ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 66 แผนการใส่ร้ายตระกูลหลัว

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 66 แผนการใส่ร้ายตระกูลหลัว

ณ อาณาเขตตระกูลหลัว

ในลานที่มีกลิ่นอายโบราณแห่งหนึ่ง

หลัวจิ่วเกอกำลังนอนเอนกายบนเก้าอี้ไม้ด้วยสภาพอันเปี่ยมไปด้วยความเป็นสุข

ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

"เจ้าหนูนี่มีพรสวรรค์ค่ายกลหรือไม่"

"เขาชื่อว่าหลัวยวี่หรือ?"

"น่าสนใจ"

หลัวจิ่วเกอพยักหน้าแล้วยิ้ม

จากนั้นก็ยกมือขึ้นพาดไว้ที่ท้ายทอยและหลับตาลง เพลิดเพลินไปกับความสงบในขณะนี้

อันที่จริง เขารู้สึกว่าหากไม่รีบพักผ่อนในตอนนี้ วันที่จะได้พักผ่อนอาจไม่เหลือมาก

นั่นเป็นเพียงภาพลวงตาของเขาหรือไม่?

แก่นเทวะจอมเทพยังคงปล่อยพลังลึกลับออกมาตลอดเวลาซึ่งถูกหลัวจิ่วเกอดูดซับ และพลังอิทธิฤทธิ์ – ร่างเคลือบทองก็ยังคงหลอมเลือดเนื้อของหลัวจิ่วเกออย่างต่อเนื่อง

อีกทั้งพลังอิทธิฤทธิ์ที่มีความสามารถสังหารล้างโลก

ในตอนนี้หลัวจิ่วเกอกำลังเฝ้ามองการเคลื่อนไหวของชายชรานั้นที่กำลังฟันกระบี่ไม้ในมือ

เขาไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด การฟันกระบี่ของชายชรากลับเหมือนกับหลัวจิ่วเกอทุกประการ

ทว่ากระบี่ที่อีกฝ่ายฟันออกไปนั้นสามารถทำลายล้างสรรพสิ่งในโลกนี้ได้

ขณะที่กระบี่ของหลัวจิ่วเกอ มีพลังเพียง 1 ใน 100 ของชายชราเองกระมัง?

ต้องยอมรับว่า นี่ก็ทำให้รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง

ดินแดนเต๋าอนันต์

สามขุมอำนาจชั้นนำ

นอกจากสำนักอาภาทองคำที่ถูกยอมรับว่าแข็งแกร่งที่สุด และศาลาซิงเซียงที่หนีไปยังสถานที่อื่นแล้ว ยังมีขุมอำนาจชั้นนำอีกแห่งหนึ่ง

นั่นคือวัดบรรพตขจี

วัดบรรพตขจี ที่อยู่ของพระภิกษุ และยังสามารถเรียกได้ว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์พุทธศาสนาในดินแดนเต๋าอนันต์

ในอดีตที่วัดบรรพตขจีมีความสงบอย่างยิ่ง

แต่ในวันนี้ วัดบรรพตขจีกลับปิดประตูวัดใหญ่ และเรียกพระภิกษุทั้งหลายกลับมาทั้งหมด เหมือนกำลังรอคนหนึ่งอยู่

"เจ้าอาวาส"

"วันนี้วัดบรรพตขจีปิดประตูวัดเพื่อเหตุใด?"

"ผู้สูงส่งจะมาที่นี่"

"ผู้สูงส่งนั้นเป็นใครกัน?"

ณ วัดบรรพตขจี

ในตำหนักที่มีสีแดงเหลือง

มีพระภิกษุชรารูปหนึ่งสวมจีวร ถือลูกประคำ และยังท่องบทสวดธรรมะ กำลังนั่งอยู่บนเบาะนุ่ม

หลังจากนั้น พระภิกษุหนุ่มก็นั่งข้างหลังพร้อมกับแสดงความอยากรู้อยากเห็นออกมา

"จงทำใจให้สงบ ถึงเวลาเจ้าจะรู้เอง"

พระภิกษุผู้สูงอายุเปิดตา และมองไปที่พระภิกษุหนุ่มที่อยู่ข้างหลัง

เขาพูดเสียงต่ำ

หลังจากพระภิกษุหนุ่มได้ยินก็ยิ้มแย้ม แต่ยังคงก้มหน้าท่องสวดต่อไป และไม่ได้ถามอะไรอีก เพราะไม่นานเขาก็จะรู้เอง

ไม่มีอะไรจะต้องรีบร้อนในช่วงเวลานี้

เวลาผ่านไปทีละน้อย

ในที่สุด ท้องฟ้าเริ่มมืดลง

กระทั่งถึงยามวิกาล

ดวงจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่บนฟ้ามืดส่องแสงลงมาบนผืนแผ่นดินนี้

ณ เวลานั้น พระภิกษุกลุ่มหนึ่งที่สวมจีวร ถือลูกประคำในมือซ้าย และถือไม้เท้าในมือขวา ได้ค่อย ๆ เดินเข้ามายังวัดบรรพตขจี

"เจ้าอาวาสวัดสมบัติวิญญาณมาเยือนวัดบรรพตขจีของเรา ทำให้วัดของเราเจิดจ้าขึ้นมาก"

พระภิกษุชราลุกขึ้น

เขาสั่นคลอนเล็กน้อยขณะที่ลุกขึ้นยืน

เขายิ้มออกมา เดินออกมาจากตำหนักนั้น โค้งคำนับให้กับทิศทางที่ไกลออกไป และพูดด้วยความเคารพ

"เจ้าอาวาสวัดบรรพตขจี ข้าคิดว่าเจ้าควรจะทราบเหตุผลที่ข้ามาที่นี่ในครั้งนี้"

ไม่นานนักก็ปรากฏพระภิกษุกลุ่มหนึ่งที่สวมจีวร ถือลูกประคำในมือซ้าย และถือไม้เท้าในมือขวา ลอยตัวมาพร้อมกับแสงพุทธะที่สว่างไสว

"เจ้าอาวาสวัดสมบัติวิญญาณอย่าได้กังวล"

"ข้าทราบแล้ว"

พระภิกษุชราพยักหน้าและโบกมือ

เขาเรียกพระภิกษุหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเขาให้เดินหน้า และต้อนรับพระภิกษุที่มาจากไกล

ด้วยคำสั่งของเจ้าอาวาสวัดสมบัติวิญญาณ พระภิกษุในวัดบรรพตขจีจึงได้รับมอบหมายให้ออกจากประตูวัด และเริ่มต้นการแพร่กระจายข่าวสาร รวมทั้งใส่ร้ายตระกูลหลัว

ตระกูลหลัวหรือ?

ตระกูลวิถีมาร ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตา

ตระกูลหลัวหรือ?

รังอสูรร้ายที่สังหารหมู่ชีวิตทั้งหลาย

ตระกูลหลัวหรือ?

ตระกูลกินเนื้อคน กดขี่ผู้คนเหมือนสัตว์เลี้ยง ไม่เคยถือว่าชีวิตของผู้คนมีค่า

ด้วยข่าวลือเช่นนี้ที่ถูกแพร่กระจายออกไป รวมถึงการสนับสนุนจากผู้นับถือพุทธศาสนาจำนวนมหาศาลในดินแดนเต๋าอนันต์ ชื่อเสียงของตระกูลหลัวจึงเสื่อมเสียอย่างรวดเร็ว

ผู้คนได้ยินชื่อตระกูลหลัวแล้วต่างก็อยากจะถ่มน้ำลายใส่

หากเห็นบุคคลของตระกูลหลัวแล้วต่างก็อยากจะชักกระบี่ขึ้นมาฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย และบางคนที่กระตือรือร้นเกินไป หากเห็นบุคคลของตระกูลหลัวก็ชักกระบี่ที่เอวออกมาทันที พร้อมที่จะเป็นตัวแทนสวรรค์ในการปราบปรามความชั่ว และใช้เลือดของตระกูลหลัวในการคืนความสงบสุขแก่โลกนี้

พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่า เมื่อทำเช่นนั้น ตนเองก็เป็นเพียงแค่กระบี่ในมือของผู้อื่นเท่านั้น

ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ผู้คนเหล่านั้นก็ยังคงมั่นใจว่า สิ่งที่พวกเขาทำนั้นมีความหมาย

ต้องยอมรับว่า การเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ทำให้คน ๆ หนึ่งไม่อาจหลีกเลี่ยงความเศร้าในใจได้