ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 41 การตัดสินใจของหลัวฮ่วย

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 41 การตัดสินใจของหลัวฮ่วย

ดินแดนเต๋าอนันต์มี 3 ขุมอำนาจชั้นนำ

ภายใน 3 ขุมอำนาจนั้น ขุมอำนาจที่เป็นที่ยอมรับว่าแข็งแกร่งที่สุดคือสำนักอาภาทองคำ

สำนักนี้ถนัดในการใช้แสงสีทองจึงได้ชื่อว่าอาภาทองคำ

"เร็วเข้า"

"จะมีผู้ยิ่งใหญ่มาถึงสำนักอาภาทองคำของข้า"

"ต้องมีระวังให้ดี"

"มิเช่นนั้น..."

"สำนักอาภาทองคำของข้าคงจะมีหายนะเป็นแน่"

สำนักอาภาทองคำ

โดยปกติ จ้าวสำนักมู่ฉี ผู้ที่ปฏิบัติต่อทุกสิ่งอย่างนิ่งเฉย ณ ขณะนี้กลับเปลี่ยนไปจากปกติ

ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

"เป็นอย่างไรบ้าง?"

"ทราบหรือไม่ว่าผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นมาเพื่ออันใด?"

ภายในสำนักอาภาทองคำ

ท่านจ้าวสำนักมู่ฉีได้เรียกผู้อาวุโสภายในสำนักคนหนึ่ง และรีบถามไป

"ท่านจ้าวสำนัก"

"ผู้ยิ่งใหญ่นั้นเพียงแค่มาพำนักอยู่ในพระราชวังต้อนรับ"

"เขาเรียกให้ท่านไปพบ"

"นอกนั้นก็ไม่ได้กล่าวอันใด"

หลังจากได้ยินคำนี้

ความวิตกกังวลในใจของมู่ฉีเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

"เพียงแค่พำนักในพระราชวังต้อนรับ?"

"และต้องการให้ข้าไปพบ?"

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เขาก็กลืนน้ำลายลงคอ

ในใจตระเตรียมค้นหาสิ่งที่ตนได้กระทำมาตลอดทั้งชีวิต

จนกระทั่งเขามั่นใจว่าตนไม่เคยล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้น จึงค่อยพาความหวาดกลัวในใจ และหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะถอนหายใจ

หลังจากปรับสภาพจิตใจเรียบร้อยแล้ว เขาก็ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปยังพระราชวังที่ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นพักอยู่

......

สำนักอาภาทองคำ

หนึ่งในพระราชวังที่ปกคลุมไปด้วยแสงสีทอง

จ้าวสำนักมู่ฉีค่อย ๆ หยุดเดิน

หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ เขาก็เดินเข้าไป

เพียงเข้าไปในพระราชวังนั้น ณ ขณะนี้ ฟู่ฟาง ผู้ที่สวมเสื้อคลุมของนิกายหมื่นอัคคี ร่างกำยำ ทั่วทั้งร่างปกคลุมด้วยคลื่นความร้อนระอุก็ปรากฏตรงหน้าของเขาทันที

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่เดินทางมาไกล แต่ข้ายังไม่ได้เตรียมการต้อนรับอย่างดี ต้องขออภัยขอรับ"

"ไม่ทราบว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่มาสำนักอาภาทองคำครั้งนี้..."

"มีอันใดต้องการให้ข้ารับใช้หรือ?"

เสียงของจ้าวสำนักมู่ฉีดังขึ้นภายในพระราชวัง

ในขณะนี้ ฟู่ฟาง ผู้ที่นั่งบนเก้าอี้มีสีหน้านิ่งเฉย

ขณะนี้ เขาแค่หยีตาเล็กน้อย และใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม

ในใจคิดว่า

"ในที่สุดก็มาแล้วหรือ?"

สำนักตะวันหาญล่มสลาย

ฟู่ฟางต้องการทราบเรื่องราวเหล่านี้ และอยากรู้ว่าใครเป็นผู้ทำลายสำนักตะวันหาญ?

เขาจึงมาหาขุมอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนเต๋าอนันต์ แน่นอนว่าเรื่องนี้เขาตัดสินใจไม่ผิด

......

การสนทนาของทั้งสองใช้เวลาไม่นานนัก

ประมาณเพียง 3 นาทีหลังจากนั้น ฟู่ฟางก็กลายเป็นเปลวไฟ และออกจากพระราชวังแห่งนี้

ในพระราชวังที่ดูโล่งนั้น

จ้าวสำนักมู่ฉีค่อย ๆ ก้มหน้าลง

เขามองไปที่รากเซียนระดับกลางที่อยู่ในมือ

หลังจากนิ่งงันอยู่นาน เขาก็อดหัวเราะและส่ายหัวไม่ได้

ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะไม่เลวร้ายอย่างที่เขาคิด

"ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นเพียงแค่มาถามคำถามหนึ่งหรือ?"

"ราชวงศ์หลัว..."

"ตระกูลหลัว..."

"แม้ข้าจะไม่ทราบว่าการล่มสลายของสำนักตะวันหาญมีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขาหรือไม่"

"แต่เนื่องจากสำนักตะวันหาญถูกทำลายบนดินแดนของพวกเขา"

"ความผิดนี้ พวกเขาก็ต้องเป็นคนรับไว้"

"เฮ้อ น่าสงสารเสียจริง"

เขาพึมพำเบา ๆ

จ้าวสำนักมู่ฉีเดินออกจากพระราชวัง

เขาจ้องมองไปที่ทิศทางที่ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นหายไป

ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย

ด้วยพลังที่ลึกลับของผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้น

ราชวงศ์หลัว?

คงจะเป็นการหายนะเลวร้ายที่สุดที่ต้องเผชิญในช่วงร้อยปีที่ผ่านมากระมัง?

แต่ถึงหายนะนั้นจะมาถึง! การมีอยู่ของราชวงศ์หลัวจะมีความหมายอะไรกับสำนักอาภาทองคำของเขา?

......

ในสำนักอาภาทองคำ

จ้าวสำนักมู่ฉีวางมือไพล่หลังและหุบตาลง

ใบหน้าของเขายิ้มอย่างมีความสุข

เขาเดินไปด้วยความภูมิใจ

ในราชวงศ์หลัว นครจักรพรรดิ

อาณาเขตตระกูลหลัว

ในลานที่มีกลิ่นอายโบราณแห่งหนึ่ง

หลัวจิ่วเกอกำลังนั่งทำสมาธิ

เขาหลับตาลงและขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ล้มเหลวอีกแล้วหรือ?"

เขาพึมพำเบา ๆ หลังจากนั้น หลัวจิ่วเกอก็ลืมตาขึ้น และถอนหายใจเฮือกใหญ่

ประมาณสองสามวันที่แล้ว

ฐานพลังยุทธ์ของเขาได้ถึงขอบเขตสันติระดับสมบูรณ์

แต่...

เมื่อเขาพยายามจะทะลวงสู่ขอบเขตอมตะ

เขาก็พบว่ามีบางอย่างขัดขวางตน

ทุกครั้งที่ถึงจุดสำคัญจะรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง ทำให้การพัฒนาของเขาล้มเหลว

หากเป็นครั้งเดียวก็ยังดี แต่นี่เป็นการล้มเหลวต่อเนื่องถึงสองสามวัน

มันทำให้หลัวจิ่วเกอเริ่มรำคาญ

......

"ตึง ๆ ๆ!!!"

"ตึง ๆ ๆ!!!"

ในขณะที่หลัวจิ่วเกอกำลังครุ่นคิดว่าควรปรับทัศนคติอย่างไร จากนั้นจึงลองทะลวงคอขวดสู่ขอบเขตอมตะอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

"ใครกัน?"

หลัวจิ่วเกอค่อย ๆ แผ่จิตตระหนักรู้ของตนเองออกไปนอกลาน

ชั่วขณะต่อมา

ผู้ที่สวมชุดขาวเรียบง่าย ที่เอวมีอาวุธเซียนระดับกลางคาดอยู่

หลัวฮ่วยมีร่างผอมบาง แต่ปกคลุมด้วยบรรยากาศที่คมกริบอย่างผิดปกติ

ณ ขณะนี้ เขากำลังยืนอยู่นอกลาน

"เจ้าหนูน้อยนี่มาเพราะเหตุใดกัน?"

แม้หลัวจิ่วเกอจะรู้สึกประหลาดใจ แต่เขาก็ไม่ได้คิดมาก

เขาก็โบกมือ ประตูที่ปิดอยู่ก่อนหน้านี้ ทันใดก็ถูกเปิดออก

"เข้ามาสิ..."

"เจ้าหนู มาหาข้าเพราะเหตุใด?"

"การที่จะมาหาข้านี่มันง่ายดายนักเชี่ยวรึ"

เสียงของหลัวจิ่วเกอมีความหมองคล้ำ แต่ยังมีน้ำเสียงเย้าหยอก

หลัวฮ่วยก็ยิ้มแห้ง ๆ

เขาลูบหัวของตนเอง

ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกอายเล็กน้อยต่อการเย้าแหย่ของบรรพบุรุษ

"ช่างมันเถิด"

"เจ้าบอกข้ามาตรง ๆ ว่ามีธุระอันใด?"

หลังจากได้ยินคำพูดนี้

สีหน้าของหลัวฮ่วยจึงค่อย ๆ กลายเป็นจริงจังขึ้น

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ เขาก็เริ่มพูด

"บรรพบุรุษ ข้าต้องการออกไปฝึกฝน"

เสียงของหลัวฮ่วยไม่ดังนัก แต่สีหน้าของเขาแน่วแน่เป็นพิเศษ

"ต้องการออกไปฝึกฝน?"

"เจ้าคิดดีแล้วหรือ?"

"โลกนี้ไม่ง่ายดายอย่างที่เจ้าคิด..."

"เพียงแค่ไม่ระมัดระวัง ก็อาจทำให้เจ้าต้องสูญเสียชีวิต"

หลัวจิ่วเกอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมองตรงไปยังเขา

"บรรพบุรุษ"

"ข้าคิดมาดีแล้ว"

"พรุ่งนี้ ข้าจะออกจากตระกูลไปฝึกฝน"

"ท่านเคยบอกไว้"

"คนที่ไม่เคยผ่านช่วงเวลาระหว่างชีวิตและความตายไม่มีทางเข้าใจว่าสิ่งใดคือพลังที่แท้จริง"

"ดังนั้น ข้าต้องการไล่ตามพลังนั้น"

"ข้าต้องการเติบโตให้เพียงพอที่จะปกป้องตระกูลหลัวอย่างแท้จริง"

ต่อสายตาของหลัวจิ่วเกอ หลัวฮ่วยไม่ได้หลบตาแม้แต่น้อย

เขาจ้องตาอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา

เขาต้องการให้บรรพบุรุษรู้ถึงความตั้งใจของตน และยังต้องการให้บรรพบุรุษรู้ว่าหลัวฮ่วยไม่ใช่เด็กที่เคยร้องไห้อยู่บนพื้น และบ่นว่าตนเองไร้ประโยชน์อีกต่อไป