ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 113 รอเวลา

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 113 รอเวลา

ฝูงค้างคาวมรกตบดบังท้องฟ้าและเข้ามา

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง

ลมพายุหอบก็เกิดขึ้นพร้อมกัน

"จบกันแล้ว...”

"คราวนี้จบสิ้นแล้ว!!

ตอนนี้

มีผู้ลี้ภัยนับไม่ถ้วนอยู่นอกเมือง

ในที่โล่งกว้าง

เผชิญหน้ากับฝูงค้างคาวมรกตนับไม่ถ้วนที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันนี้

พวกเขามีแต่หนทางสู่ความตาย

เวลาผ่านไป

เลือดสีแดงสด ค่อย ๆ ไหลออกจากนอกเมือง

ศพผู้ลี้ภัยนับไม่ถ้วนล้มลงบนพื้น

แม้แต่บางศพยังกระตุกเล็กน้อย

เสียงร้องครวญครางค่อย ๆ จางหายไป

ค้างคาวมรกตหรือ?

ก็ร่อนลงจับบนร่างกายมนุษย์ กัดกินเนื้อมนุษย์ไม่หยุด

แน่นอนว่ายังมีค้างคาวมรกตจำนวนมาก

กำลังยกศพมนุษย์ไปยังทิศทางหนึ่ง เหมือนกำลังทำภารกิจบางอย่าง

"นายพล”

"จะขอกำลังเสริมจากท่านผู้ใหญ่เหล่านั้นหรือไม่?"

บนกำแพงเมืองสูงตระหง่าน

ผู้นำกองทัพของเมืองนี้

ตอนนี้กอดอกอยู่

หรี่ตาและยืนเงียบ ๆ อยู่บนกำแพงเมืองสูงนี้

"แจ้งท่านผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นหรือยัง?"

"ไม่จำเป็น”

"การบุกโจมตีของค้างคาวมรกตครั้งนี้ยังไม่ถึงขั้นที่ต้องขอกำลังเสริมจากตระกูลหลัว"

นายพลสวมเกราะทองส่ายหัวแล้ว

จากนั้นกอดอกค่อย ๆ จากไปจากบนกำแพงเมืองสูงนี้

ส่วนค้างคาวมรกตหรือ?

ก็บุกโจมตีเข้าเมืองไม่หยุด

เพียงแต่ ดูเหมือนจะไม่ได้นำวิกฤติมาสู่เมืองยักษ์ใหญ่นี้

ไม่ต้องพูดถึงการมีอยู่ของค่ายกล

แค่ทหารผู้บำเพ็ญเพียรและผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนภายในเมืองก็เพียงพอที่จะปกป้องความปลอดภัยของเมืองนี้แล้ว

ในไม่ช้า

เวลาผ่านไป

การบุกโจมตีรอบที่สองของค้างคาวมรกตก็ค่อย ๆ เปิดฉากขึ้น

เพียงแต่ ครั้งนี้การบุกโจมตีของค้างคาวมรกต

ดูเหมือนจะมีเป้าหมาย

วัดสมบัติวิญญาณ สำนักดวงจิตเสรี ตระกูลซู ตระกูลหลัว

4 ขุมอำนาจใหญ่นี้

ค้างคาวมรกตบุกโจมตีไม่รุนแรงมากนัก

กลับกันที่ภายในมณฑลตงหวง

3 ขุมอำนาจชั้นนำที่เหลือ และขุมอำนาจระดับ 1 ระดับ 2 บางแห่ง กลายเป็นเป้าหมายหลักของการโจมตีของเผ่าค้างคาวมรกต

แน่นอนว่า ภายใต้การแบ่งกำลังเช่นนี้

การโจมตีของเผ่าค้างคาวมรกตก็ประสบความสำเร็จ

'บรรพบุรุษ ครั้งนี้ เผ่าค้างคาวมรกตของพวกเรายึดครองขุมอำนาจระดับ 2 ได้ 200 แห่ง ขุมอำนาจระดับ 1 ได้ 30 แห่ง ตามแผนที่การกระจายกำลังของมณฑลตงหวงที่ได้มาก่อนหน้านี้"

"ส่วนขุมอำนาจชั้นนำเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ก็ยากที่จะยึดครองได้ภายใต้การป้องกันของค่ายกลขอรับ"

ในมิติว่างเปล่าแห่งหนึ่งของมณฑลตงหวง

บรรพบุรุษค้างคาวมรกตที่มีขนาดใหญ่ถึงหลายหมื่นเมตรแล้ว ตอนนี้หรี่ตาสีเลือดอย่างแน่วแน่

ดูดกลืนเลือดขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหลายหมื่นเมตรตรงหน้า

กลิ่นอายบนร่างกายตามเวลาที่ผ่านไปก็ค่อย ๆ แข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

"ภายใต้การป้องกันของค่ายกล ขุมอำนาจชั้นนำยังคงยากที่จะยึดครองได้รึ?"

หลังจากครุ่นคิดสักครู่ในใจ

ค้างคาวมรกตที่ขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และกลิ่นอายบนร่างกายมาถึงขอบเขตอมตะ 8 สวรรค์แล้ว

ค่อย ๆ หันหัวไป

เหลือบมองผู้อาวุโสค้างคาวมรกตที่อยู่ในขอบเขตอมตะ 4 สวรรค์ข้างหลัง

เสียงดังแหลมเล็กน้อยอีกครั้ง

“เช่นนั้นก็ให้เป้าหมายหลักอยู่ที่ขุมอำนาจระดับ 2 จนถึงระดับ 1”

"ส่วนขุมอำนาจชั้นนำ?"

"รอจนกว่า ข้า บรรพบุรุษผู้นี้ บำเพ็ญเพียรถึงอมตะระดับสมบูรณ์ จากนั้นก็ค่อย ๆ จัดการพวกมันทีหลัง!!"

เสียงตกลงแล้ว

บรรพบุรุษค้างคาวมรกตนั้นก็ค่อย ๆ หลับตาสีเลือดของตน

มุ่งมั่นดูดกลืนเลือดมนุษย์ที่สะสมอยู่ในก้อนเลือดมหึมาตรงหน้า

และหลังจากดูดกลืนเลือดเข้าไปในร่างกาย

แล้วแปลงเป็นพลังงานที่จำเป็นสำหรับการบำเพ็ญเพียร

ส่วนที่ด้านหลังของมัน

ที่ฐาอยู่ขอบเขตอมตะ 4 สวรรค์

ก็ก้มหัวเล็กน้อย

หายตัวไปจากที่นี่

เวลาผ่านไปรวดเร็ว

ในพริบตา ก็ผ่านไปอีกร้อยปีแล้ว

ในช่วงร้อยปีนี้

การบุกโจมตีของเผ่าค้างคาวมรกตไม่ได้หยุด

ในมณฑลตงหวง ก็มีขุมอำนาจระดับ 2 ระดับ 1 ถูกยึดครองไปเรื่อย ๆ

จนถึงตอนนี้

ในมณฑลตงหวง ขุมอำนาจที่สามารถต้านทานการบุกรุกของค้างคาวมรกต และยังคงยืนหยัดอยู่บนผืนดินนี้ได้

เหลือเพียง 7 ขุมอำนาจชั้นนำ

ส่วนมนุษย์นอกเหนือจาก 7 ขุมอำนาจชั้นนำหรือ?

ในยุคสมัยที่สับสนนี้ ก็เหมือนถูกเผ่าค้างคาวมรกตจับเป็นสัตว์เลี้ยง

ทุก ๆ ช่วงระยะเวลา ก็จับมนุษย์มาบ้าง

เป็นอาหารของค้างคาวมรกต

ถึงแม้ขุมอำนาจชั้นนำที่ยังคงยืนหยัดอยู่บนผืนดินนี้

ดูเหมือนว่าก็ไม่ได้มีวันคืนที่ดีเช่นกัน

"ท่านเจ้าอาวาส”

"ร้อยปีมานี้ หินวิญญาณ หินเซียน เสบียงอาหาร และทรัพยากรต่าง ๆ ใกล้หมดแล้ว"

มณฑลตงหวง

ที่ตั้งวัดสมบัติวิญญาณ

ในตำหนักสีแดงเหลืองแห่งหนึ่ง

คงฮุ่ย เจ้าอาวาสวัดในปัจจุบันสวมจีวรขาดรุ่งริ่ง ถือลูกประคำเก่าในมือเงียบ ๆ นั่งอยู่บนเบาะนั่ง ปากท่องบทสวด

"ท่านเจ้าอาวาส

"หากทรัพยากรหมดไป พวกเราวัดสมบัติวิญญาณยังคงติดอยู่ที่นี่ พวกเราต้องตายแน่แท้!!"

ในตำหนักที่มีเพียงแสงเทียนริบหรี่

คู่เจี๋ยผู้มีศีรษะล้านเหมือนไข่ต้มอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอีกครั้ง

"ทรัพยากรจะหมดแล้วหรือ??"

หลังจากผ่านไปนานมาก

คงฮุ่ย เจ้าอาวาสปัจจุบันของวัดสมบัติวิญญาณซึ่งนั่งสมาธิอยู่บนเบาะถึงได้ค่อย ๆ ลืมตาที่ฝ้าฟาง

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยก็อดไม่ได้ที่จะแสดงอาการไม่สบายใจพูดเบา ๆ

"คู่เจี๋ย

"ในฐาศิษย์พุทธ ต้องมั่นคง ใจต้องนิ่ง

"เรื่องทรัพยากร"

"หรือจะเอาไว้พักไว้ก่อนก็ได้"

"รออีกสักพัก"

"ยังไม่ถึงเวลา...”

เสียงของคงฮุ่ยดังก้องอยู่ในตำหนักกว้างใหญ่แห่งนี้

ส่วนด้านหลังคงฮุ่ย

คู่เจี๋ยผู้มีศีรษะล้านก็ยังคงขมวดคิ้ว

รอเวลา?

เวลารึ?

อีกแล้วหรือ??

ตั้งแต่หลายสิบปีก่อน ท่านเจ้าอาวาสก็พูดคำนี้อยู่

คู่เจี๋ยคิดว่า รออีกแล้วก็รออีก

แต่ตอนนี้นับจากที่ค้างคาวมรกตบุกรุกมณฑลตงหวงมาจนถึงปัจจุบัน ก็ผ่านมาร้อยปีแล้ว

ขุมอำนาจในมณฑลตงหวง

เหลือเพียง 7 ขุมอำนาจชั้นนำเท่านั้นที่ยังคงยืนหยัดอยู่บนผืนดินนี้

และ......

ถึงแม้วัดสมบัติวิญญาณจะเป็นขุมอำนาจชั้นนำ

แต่ก็เพราะปัญหาเรื่องทรัพยากร

จึงไม่อาจทนได้อีกต่อไป

ดูจากสถานการณ์แล้ว ก็พอจะประมาณได้ว่า ขุมอำนาจชั้นนำอื่น ๆ ก็คงจะทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน

คู่เจี๋ยส่ายหัวอย่างไม่สบายใจ จากนั้นก็ออกจากตำหนักไป