ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 63 แค้นของตระกูลหนานกง

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 63 แค้นของตระกูลหนานกง

เป็นเรื่องน่าเสียดาย เพราะพวกเขาถูกจัดให้อยู่ใน 3 ขุมอำนาจชั้นนำของมณฑลตงหวงเช่นเดียวกับวัดสมบัติวิญญาณ ทำให้เรื่องนี้มันไม่ง่ายเลย

มิฉะนั้น ทั้งมณฑลตงหวงคงถูกวัดสมบัติวิญญาณครอบครองไปแล้ว

"โชคคือภัย ภัยคือโชค"

"หวังว่าการปรากฏตัวของตระกูลหลัวจะไม่ทำให้สถานการณ์ในมณฑลตงหวงรุนแรงเกินความควบคุม"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ

คงฮุ่ยจึงได้มุ่งเป้าทั้งหมดไปที่การบำเพ็ญเพียรและการท่องบทสวด

การแพร่ธรรมะนับหมื่นปีในดินแดนเต๋าที่ตระกูลซูและสำนักดวงจิตเสรีครอบครองกลับไม่ได้ผลอย่างที่คาดหวัง ตรงกันข้าม พลังของคงฮุ่ยกลับถดถอยไป

นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดี

ภายนอกวัดสมบัติวิญญาณ

หลังจากคู่เจิ้นพาพระภิกษุรูปอื่นออกไป พวกเขาก็เริ่มเดินทางไปยังดินแดนเต๋าอนันต์

หากไม่สามารถใช้กำลังได้ พวกเขาก็ใช้ตัวตนของชาวพุทธที่เขาเป็น เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของตระกูลหลัว

ให้ผู้คนในโลกได้รู้ว่าตระกูลหลัวนั้นเป็นตระกูลวิถีมาร

ด้วยเหตุนี้ คู่เจิ้นจึงรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่จะเห็นตระกูลหลัวจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร

บ่อยครั้งที่น้ำเข้าท้องเรือก็ทำให้เรือล่มได้ หลักการนี้เป็นสิ่งที่เจ้าอาวาสของเขา หรือเจ้าอาวาสวัดสมบัติวิญญาณ สอนให้กับคู่เจิ้นตั้งแต่เขานับถือพุทธศาสนาไม่นาน

อย่างไรก็ตาม คู่เจิ้นไม่ทราบว่าหากเรือนั้นใหญ่และมั่นคงพอ แม้น้ำจะมีมากก็ยากที่จะล่มเรือนั่นได้

ในมลฑลไป่เหอ ดินแดนเต๋าสี่ทิศ

อาณาเขตตระกูลหนานกง

ในห้องหนึ่งที่ดูว่างเปล่า

หนานกงอี้ จ้าวตระกูลหนานกงกำลังนิ่งเงียบอยู่

หลังจากการสูญเสียบุตรชาย มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจแหลกสลาย แต่ในฐานะจ้าวตระกูลหนานกง เขาก็ต้องแบกรับภาระในการขยายตระกูลหนานกงต่อไป

ดังนั้น...

ตอนนี้เขาทำได้แค่สืบสวนใครฆ่าบุตรชายของเขาอย่างลับ ๆ เท่านั้น

ในขณะที่พลังอำนาจของตระกูลหนานกงจะต้องเก็บสะสมไว้เพื่อรอรับมือกับตระกูลตงฟาง

ตระกูลตงฟาง

ตระกูลหนานกง

ความแค้นระหว่างสองตระกูลนี้เริ่มต้นขึ้นมานานกว่าแสนปีและไม่สามารถแก้ไขได้

หากตระกูลหนานกงสามารถทำลายตระกูลตงฟางได้ ยึดครองดินแดนเต๋า และอุตสาหกรรมของตระกูลตงฟางทั้งหมด พลังของตระกูลหนานกงจะพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก

ดังนั้น ในขณะนี้หนานกงอี้จำเป็นต้องทนทุกข์กับความเจ็บปวดในใจ และจัดการกับสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตระกูลตงฟางก่อน

หนานกงอี้ส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดที่ยุ่งเหยิงในหัว

ขณะที่เขาครุ่นคิดถึงวิธีการโจมตีตระกูลตงฟาง หรือแม้กระทั่งการทำลายตระกูลตงฟาง

ในห้องที่ดูว่างเปล่านี้

อยู่ ๆ ก็ปรากฏคนรับใช้ชุดดำ

"ท่านจ้าวตระกูล"

คนรับใช้ก้มหัวลง

"ได้ข้อสรุปแล้วหรือ?”

"มันเป็นใคร?"

หนานกงอี้ไม่ได้เงยหน้าขึ้น

เขายังคงจัดการกับเอกสารในมือและวางแผนการรบกับตระกูลตงฟาง

"ท่านจ้าวตระกูล ข้าได้ข้อสรุปแล้ว"

"นายน้อยอยู่ที่มณฑลตงหวง เดิมทีควรจะฝึกฝนอยู่ในนิกายหมื่นอัคคี”

"แต่...”

"ไม่กี่วันก่อน มีข่าวว่านิกายหมื่นอัคคีถูกทำลายโดยโดยบรรพบุรุษแห่งตระกูลหลัว หลัวจิ่วเกอในดินแดนเต๋าอนันต์"

"ดังนั้น ข้าคิดว่าการตายของนายน้อยต้องเกี่ยวข้องกับหลัวจิ่วเกออย่างแน่นอน"

คนรับใช้ค้อมหัวและพูดด้วยเสียงแหบพร่า

"ดินแดนเต๋าอนันต์ บรรพบุรุษตระกูลหลัว หลัวจิ่วเกอหรือ??"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของหนานกงอี้ก็เต็มไปด้วยแววสังหารอันเข้มข้น แต่ไม่นานแววนั้นก็หายไป

เขาโบกมือบอกให้คนรับใช้ออกไป

จนกระทั่ง คนรับใช้นั้นหายไปจากห้องที่ดูว่างเปล่า หนานกงอี้จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ดินแดนเต๋าอนันต์ บรรพบุรุษตระกูลหลัว หลัวจิ่วเกอหรือ?

"เจ้ากล้ามาก”

"ถึงกับสังหารคนตระกูลหนานกงของข้าได้"

"ล้างคอรอข้าก่อนเถิด...”

"อีกไม่นานนัก"

"หลังจากที่ตระกูลตงฟางถูกทำลาย ตระกูลหลัวจะเป็นเป้าหมายถัดไปที่ต้องถูกทำลาย"

ในมลฑลไป่เหอ ภายในดินแดนเต๋าสี่ทิศ

หลัวจิ่วเกอไม่ทราบถึงความโกรธเกรี้ยวของหนานกงอี้เลย แม้ว่าเขาจะรู้ก็ตาม เขาก็คงไม่ใส่ใจเรื่องนี้

มลฑลไป่เหอและมณฑลตงหวง สองมลฑลนี้แยกจากกันด้วยมลฑลโหย่วที่กว้างใหญ่

มลฑลโหย่วถูกเรียกว่าแดนสัตว์อสูร

เหตุผลน่ะหรือ?

เพราะในมลฑลโหย่วมีต้นไม้ยักษ์สูงร้อยเมตร พันเมตร หรือแม้แต่มากกว่าหมื่นเมตรที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน และจำนวนสัตว์อสูรก็มากกว่าทั้งทวีปซวนหยวนเป็นสิบเท่า หรือแม้แต่ร้อยเท่า

ในมลฑลโหย่ว

กฎในการอยู่รอดนั้นสั้นมาก ใครแข็งแกร่งกว่าก็รอด ใครอ่อนแอกว่าก็ตาย เรื่องนี้เป็นที่ชัดเจน

แม้ไม่มีมลฑลโหย่วขวางกั้น ตระกูลที่สามารถมีชีวิตอยู่และเติบโตในโลกนี้จะยอมใช้พลังของทั้งตระกูลเพื่อเริ่มสงครามเพียงเพราะลูกหลานคนเดียวหรือ?

มันไม่มีทางเป็นไปได้

อาณาเขตตระกูลหลัว

ในลานที่มีกลิ่นอายโบราณ

หลัวจิ่วเกอกำลังนั่งทำสมาธิ

ในขณะนี้ ตัวเขากำลังส่องสว่างด้วยแสงรุ้งกระจ่าง

เลือดในร่างกายของเขายังคงเปลี่ยนไปเป็นสีทองคำและรุ้งกระจ่างเป็นระยะ ๆ ตามเวลาที่ผ่านไป

"เปลี่ยนไปอีก 0.5% แล้วหรือ?"

หลังจากถอนหายใจ หลัวจิ่วเกอก็ค่อย ๆ เปิดตาและลุกขึ้นยืน

เขารับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง

บนใบหน้าของเขาไม่อาจปิดบังรอยยิ้มได้

เมื่อเปรียบเทียบกับเมื่อวาน

พลังของเขาก็มีการพัฒนาไม่น้อย

พลังป้องกันของเขา ภายใต้ของ [พลังอิทธิฤทธิ์ - ร่างเคลือบทอง] ก็มีการพัฒนาเช่นกัน

โดยรวมแล้ว พลังอิทธิฤทธิ์นี้นำมาซึ่งการเพิ่มพูนพลังของหลัวจิ่วเกอ มันถือว่าคุ้มค่าไม่น้อย

ถึงแม้ว่าจะเทียบไม่ได้กับพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัวอย่าง [พลังอิทธิฤทธิ์ - หนึ่งกระบี่ทลายโลกา]

แต่หลัวจิ่วเกอได้ผลประโยชน์ไม่น้อยไปกว่าพลังอิทธิฤทธิ์นั้นอย่างแน่นอน

"ออกจากลานไปเดินเล่นรอบ ๆ อาณาเขตตระกูลหลัวดีหรือไม่?"