ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 93 หนึ่งพันปีผ่านไป

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 93 หนึ่งพันปีผ่านไป

เมื่อส่งมอบของขวัญแล้ว

บรรดาขุมอำนาจจากมณฑลตงหวงก็พากันยกย่องสรรเสริญกันใหญ่

ก่อนจะพาคนของพวกตนกลับไป

ด้านตระกูลซู

ผู้อาวุโสใหญ่ ซูไห่ก็ได้คุยกับหลัวเหิงจ้าวตระกูลหลัวปัจจุบันอย่างยาวนาน ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรจนทำให้เขาไม่อยากจากไป

ไม่ใช่เพราะหลัวเหิง

แต่เป็นเพราะว่า ความเข้มข้นของปราณวิญญาณภายในตระกูลหลัวแห่งนี้นั้นผิดปกติอยู่พอสมควร

แม้แต่ความเข้มข้นของปราณวิญญาณยังสูงกว่าตระกูลซูถึง 10 เท่า

ส่วนความเข้มข้นของปราณวิญญาณภายในอาณาเขตตระกูลหลัวนั้น สูงกว่าตระกูลซูหลายสิบ หรือแม้แต่ร้อยเท่า

ซูไห่ยังรู้สึกอย่างเลือนรางอีกด้วยว่า

ในปราณวิญญาณที่เข้มข้นนั้นยังมีปราณเซียนผสมอยู่ไม่น้อย ลอยล่องอยู่ในห้วงอากาศ

ทุก ๆ หนึ่งลมหายใจ ฐานพลังยุทธ์ก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย

ซูไห่ถึงกับรู้สึกว่า ถ้าได้อยู่ในสถานที่ที่ปราณวิญญาณและปราณเซียนเข้มข้นอย่างอาณาเขตตระกูลหลัวนานๆ

แม้เป็นคนธรรมดา ๆ

ก็อายุยืนได้ไม่น้อย

การแสดงพลังอำนาจครั้งนี้

นับว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก

หลังดึงดูดคนจากตระกูลซูและขุมอำนาจอื่น ๆ มา พลังของตระกูลหลัวก็น่าจะถูกแพร่กระจายออกไป

"แผนการพันปี คงต้องแก้ไขใหม่อีกครั้ง”

"ถ้าตระกูลหลัวของเราคิดจะก้าวขึ้นไปอีกขั้นแล้ว กลัวว่าแค่พลังตอนนี้ยังไม่พอ..."

ณ อาณาเขตตระกูลหลัว

ภายในห้องที่ดูโล่งกว้างแห่งหนึ่ง

หลัวเหิง จ้าวตระกูลหลัวปัจจุบันยิ้มแล้วส่ายหน้า

จากนั้น เขาก็หยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา

แล้วก็ขีดเขียนแก้ไข [แผนการพันปี] ของตระกูลหลัว ที่วางเค้าโครงไว้อีกครั้ง

ส่วนตระกูลหลัว

หลังจากที่แสดงพลังในครั้งนี้จบลงก็จะหดตัวลงอีกครั้ง

ฝึกฝนอย่างเงียบ ๆ

รอจังหวะ แล้วค่อยไปวางแผนยึดครองแผ่นดินมณฑลตงหวง

ส่วนขุมอำนาจอื่น ๆ ในมณฑลตงหวงนั้น

หลังจากได้รู้ถึงพลังและสมบัติที่น่าสะพรึงกลัวของตระกูลหลัวแล้ว

ก็ต่างเปลี่ยนความคิดเดิมไป

ต่อให้ตระกูลหลัวเป็นขุมอำนาจที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาในร้อยปีก็ตาม

แต่ในโลกที่เอาพลังอำนาจเป็นใหญ่นี้

ประวัติศาสตร์อันยาวนานบางครั้งก็ใช้การไม่ได้!

โลกแห่งนี้

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียร โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียน

เวลาเป็นสิ่งเล็กน้อย

เวลาผ่านไปอีกครั้ง กว่าเก้าร้อยปีได้ผ่านไปแล้ว

ณ ตอนนี้ นับตั้งแต่หลัวจิ่วเกอปิดด่าน ก็ผ่านมาครบ 1,000 ปีพอดี

"ขอบเขตอมตะระดับสมบูรณ์แบบ... ทะลวง!"

อาณาเขตตระกูลหลัว

ในลานที่มีกลิ่นอายโบราณแห่งหนึ่ง

หลัวจิ่วเกอ หลับตานั่งขัดสมาธิอยู่

บนร่างของเขา ณ เวลานี้ กำลังมีกลิ่นอายพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัวล่องลอยอยู่อย่างช้าๆ

[แกร๊ก!]

พร้อมกับเสียงค่อนข้างเบาดังขึ้น

ทันใดนั้น บนร่างของหลัวจิ่วเกอก็พลุ่งพล่านด้วยพลังเซียนที่ยิ่งใหญ่มหาศาล ราวกับจะฉีกห้วงมิตินี้ออกเป็นชิ้น ๆ

"ที่แท้...”

"นี่คือพลังของขอบเขตอมตะระดับสมบูรณ์แบบหรือ?"

"แข็งแกร่งมาก!"

"เมื่อเทียบกับขอบเขตอมตะ 3 สวรรค์ ตอนก่อนปิดด่านแล้ว ข้าแข็งแกร่งกว่าหลายพันเท่า หรือแม้กระทั่งหลายหมื่นเท่า!”

หลังรับรู้ถึงพลังเซียนมหาศาลไร้ขีดจำกัดในร่างกายแล้ว

ใบหน้าของหลัวจิ่วเกอ อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเบา ๆ ออกมา

ขอบเขตอมตะระดับสมบูรณ์แบบ

แม้ว่าด้านบนยังจะมีขอบเขตที่สูงกว่านั้น

แต่สำหรับมณฑลตงหวงแล้ว

น่าจะเป็นยอดแล้ว

ส่วนมณฑลอื่น ๆ นั้น

หลัวจิ่วเกอไม่กล้ายืนยัน แต่ถ้าไม่ไปยั่วยุอะไร ก็น่าจะใช้ได้ชั่วคราว!

ภายในลาน

"ฮึ่ม”

หลังจากรับรู้ถึงกลิ่นอายพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัวนั้นแล้ว

ต้าหวง กระทิงเทพโบราณยักษ์ที่นอนคว่ำอยู่บนพื้น รีบยืนขึ้นมา เบิกตามันจ้องมองไปที่จุดกำเนิดกลิ่นอายพลังอำนาจอย่างตกใจ

หืม??

พอเห็นว่าเป็นเจ้านายตัวเอง

ทุกอย่างก็ไม่จำเป็นต้องกังกวล!

เจ้านายตัวเองเป็นเหมือนคนประหลาดที่ยากหาใครเทียบได้

จะปล่อยกลิ่นอายพลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวแบบนั้นออกมาก็พอจะเข้าใจได้

อีกอย่าง เจ้านายยิ่งแข็งแกร่ง

ความปลอดภัยของมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

แล้วมันก็จะยิ่งมีหน้ามีตามากขึ้น

ต่อไป เมื่อไปเจอสหายพวกเดียวกับมัน เช่นนั้นมันก็จะใช้เจ้านายของมันไปโอ้อวด

ไม่ใช่ว่าจะมีแต่ความสุขหรือ?

คิดมาถึงตรงนี้แล้ว ต้าหวง กระทิงเทพโบราณยักษ์ก็วางใจ และนอนลงกับพื้น

ค่อย ๆ หยีตาคู่นั้นที่ดูราวกับกระดิ่งทองคำและส่ายหางอย่างสบายใจ

เมื่อสัมผัสกับสายลมที่พัดมา รวมถึงปราณวิญญาณกับปราณเซียนรอบ ๆ ตัวที่หนาแน่น

รู้สึกแบบนี้ รู้สึกดียิ่งนัก

ตอนนี้ต้าหวงนึกไม่ออกแล้วว่า

แต่ก่อน ตอนที่มันอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ทำไมมันถึงทนอยู่ได้?

ต้าหวงก็เริ่มเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

ส่วนหลัวจิ่วเกอที่อยู่กลางลาน

ณ ตอนนี้ กำลังสงบจิตใจ จนกระทั่งคุ้นเคยกับพลังมหาศาลในร่างกายแล้ว

จึงค่อย ๆ ลืมตา จากนั้นก็ยืนขึ้น แล้วก็ปัดฝุ่นบนตัวออกไปและถอนหายใจออกมา

"ว่ากันว่าการบำเพ็ญเพียรนั้นมักจะหลงลืมตะวันจันทรา”

"ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยรู้สึกอะไร"

"คิดไม่ถึงจริงๆ ว่า การปิดด่านครั้งนี้จะใช้เวลานานถึง 1,000 ปี”

"ไม่รู้ว่า ตอนนี้ตระกูลหลัวเป็นอย่างไรบ้างแล้ว??"

ความคิดบางอย่างแวบขึ้นมา

หลัวจิ่วเกอเหมือนจะนึกอะไรออก

พลิกตัวกลับหันไปมองต้าหวงที่นอนหลับตา สัมผัสกับชีวิตที่ดีงามแสนสุขอยู่

"หืม?”

"ในเวลา 1,000 ปี ฐานพลังยุทธ์ทะลวงถึงขอบเขตอมตะ 3 สวรรค์แล้วรึ?"

"ไม่เลวเลย!"

พยักหน้าแล้ว

หลัวจิ่วเกอก็หรี่ตาลงอีกครั้ง

เขามองดูบริเวณรอบ ๆ นั้น มี [ต้นผลไม้เพลิงชาด] ที่เบ่งบานและเพิ่มจำนวนขึ้นมา อย่างน้อยก็ราวพันต้นหรืออาจจะเกือบหมื่นต้น

รวมถึงรูปร่างที่ดูแข็งแรงของต้าหวง

ประเมินออกมาด้วยเสียงกระซิบว่า

"เจ้าตัวนี้ อ้วนพีขึ้นขนาดนี้เลยรึ”

"ดูท่าคงจะกินผลไม้เพลิงชาดไม่น้อยแน่!"

หลังจากชำเลืองมองต้าหวงแล้ว

หลัวจิ่วเกอก็เดินช้า ๆ ไปจถึงซุ้มหินข้างสวนวิญญาณขนาด 3 หมู่

ตอนนี้ ในสวนวิญญาณขนาด 3 หมู่นั้น

รากวิญญาณ รากเซียน รวมถึงรากเทพที่หายากก็สุกหมดแล้ว

ได้รับผลจากพลังเร่งเวลาร้อยปี

พวกมันก็ปล่อยกลิ่นหอม และรสชาติพิเศษต่าง ๆ กันออกมา