ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 19 ผลาญแปดทิศ

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 19 ผลาญแปดทิศ

"ร้องไห้งั้นหรือ?"

ภายในอาณาเขตตระกูลหลัว

หลัวจิ่วเกอที่ยืนอยู่ข้างเด็กหนุ่ม

ในที่สุด ก็อดไม่ได้ที่จะเดินออกมา

เขาสวมชุดขาวเรียบง่าย มือไพล่ไว้ด้านหลัง เอวผูกกระบี่ยาวเต็มไปด้วยสนิม

มาถึงตรงหน้าเด็กหนุ่มพร้อมยิ้มเล็กน้อย

พูดด้วยเสียงเบา ๆ

"คนตระกูลหลัว จะเปราะบางเช่นนี้ได้อย่างไร?"

"ร้องไห้แล้วจะได้อะไร?"

"อดกลั้นเสีย!"

"แล้วก็ห้ามวาดกระบี่เช่นนั้น ดูให้ดี..."

พูดจบ

หลัวจิ่วเกอก็เดินไปยังที่โล่ง ๆ

ยก ค่อย ๆ ชักกระบี่เปื้อนสนิมที่เหน็บไว้ที่เอวออกมา

แล้วเริ่มวาดไปมาอย่างช้า ๆ

ในตอนแรก

มองดูแล้ว ก็ธรรมดามาก

เทียบกับการวาดกระบี่ของหลัวฮ่วยนั้นไม่มีความแตกต่างมากนัก

แต่เมื่อวิถีการเคลื่อนไหวของกระบี่เปื้อนสนิมค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง

ในทันใดนั้น มีอำนาจกระบี่ที่เหมือนจะทะลวงผืนอวกาศนี้ได้พุ่งขึ้นมา

"นี่คือวิธีใช้กระบี่ที่แท้จริงหรือ?"

หลัวฮ่วยตาค้าง

เขาตาเบิกโพลง

จ้องมองร่างของบรรพบุรุษไม่วางตา

รวมถึงวิถีการเคลื่อนไหวของกระบี่เปื้อนสนิมในมือบรรพบุรุษ

ในใจเขา

เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังผลิดอกออกผล

รู้สึกคันยุบยิบ

"ดูชัดเจนแล้วหรือไม่?"

"เด็กน้อย ข้าสอนเจ้าแค่ครั้งเดียวเท่านั้น"

"จะจำได้หรือไม่ได้ขึ้นอยู่กับเจ้า"

"แล้วก็จำสิ่งที่ข้าจะบอกต่อไปนี้ไว้ให้ดี"

"มีแต่คนขี้ขลาดเท่านั้น..."

"ที่จะมีน้ำตา "

"แต่หากเจ้าปรารถนาพลัง อยากที่จะได้พลัง ก็ฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตาย!"

"ความพยายามของเจ้า จะไม่มีวันทรยศเจ้าเป็นอันขาด"

พอพูดจบ

หลัวจิ่วเกอก็หายตัวไปจากที่นั่นทันที

ส่วนหลัวฮ่วยที่ยังมีน้ำตาคลอเบ้าอยู่

บัดนี้ก็รีบลุกขึ้นยืน

ก่อนอื่นก็ยกมือขึ้น

เช็ดน้ำตา

จากนั้นก็ตบฝุ่นบนตัวเอง

ใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เอ่ยอย่างเชื่องช้า

"ท่านบรรพบุรุษ ข้ารู้แล้ว"

"ต่อไปนี้..."

"ข้าจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว"

"ข้าจะฝึกฝนอย่างหนัก ใช้กระบี่ในมือปกป้องตระกูลหลัวทั้งหมด"

...

ในไม่ช้า หลัวจิ่วเกอก็กลับมาที่ลานอีกครั้ง

นั่งที่สวนวิญญาณขนาด 3 หมู่

ในซุ้มหิน บนม้าหินธรรมดา ๆ ตัวหนึ่ง

"หลัวฮ่วยงั้นหรือ?"

เขาพึมพำเบา ๆ

ในใจเขา

ปรากฏใบหน้าอ่อนเยาว์ แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเด็กชาย

หลัวจิ่วเกออดหัวเราะไม่ได้

เด็กน้อยคนนี้...

ดูน่าสนใจไม่น้อย

ไม่รู้ว่าต่อไปอีกฝ่ายจะเติบโตไปถึงขั้นไหน

จะเป็นหินรองรับความแข็งแกร่งของตระกูลหลัวหรือไม่?

หรือจะเป็นหนึ่งในเสาหลักนับไม่ถ้วนของตระกูลหลัว?

คิดมาถึงตรงนี้

หลัวจิ่วเกอก็ส่ายหน้า

เหมือนเขาจะคิดไกลไปหน่อย

ตอนนี้ ถึงแม้ราชวงศ์ต้าเหยียนจะเปลี่ยนชื่อเป็นราชวงศ์หลัว

ภายในราชวงศ์หลัวก็ให้ตระกูลหลัวเป็นใหญ่

แต่ในดินแดนเต๋าอนันต์ทั้งหมด

หรือจะว่าเกาะอื่น ๆ นอกดินแดนเต๋าอนันต์

รวมถึงมลฑลตงหวง

ตระกูลหลัวน่ะหรือ?

สุดท้ายก็เป็นแค่ขุมอำนาจที่บอบบางราวกับทารกแรกเกิด

...

ดินแดนเต๋าอนันต์

ราชวงศ์หลัว

ผู้ติดตามบรรพบุรุษสูงสุดกู่เจิ้นแห่งสำนักตะวันหาญ

ขอบเขตทารกเซียนระดับ 5 สวรรค์

ในที่สุดก็มาถึงเมืองหลวง

"นี่คือที่ตั้งของนครจักรพรรดิราชวงศ์หลัวหรือ?"

"อัตคัด..."

"อ่อนแอ..."

เขาแสดงความไม่พอใจและหยิ่งผยองอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเทียบกับสำนักตะวันหาญแล้ว

ที่นี่คือสถานที่ตัวแทนของความยากจนและอ่อนแอ

ส่วนตระกูลหลัว

เป็นราชวงศ์หลัว

เป็นสิ่งที่สูงส่งที่สุดในราชวงศ์หลัว

การตามหาตระกูลหลัว

ไม่ใช่เรื่องยากเย็น

...

ด้านนอกอาณาเขตตระกูลหลัว

ชายที่สวมเสื้อคลุมสีดำ สวมหมวกปีกกว้างสีดำคนนั้น

ยืนสงบนิ่งอยู่ไม่ไกลจากอาณาเขตตระกูลหลัว

มองดูตระกูลหลัวแห่งนี้

"ในตระกูลของปุถุชนแบบนี้ จะมีผู้ที่ต่อกรกับผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตกลั่นเทพ 3 สวรรค์ได้จริง ๆ หรือ?"

เรื่องนี้

เขายังคงสงสัยอยู่

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญแล้ว

สิ่งสำคัญคือ

ตระกูลหลัว ต้องหายไปจากโลกนี้ให้ได้

"ผลาญแปดทิศ!!"

เขาค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น

ทันใดนั้น มีปราณเซียนมหาศาลไหลเวียนไปมารอบตัว

[ผลาญแปดทิศ] นี่คือวิชาลับระดับเซียนขั้นสูงสุดอีกวิชาหนึ่งของสำนักตะวันหาญ

หากว่า [เก้ามังกรผลาญสวรรค์] เน้นพลังทำลายล้าง

[ผลาญแปดทิศ] นี้จะเน้นบริเวณทำลายล้างอย่างกว้างขวางมากกว่า

อย่างเช่น...

เพียงแค่ใช้วิชาลับระดับเซียนขั้นสูงนี้

ในเวลาอันสั้น ตระกูลหลัวจะถูกเปลวเพลิงที่พุ่งมาจากรอบด้าน

เผาผลาญจนเป็นเถ้าถ่าน

จนกระทั่ง สลายหายไปจากโลกนี้

"ปุถุชน ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงปุถุชนไม่ใช่หรือ?"

ผู้ติดตามคนนั้นไร้อารมณ์

ดวงตาส่องประกายเย็นชา

เงียบไปครู่หนึ่ง

เขาก็ค่อย ๆ หันหลังกลับ

เพราะตอนนี้ วิชาลับระดับเซียนขั้นสูงสุด [ผลาญแปดทิศ] ได้ปลดปล่อยออกมาแล้ว

เขาก็สามารถเห็นภาพที่ตระกูลหลัวถูกเผาผลาญจนเป็นเถ้าถ่านในหัวได้ลาง ๆ

...

แต่ทว่า ผู้ติดตามที่ติดตามบรรพบุรุษสูงสุดแห่งสำนักตะวันหาญมาหลายพันปี

ไม่เคยคิดเลยว่า ตนกำลังจะเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตเช่นไร

"ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตทารกเซียนระดับ 5 งั้นหรือ?"

"กลิ่นอายเพลิง?"

"สำนักตะวันหาญอีกหรือ?"

ด้านหลังของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นทารกเซียน 5 สวรรค์ที่สวมเสื้อคลุมสีดำ สวมหมวกปีกกว้างสีดำ

ปรากฏร่างหลัวจิ่วเกอไร้อารมณ์ยกมือขวาขึ้นทันใด

ตรงเข้าหาศีรษะของผู้บำเพ็ญเพียรนั้น

"ปึ๊ก!!"

ชั่วพริบตา

สมองสีขาวโพลนพร้อมเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็ระเบิดออกมา

ส่วนศพไร้ศีรษะของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นทารกเซียนระดับ 5 นั้น

ตอนนี้ก็ค่อย ๆ ตกลงบนพื้นอย่างช้า ๆ เลือดสีแดงฉานพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตทารกเซียนระดับ 5 นั้น

ไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายอย่างไร

...

ด้านนอกอาณาเขตตระกูลหลัว

หลัวจิ่วเกอที่มีใบหน้าเปื้อนเลือดยืนนิ่งอยู่กับที่

กลิ่นคาวเลือด

ขณะนี้ก็ลอยคลุ้งไปทั่ว

"ครั้งที่แล้วเป็นขอบเขตกลั่นเทพ 3 สวรรค์"

"ครั้งนี้เป็นขอบเขตทารกเซียน 5 สวรรค์"

"ครั้งหน้า จะเป็นขอบเขตไหนอีก?"

"สำนักตะวันหาญ..."

"เจ้าช่างตายยากเสียจริง"

"อยากจะปัดก็ปัดไม่หลุด"

หลัวจิ่วเกอส่ายหน้าอย่างไม่มีทางเลือก

จากนั้นก็โบกมือหนึ่งที

มีถุงเก็บของปรากฏขึ้นในมือ

แล้วก็โบกมืออีกครั้ง

บนพื้น ศพไร้ศีรษะนั่นก็ค่อย ๆ กลายเป็นผงฝุ่น

สลายหายไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิง