ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 149 สิ้นสุดสงคราม
ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 149 สิ้นสุดสงคราม
ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 149 สิ้นสุดสงคราม
ชั่วขณะ ที่นั่นก็เงียบดั่งป่าช้า
นายพลกองทัพตะวันคลั่ง ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตอมตะระดับสมบูรณ์แบบ ณ ขณะนี้กลับพ่ายแพ้ต่อชายชราผู้หนึ่งหรือ?
เหตุการณ์นี้สร้างความตกตะลึงให้กับกองทัพตะวันคลั่งไม่น้อย
รวมไปถึงสร้างผลกระทบทางตามากมายต่อกองทัพนับล้านจากหอพันโอสถ
กองทัพตะวันคลั่งนั้นเป็นอย่างไร?
เป็นกองทัพที่ยอดเยี่ยมที่สุดภายใต้หอพันโอสถ
ในฐานะ นายพลกองทัพตะวันคลั่ง อีกฝ่ายต้องมีความสามารถและพลังที่น่าหวาดกลัวเพื่อครอบงำทั้งกองทัพได้ จึงจะเหมาะสมกับตำแหน่งนี้
แต่ในตอนนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตอมตะระดับสมบูรณ์แบบ นายพลกองทัพตะวันคลั่ง กลับถูกชายชราคนหนึ่งสังหาร?
นี่ทำให้กองทัพหอพันโอสถจะยอมรับได้อย่างไร?
เมื่อกองทัพตะวันคลั่งเพิ่งปรากฏตัวขึ้น
กองทัพหอพันโอสถยังคิดอยู่เลยว่าตระกูลหลัวจะถูกทำลายภายในไม่กี่วัน
มณฑลตงหวงจะอยู่ภายใต้การควบคุมของหอพันโอสถภายในไม่กี่วัน
แต่ใครจะคิดได้ว่าตระกูลหลัวไม่เพียงแต่จะไม่ถูกทำลาย นายพลกองทัพตะวันคลั่งของหอพันโอสถกลับต้องมาตายที่นี่
นี่บ่งบอกหรือว่าพลังของตระกูลหลัวนั้นเกินกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้หรือไม่?
ร่างของนายพลกองทัพตะวันคลั่งล้มลงบนพื้น
โลหิตสีแดงสดไหลเยิ้ม
ชายชราผู้นั้นที่ผมแดงสลวย ดวงตาเปล่งประกายสีแดงเลือดอันน่าพิศวง และร่างกายที่เต็มไปด้วยปราณชั่วร้ายที่พุ่งสูงขึ้น ณ ขณะนี้ เขาแสดงอาการยิ้มเย็นชาบนใบหน้า
เทศกาลสังหาร...
กำลังจะเริ่มขึ้น!!!
"อย่า อย่าเข้ามา”
"เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?
"เหตุใด?"
"ไม่ใช่ว่ามณฑลตงหวงเป็นมณฑลที่อ่อนแอที่สุด แห้งแล้งที่สุด ล้าหลังที่สุดในสิบสามมณฑลของทวีปซวนหยวนหรือ?"
"หากมันจริงเช่นนั้น แล้วค่ายกลของตระกูลหลัวนี้มาจากที่ใด?
"ชายชราขอบเขตอมตะระดับสมบูรณ์แบบ ที่ราวกับสัตว์ประหลาดเก็บเกี่ยวชีวิตของผู้บำเพ็ญเพียรอย่างต่อเนื่องนั้นมาจากที่ใด?"
"กองทัพของตระกูลหลัวนั้น เหตุใดถึงน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้?"
เสียงร้องทรมาน เสียงร้องขอชีวิตดังขึ้นต่อเนื่องในสนามรบนี้
ผู้นำกองทัพหอพันโอสถ เหยาหวู่เฉียนแสดงใบหน้าซีดเผือดลงเรื่อย ๆ
ทั่วทั้งร่างกายรู้สึกอ่อนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ความกดดันจากค่ายกลที่น่าสะพรึงกลัว การสังหารต่อเนื่องของกองทัพผู้บำเพ็ญเพียรนับล้านจากตระกูลหลัว และชายชราผู้ที่ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้ ทำให้เหยาหวู่เฉียน ผู้อาวุโสที่สองของหอพันโอสถรู้สึกหวาดกลัว และสิ้นหวัง
"เหตุใด?"
"เหตุใดเรื่องราวถึงกลายเป็นเช่นนี้?”
"เหตุใดตระกูลหลัวจึงสามารถควบคุมค่ายกลที่น่าสะพรึงกลัวนี้ได้?"
"เหตุใดกองทัพผู้บำเพ็ญเพียรนับล้านจากตระกูลหลัวซึ่งมีเพียงแค่หนึ่งล้านคนเท่านั้น กลับสามารถฆ่าล้างกองทัพผู้บำเพ็ญเพียรยี่สิบล้านจากหอพันโอสถได้"
"เหตุใดกัน???”
เหยาหวู่เฉียนใบหน้าขาวซีด
เขามองดูสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าแล้ว ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
ในดวงตาของเขา นอกจากความสับสนแล้วยังเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
หนีหรือ?
ในขณะที่ตระกูลหลัวยังไม่ตอบโต้กลับมา จะหนีไปเลยดีหรือไม่?
ไม่ใช่ว่าเหยาหวู่เฉียนไม่คิดถึงสิ่งนี้ แต่ในช่องว่างนี้ ภายใต้การปิดกั้นของค่ายกลที่น่าสะพรึงกลัวแล้ว เหยาหวู่เฉียนจะหนีไปได้อย่างไร?
"มันจบสิ้นแล้ว...”
"ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว...”
"ตระกูลหลัว จ้าวเหนือหัวคนใหม่ของมณฑลตงหวง?”
"เจ้าปกปิดตัวตนได้ลึกซึ้งเสียจริง!!!"
เขากระซิบด้วยเสียงเบาหลังจากนั้น ผู้อาวุโสที่สองของหอพันโอสถ เหยาหวู่เฉียนก็แสดงรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้าของเขา
ที่ตระกูลหลัวส่งเพียงกองทัพผู้บำเพ็ญเพียรหนึ่งล้านคนนั้น เพราะมันเพียงพอแล้วที่จะทำลายหอพันโอสถ
แต่เขากลับเชื่อว่านั่นคือทั้งหมดที่ตระกูลหลัวสามารถนำมาได้
มันน่าขันจริง ๆ!!!
การฆ่ายังคงดำเนินต่อไป
กองทัพตะวันคลั่งที่เหลือเพียงสามแสนคนยังคงต่อสู้ต่อไปอย่างดื้อรั้น และกองทัพอื่น ๆ ขณะนี้ต่างก็หมดหวังไปแล้ว
สงครามระหว่างตระกูลหลัว และหอพันโอสถได้สิ้นสุดแล้ว
ณ ชายแดนมณฑลตงหวง
บนยอดเขาหนึ่ง
นอกจากหลัวจิ่วเกอ บรรพบุรุษตระกูลหลัวแล้ว ผู้ที่มีความสามารถด้านค่ายกลสูงที่สุดอีกคนหนึ่งคือหลัวยวี่
เขากำลังยืนอยู่ที่นั่น มือทั้งสองข้างไพล่หลัง มองดูการต่อสู้ที่กำลังจะสิ้นสุด หลังจากนั้นก็ส่ายหัว ยิ้มแล้วหันหลังกลับไป
สงครามยังคงดำเนินต่อไป
ค่ายกลยังคงทำงาน แต่ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกล หลัวยวี่รู้ดีว่าสงครามนี้หอพันโอสถไม่มีโอกาสพลิกกลับมาชนะได้อีกแล้ว แม้แต่การหลบหนีก็ไม่มีสิทธิ์
"หอพันโอสถหรือ?”
"มีเพียงแค่นั้น กลับกล้าคิดที่จะทำลายตระกูลหลัวหรือ?”
"มันเป็นเพียงความฝันที่ไร้สาระ......"
ณ อาณาเขตตระกูลหลัว
ในห้องหนึ่งที่ดูโล่ง
จ้าวตระกูลหลัว หลัวเหรินกำลังนั่งอยู่บนตำแหน่งจ้าวตระกูล
เขากำลังเรียกดูเอกสารที่ซับซ้อน
"จ้าวตระกูล”
"สงครามได้สิ้นสุดลงแล้ว”
"หอพันโอสถไม่มีใครรอดชีวิตได้"
หลัวไท่ ผู้ที่สวมชุดคลุมสีแดงเลือด ร่างกายที่เต็มไปด้วยปราณชั่วร้ายอันพุ่งพล่านปรากฏตัวขึ้นที่นี่
"สงครามจบแล้วหรือ?"
"กองทัพของหอพันโอสถไม่มีใครรอดชีวิตได้หรือ?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้
หลัวเหรินก็อดหัวเราะไม่ได้
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังอดีตพ่อบ้านตระกูลหลัวที่อยู่ตรงหน้า ที่ยังคงติดตามบรรพบุรุษของตระกูล คนรับใช้ที่มีพลังไม่สามารถคาดเดาได้ ก่อนจะพูดด้วยเสียงเบา
"ขอบคุณ ผู้อาวุโสสำหรับความยากลำบาก”
เมื่อพูดจบ
หลัวไท่ก็หายตัวไปจากห้องนี้
ใบหน้าของหลัวเหรินแสดงอาการยิ้มขมขื่น
เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปแล้วขยี้หน้าผากของตนที่ขมวดแน่น ดูเหมือนจะไม่สบายใจ
"ผู้อาวุโสที่บรรพบุรุษส่งมานั้น ช่างน่าสะพรึงกลัวเสียจริง”
"เพียงแค่ปราณชั่วร้ายนั้นพุ่งพล่านขึ้นมา ก็เพียงพอที่จะทำให้ข้าขยับตัวไม่ได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพลังต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวของผู้อาวุโสผู้นั้น...."
หลังจากนั้นเขาก็ส่ายหัว
หลัวเหรินหยิบเอกสารหนึ่งขึ้นมาบนโต๊ะและเริ่มอ่านอย่างละเอียด