโลหิต ยังดึงดูดสัตว์อสูรกินเนื้อจำนวนมากที่บินวนอยู่บนท้องฟ้า

โดยรอให้มนุษย์แยกย้ายกันไป

จึงจะลงมาบนพื้น กัดกินซากศพที่ค่อย ๆ เน่าเปื่อยเหล่านั้น

และเมื่อมนุษย์ปรากฏตัวขึ้น

พวกสัตว์อสูรก็จะกลับขึ้นไปบนอากาศอีกครั้ง

รอโอกาสที่จะลิ้มรสมื้ออาหารแสนอร่อยครั้งต่อไป

"สังหาร!"

"สังหารมันเดี๋ยวนี้!"

เสียงคำรามเกรี้ยวกราด ดังขึ้นอีกครั้ง

และเมื่อเสียงคำรามเหล่านี้ดังขึ้น ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนแห่งตระกูลหนานกงนับไม่ถ้วนต่างถาโถมเข้าใส่ที่ตั้งของตระกูลตงฟาง

ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนของตระกูลตงฟางที่รักษาพรมแดน

ณ ขณะนี้ เมื่อเห็นศัตรูที่เดินหน้าเข้ามาอย่างไม่จำกัด ไม่มีที่สิ้นสุด ใบหน้าของพวกเขาต่างปรากฏความโศกเศร้า

"หืม?"

"มันมาอีกแล้วหรือ?"

"พวกเราจะหมดกำลังแล้ว"

"ทรัพยากร..."

"ก็หมดไปตั้งแต่ 2 วันก่อนแล้ว"

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตระกูลตงฟางของเรา ที่เป็นหนึ่งในขุมอำนาจสูงสุดของมณฑลไป่เหอ จะสูญสลายจากการรุกรานของตระกูลหนานกงศัตรูเก่าของเราในโลกใบนี้เยี่ยงนี้"

บางครั้ง

ผู้สืบทอดตระกูลตงฟางนั้นมีใบหน้าปรากฏความเศร้าโศก

ในใจต่างมีความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมา

ตระกูลตงฟาง

อย่างไรก็ตาม พวกเขาเป็นขุมอำนาจชั้นนำที่หยั่งรากอยู่ในมณฑลไป่เหอมาแล้วถึงแสนปี

แต่ปัจจุบัน ตระกูลตงฟาง กลับถูกคู่อริตระกูลหนานกง ทำให้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

ไม่ว่าใครเป็นใคร

ในใจ ต่างก็รู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก

เวลาผ่านไป

กลางคืน

พระจันทร์โค้งเสี้ยวลอยอยู่กลางท้องฟ้า

ด้วยสาเหตุของกาลเวลา

ตระกูลหนานกงจึงหยุดการรุกรานลงชั่วคราว

ส่วนตระกูลตงฟาง?

เมื่อเห็นกองทัพผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนจำนวนมหาศาลของตระกูลหนานกงถอยกลับไป ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่ผู้อาวุโสของตระกูลตงฟาง

พวกเขากลับไม่ได้ผ่อนคลายความระมัดระวังเลยแม้แต่น้อยจากการหยุดรุกรานของตระกูลหนานกง

กลับกัน พวกเขาต่างก็รู้สึกวิตกกังวลอย่างมากเมื่อเวลาผ่านไป

ณ ตระกูลตงฟาง

ฐานชายแดน

ณ กระโจมที่จุดเทียนไขเล็ก ๆ

ขณะนี้ ผู้อาวุโสเกือบทั้งหมดของตระกูลตงฟาง ต่างมีปราณชั่วร้ายติดตัวทั้งหมด นั่งอยู่ภายในกระโจมแห่งนี้

ภายในกระโจม ไม่มีใครพูดอะไร

บรรยากาศดูเงียบงัน

"ทุกท่าน"

"สองวันก่อน ทรัพยากรของตระกูลตงฟางของเราหมดลงแล้ว"

"ช่วงนี้ การรุกรานของตระกูลหนานกงยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ"

"ส่วนจ้าวตระกูลก็ยังไม่รู้ว่าจะกลับมาได้เมื่อไร"

"พวกเราตระกูลตงฟาง..."

"อาจจะทนไม่ไหวแล้ว!"

ภายในกระโจม หลังจากที่ทุกคนเงียบไปนาน

ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลตงฟางคนปัจจุบันที่สวมคลุมเทาและเต็มไปด้วยปราณชั่วร้ายเนื่องจากการสังหารมากมายนั้น

เอ่ยกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์โศก เสียงที่แหบแห้งในขณะนี้

และเมื่อผู้อาวุโสใหญ่กล่าวคำพูดเหล่านี้จบ

บรรยากาศ ก็ยิ่งกดดันมากขึ้นไปอีก

แม้ว่าในฐานะผู้อาวุโสของตระกูลตงฟาง พวกเขาต่างก็รู้ดี

หากจ้าวตระกูลกลับมาไม่ทันเวลา

หากจ้าวตระกูลไม่สามารถได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลหลัว

ตระกูลตงฟางก็ต้องสูญสลายไปจากโลกใบนี้แน่นอนภายใต้การรุกรานอย่างบ้าคลั่งของตระกูลหนานกง

แต่ไม่มีใครอยากจะยอมรับเรื่องนี้

แต่ตอนนี้ ประเด็นนี้ถูกผู้อาวุโสใหญ่ยกขึ้นมาพูดแล้ว

นี่ทำให้ความหวังสุดท้ายที่ผู้อาวุโสทั้งหมดของตระกูลตงฟางมีหายไปอย่างสิ้นเชิง

จากนั้น ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละน้อย

ตอนนี้ อากาศยังค่อนข้างหนาว

ณ สนามรบ

ข้างซากศพที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นมีสัตว์อสูรรูปร่างแตกต่างกันไปตั้งแต่ขนาดเล็กจนถึงขนาดใหญ่อยู่ตรงนั้น

กำลังกัดกินมื้ออาหารแสนอร่อยที่อยู่ตรงหน้าพวกมัน

มลฑลไป่เหอ

ฐานทัพตระกูลหนานกง

ภายในกระโจมที่มียามคุ้มกันแน่นหนาแห่งหนึ่ง

ผู้อาวุโสทั้งหมดของตระกูลหนานกงต่างมาชุมนุมกันที่นี่ ทุกคนต่างมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าด้วยความยินดี

ดูเหมือนว่ากำลังพูดคุยปรึกษากันอะไรบางอย่าง

"ทุกท่าน"

"ตระกูลตงฟางใช้ทรัพยากรหมดไปแล้ว"

"กองทัพตระกูลตงฟาง ภายใต้การรุกรานของตระกูลหนานกงของเราในช่วงหลายวันมานี้ ก็สูญเสียอย่างมหันต์แล้ว"

"ดังนั้น ข้าจึงตัดสินใจ..."

"วันนี้ ตระกูลตงฟางจะต้องพ่ายแพ้"

"และดินแดนที่ครอบครองโดยตระกูลตงฟาง จะถูกผนวกรวมเข้ากับตระกูลหนานกงของเราอย่างสมบูรณ์"

เสียงไพเราะดังขึ้น

หนานกงอี้ จ้าวตระกูลหนานกงคนปัจจุบัน ที่นั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุด

ขณะนี้กำลังแสดงสีหน้ามีความมุ่งมั่น

กล่าวถ้อยคำเหล่านี้

และเมื่อจ้าวตระกูลหนานกงอี้กล่าวจบ

ผู้อาวุโสของตระกูลหนานกง ก็ต่างพากันสนับสนุนความเห็นของจ้าวตระกูลอย่างเป็นเอกฉันท์

ดังนั้น หลังจากที่ผู้อาวุโสของตระกูลหนานกงพากันแสดงจุดยืนจบแล้ว การรุกรานครั้งใหม่ของตระกูลหนานกงก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ ในทันที

ในพริบตา

เวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง

ตอนนี้ท้องฟ้ายิ่งสว่างไสวมากขึ้น ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนของตระกูลตงฟางจำนวนมาก

ต่างลืมตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงฉานขึ้นมาจากการนอนหลับ

สะบัดความอ่อนล้าออกไปแล้วจับจ้องไปที่กองทัพตระกูลหนานกงด้วยความระมัดระวังอย่างสุดขีด

"พวกท่านว่า..."

"ตระกูลตงฟางของเรายังพอมีความหวังอยู่บ้างหรือไม่?"