ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 109 ยังไม่เพียงพอ

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 109 ยังไม่เพียงพอ

"เจ้าอาวาส พระภิกษุทั้งหมดถูกเรียกกลับมาแล้ว ปิดประตูวัด และเปิดค่ายกลป้องกันวัดแล้ว

"ภายใต้ค่ายกลป้องกันของเราและพระภิกษุวัดสมบัติวิญญาณ ค้างคาวมรกตก็ถอยกลับไป แต่ว่า..."

ในวัดสมบัติวิญญาณ

ณ ห้องอันมืดมิดที่มีเพียงแสงเทียน ผ้ากาสาวะสีแดงและเหลืองพลิ้วไหว เจ้าอาวาส คงฮุ่ยกำลังนั่งสมาธิบนเบาะนั่ง สวมผ้ากาสาวะที่ขาดรุ่งริ่ง ถือลูกประคำเก่าคร่ำคร่าอยู่ในมือ และยังคงท่องบทสวดอย่างไม่หยุดหย่อน

"แต่อะไร?"

"แต่ดินแดนเต๋าใต้การปกครองของวัดสมบัติวิญญาณของเรากว่า 200 แห่ง ภายในวันเดียว กว่าครึ่งหนึ่งถูกค้างคาวมรกตยึดครองไป ผู้ศรัทธาพุทธศาสนานับไม่ถ้วนล้มตายไป พลังศรัทธากำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง!"

คู่เจี๋ยมีสีหน้าจริงจังอย่างมาก พลังศรัทธานี้เป็นพลังที่พระภิกษุใช้พัฒนาความแข็งแกร่ง แม้แต่ปราณวิญญาณหรือปราณเซียน ในสายตาของพุทธศาสนาก็ยังไม่สิ่งใดเทียบเท่ากับพลังศรัทธาที่บริสุทธิ์ แต่ตอนนี้ เพราะประตูวัดสมบัติวิญญาณถูกปิด และพระทั้งหมดถูกเรียกตัวกลับ ทำให้ผู้ศรัทธาหลายคนถูกค้างคาวมรกตฆ่า และพลังศรัทธาที่สามารถดูดซับได้ก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง ซึ่งทำให้คู่เจี๋ยหนักใจอย่างมาก

"เพียงแค่วันเดียวก็สูญเสียดินแดนเต๋าและพลังศรัทธาไปกว่าครึ่งหรือ?" หลังจากได้ยินคำพูดนี้ คงฮุ่ยซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดสมบัติวิญญาณมีท่าทีเรียบเฉย แม้ใบหน้าของเขายังค่อย ๆ แสดงรอยยิ้มออกมา

สูญเสียดินแดนเต๋าและพลังศรัทธาก็ลดลง คงฮุ่ยจะไม่รู้จริงหรือ?

การที่เขาสามารถก้าวขึ้นเป็นเจ้าอาวาสวัดสมบัติวิญญาณซึ่งเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของพุทธศาสนาในมลฑลตงหวง แน่นอนว่าเขาไม่ใช่บุคคลธรรมดา แต่ถึงแม้จะทราบผลลัพธ์แล้ว เขาจะทำอย่างไรได้?

หรือเขาจะหยุดยั้งเหตุการณ์เหล่านี้ได้หรือ?

อีกทั้ง...

เมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้นแล้ว การจมปลักอยู่กับเรื่องเหล่านี้จะมีความหมายอย่างไร?

"คู่เจี๋ย สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไม่สามารถแก้ไขได้ เจ้าจงสงบลงเถิด" คงฮุ่ยกล่าว จากนั้นก็ค่อย ๆ หลับตาลง และเริ่มท่องบทสวดอีกครั้ง

คู่เจี๋ยที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา ก้มหัวเล็กน้อย แล้วถอยกลับไป

เมื่อคู่เจี๋ยออกไปแล้ว ในห้องพระที่มีเพียงแสงเทียนนั้น ก็เหลือแต่คงฮุ่ยที่อยู่ตามลำพัง "ค้างคาวมรกตหรือ? ภัยพิบัติหรือ?"

เขากระซิบเบา ๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน หรี่ตามองไปที่พระพุทธรูปที่สร้างด้วยวัสดุระดับสูงสุดตรงหน้า จากนั้นจมดิ่งลงไปในความเงียบงัน

เมื่อเผชิญหน้ากับภัยพิบัติครั้งนี้ สำหรับวัดสมบัติวิญญาณแล้ว...

นับเป็นโชคดีหรือโชคร้าย?

คงฮุ่ยยังคงพิจารณาว่าจะติดต่อพระอาวุโสที่อยู่ดินแดนพุทธศาสนาในมลฑลหนานหัวหรือไม่

ทว่าหลังจากคิดไปคิดมา เขาก็ส่ายหัว แม้ว่ามลฑลหนานหัวจะมีพุทธศาสนาที่รุ่งเรือง มีพระภิกษุอาวุโสหลายรูปที่บรรลุขอบเขตอมตะ และบางรูปก็สามารถพิสูจน์ตนเทพได้ แต่รอบ ๆ พุทธศาสนาก็ยังมีสายตามากมายจับจ้องอยู่ อีกฝ่ายเฝ้าหาจุดอ่อนของพุทธศาสนาเพื่อจ้องจะทำลาย

"ไม่ว่าจะเป็นโชคหรือภัยพิบัติ นี่ก็ถือเป็นสิ่งที่ฟ้าลิขิตไว้แล้ว"

"เมื่อมันถูกฟ้าลิขิตไว้แล้ว"

"ก็แค่ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ" หลังจากถอนหายใจ คงฮุ่ยก็ปิดตาลงอย่างสิ้นเชิง ท่องบทสวดต่อไป ดูดซับปราณวิญญาณและปราณเซียนจากห้วงมิติ และพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเอง

ดูเหมือนเขากำลังพยายามที่จะทะลวงคอขวดก่อนที่ภัยพิบัติจะมาถึง

ณ ดินแดนขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในมลฑลตงหวง

ในห้วงมิติ

มีค้างคาวมรกตขนาดประมาณหนึ่งหมื่นเมตร ที่ทั่วทั้งร่างปล่อยพลังขอบเขตอมตะ 7 สวรรค์ออกมา มันจ้องมองไปยังกลุ่มมวลเลือดที่มีขนาดใหญ่ถึงหลายพันเมตร

มันดูดซับกลุ่มมวลเลือดนั้นเข้าไป จากนั้นค้างคาวมรกตนั่นก็ดูเหมือนจะเติบโตขึ้นอีก และพลังของมันก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

"ยังไม่เพียง แค่นี้ยังไม่เพียงพอ หากต้องการทะลวงขอบเขตอมตะระดับสมบูรณ์ ข้ายังต้องการเลือดมนุษย์มากกว่านี้!"

"ลูกหลานของข้า ค้างคาวมรกตทั้งหลาย ไปจับมนุษย์มาให้ข้า"

"ไป!"

คำสั่งเย็นชาและรุนแรงดังก้องในห้วงมิติ ค้างคาวมรกตที่ได้ยินคำพูดนี้ต่างหายไปจากที่นั้น และหลั่งไหลเข้าไปในดินแดนของมลฑลตงหวงที่ยังไม่ได้สำรวจ

ในภัยพิบัติ ชาวบ้านธรรมดากลายเป็นผู้ที่ทุกข์ทรมานมากที่สุด

"ช่วยด้วย"

"ช่วยข้าด้วย"

"ข้าขออาหาร ขออาหารสักหน่อย..."

ที่มลฑลตงหวง

ในอาณาเขตวัดสมบัติวิญญาณ  ผู้ที่โชคดีหลบหนีจากการโจมตีของค้างคาวมรกต และรอดชีวิตมาได้ต่างดูอัปลักษณ์และน่าหวาดกลัว

"ไสหัวไป"

"ไปซะ"

"เจ้าพวกนี้ยังอยากได้อาหารอีกหรือ? ข้ายังทานไม่พอเลย"

"แล้วคิดว่าข้าจะแบ่งให้พวกเจ้าอีกหรือ?" ขณะที่เสียงดังขึ้น ชายหนุ่มผู้แข็งแรงกำลังดึงชายหนุ่มคนหนึ่งไว้

"เตะไปแค่ 2 ทีก็ตายแล้วหรือ? ช่วยไม่ได้ เจ้าดวงซวยเอง!" ชายคนนั้นด่าทอขณะที่กำลังจับขนมปังสีดำในมือ และค่อย ๆ หายไปจากสายตาของผู้คน

ในยามสงคราม พลังคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เหตุการณ์ครั้งนี้ได้พิสูจน์กฎเหล็กข้อนี้อย่างชัดเจน