ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 15 บรรพบุรุษสูงสุด

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 15 บรรพบุรุษสูงสุด

ในอาณาเขตตระกูลหลัว ด้านหน้าผู้พิทักษ์เต๋า

หลัวจิ่วเกอใช้มือซ้ายจับท้ายทอย มือขวากางออกด้านหน้า และสิ่งที่ปรากฏ

คือบนฝ่ามือขวาที่กางออกนั้น มีมังกรไฟสามตัวที่ถูกย่อส่วนลงอย่างมากกำลังดิ้นรนอย่างเจ็บปวด

"เจ้า..."

"ไม่กลัวตายหรือ?"

เขาจ้องมองผู้พิทักษ์เต๋าที่อยู่ตรงหน้า

หลัวจิ่วเกอเปิดตาครึ่งหนึ่ง แสดงท่าทางเยือกเย็น

"ใครกัน?"

เสียงที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ผู้พิทักษ์เต๋าใจหายวาบ

เขาค่อย ๆ ยกหัวขึ้น แล้วก็เห็นภาพที่ทำให้หวาดกลัว

วิชาลับระดับเซียนขั้นสูงสุด [เก้ามังกรผลาญสวรรค์] ที่เรียกมังกรไฟ 3 ตัวยาวหลายสิบหมี่

ในขณะนี้ กลับถูกชายชราลึกลับควบคุมไว้ในฝ่ามือขวาอย่างง่ายดาย

"เขาเป็นใครกันแน่?"

"เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตกลั่นเทพเช่นกันหรือ?"

ความคิดนี้ปรากฏขึ้น

แต่ไม่นานก็ถูกผู้พิทักษ์เต๋าทิ้งไป

เพราะเขารู้ดี

หากเป็นผู้บำเพ็ญเพียร­ขอบเขตกลั่นเทพ เขาคงไม่สามารถจัดการกับวิชาลับระดับเซียนขั้นสูงสุด [เก้ามังกรผลาญสวรรค์] ได้ง่ายดายเช่นนี้

"ถ้าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นเทพ แล้วเขา..."

"เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนหรือ?"

คิดถึงจุดนี้

ผู้พิทักษ์เต๋าก็รู้สึกหนาวสันหลัง

ดวงตาของเขาก็ขยายตัวกะทันหัน

"มันเป็นไปไม่ได้..."

"ทำไมถึงมีผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนอยู่ในตระกูลของมนุษย์ธรรมดา?"

"แม้ว่าตระกูลมนุษย์ธรรมดามีผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียน แต่ทำไมผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนถึงมาพบข้า?"

ผู้พิทักษ์เต๋าใจรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้น

เขาดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

พยายามอธิบายการกระทำของตน

อย่างไรก็ตาม...

เขากลับพบว่า คำอธิบายในใจของเขานั้นซีดเซียวเหลือเกิน

"ท่านผู้อาวุสโ"

"ข้าคือศิษย์สืบทอดของสำนักตะวันหาญ โปรดไว้ชีวิตข้า"

"หากเช่นนั้น สำนักตะวันหาญจะต้องขอบคุณท่านแน่แท้"

จนกระทั่งท้ายที่สุด

ผู้พิทักษ์เต๋าก็พูดออกมาได้เพียงเท่านี้

"สำนักตะวันหาญ?"

หลังจากได้ยินสามคำนี้

หลัวจิ่วเกอที่ตาพริ้มอยู่แล้ว ตอนนี้ดวงตายิ่งแคบลง

และฝ่ามือขวาที่กางอยู่

ในขณะนี้ ก็เพิ่งจะปิดสนิท

มังกรไฟที่ถูกย่อขนาดลงหลายสิบเท่าก็หายไปไม่เห็นฝุ่น

และผู้พิทักษ์เต๋านั้น ก็พ่นเลือดออกมา

ดวงตาเบิกกว้าง ล้มลงบนพื้น ทำให้เกิดเมฆฝุ่น

"ดูเหมือน..."

"ยังมีคนอื่นอีกอยู่?"

หลัวจิ่วเกอรู้สึกประหลาดใจ

เพราะเมื่อครู่นี้เขารู้สึกถึงกลิ่นอายมนุษย์

อ่อนแอมาก

ยากที่จะสังเกต

ดูเหมือนว่า กลิ่นอายนั้นถูกบางสิ่งบางอย่างปกปิดไว้

"น่าสนใจ!!"

เมื่อมองไปที่ผู้พิทักษ์เต๋าที่ล้มลงบนพื้น

หลัวจิ่วเกอก็ค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า

ทันใดนั้น...

ร่างของเขากะพริบเล็กน้อย

และในชั่วพริบตา ก็ปรากฏอยู่ข้างหลังเกอฉาง

"ขอบเขตกลั่นเทพ 3 สวรรค์?"

เมื่อมองเกอฉางหนึ่งครั้ง หลัวจิ่วเกอส่ายหัว

ไม่นาน เขาก็กลับไปยังอาณาเขตตระกูลหลัว ในลานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ

มือขวาถือจี้หยกขาวบริสุทธิ์

ส่วนเกอฉาง?

อีกฝ่ายตายในเพียงชั่วพริบตาหลังจากหลัวจิ่วเกอออกไป

หัวใจแตกสลาย

แม้แต่ศพ...

ก็กลายเป็นฝุ่นผง

สลายไปในโลกนี้อย่างสิ้นเชิง

...

"จี้หยกที่สามารถบดบังกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตรึ?"

หลัวจิ่วเกอหุบตาลง

จ้องมองจี้หยกสีขาวใสในมือ

และเริ่มพยักหน้าเล็กน้อย

สิ่งดี ๆ ควรเป็นอาวุธเซียนระดับกลาง

สามารถลดกลิ่นอายของผู้บำเพ็ญเพียรได้อย่างมาก

แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรที่มีขอบเขตสูงกว่าผู้ใช้ ก็ยากที่จะสังเกตการณ์คนที่สวมใส่จี้หยกนี้

"ของดี"

"แต่สำนักตะวันหาญ... คืออะไรกันแน่?"

หลังวางจี้หยกในมือลง หลัวจิ่วเกอค่อย ๆ ขมวดคิ้ว

สำหรับโลกแฟนตาซีอันกว้างใหญ่นี้

ขอบเขตทารกเซียน 9 สวรรค์ของเขาดูเหมือนจะไม่เพียงพอ

นอกจากขั้นของการบำเพ็ญเพียรแล้ว ยังมีสิ่งหนึ่งที่หลัวจิ่วเกอใส่ใจ

นั่นคือตระกูลหลัวของเขา

โดยรวมแล้ว ดูเหมือนจะค่อนข้างอ่อนแอ ไม่สามารถตามทันก้าวของเขาได้

"ควรจะฝึกฝนคนรุ่นหลังดี เพื่อเพิ่มพูนกำลังโดยรวมของตระกูลดีหรือไม่?"

คิดถึงจุดนี้

หลัวจิ่วเกอก็พยักหน้า

เขารู้สึกว่า ความคิดนี้ดูดีไม่น้อย

...

ดินแดนเต๋าอนันต์ สำนักตะวันหาญ ดินแดนหวงห้าม

ในฐานะบรรพบุรุษสูงสุดของสำนักตะวันหาญ

เขาคือผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตทารกเซียน 9 สวรรค์ - กู่เจิ้น

เขากำลังนั่งขัดสมาธิ ดวงตาปิดสนิท

กลิ่นอายบนร่างกายก็ในช่วงเวลานี้กำลังพลุ่งพล่าน

"ล้มเหลวอีกแล้วหรือ?"

เวลาผ่านไป

ไม่นานเขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาตามความลึกลับ

"แต่คงใกล้เข้าไปทุกทีแล้ว"

"อีกไม่นาน ขอบเขตของข้าคงจะมีการพัฒนา"

"ถึงเวลานั้น..."

"อิทธิพลของสำนักตะวันหาญก็จะเพิ่มพูนขึ้น"

คิดถึงจุดนี้

อารมณ์ของกู่เจิ้นก็สงบลง

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น

เดินออกจากดินแดนหวงห้ามนี้

เขายืดเส้นยืดสาย มองไปที่สำนักตะวันหาญทั้งหมดตรงหน้า

ไม่ช้าก็มีรอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้า

"ตามอัตราการพัฒนานี้ คาดว่าไม่เกินพันปี สำนักตะวันหาญของข้าน่าจะพัฒนาจากขุมอำนาจระดับ 2 ไปสู่ระดับ 1 กระมัง?"

"และเมื่อถึงเวลานั้น ชื่อเสียงของสำนักตะวันหาญจะเป็นที่รู้จักทั่วดินแดนเต๋าอนันต์"

"สำนักตะวันหาญของข้าจะเฟื่องฟูยิ่งขึ้น"

...

ขณะที่บรรพบุรุษสูงสุดของสำนักตะวันหาญกำลังวางแผนอนาคต

ทันใดนั้น มีชายชราหนึ่งคนที่สวมเสื้อคลุมสำนักตะวันหาญปรากฏตัว

ใบหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

"มีอะไร?"

กู่เจิ้นถาม

"บรรพบุรุษสูงสุด เกอฉางเขา..."

"เขาเป็นอย่างไร?"

กู่เยว่ขมวดคิ้ว

รีบถาม

"ตะเกียงดวงจิตชีวิตของเกอฉางดับแล้ว!!"

ชั่วครู่

ชายในเสื้อคลุมสำนักตะวันหาญให้คำตอบสุดท้าย

"ตะเกียงดวงจิตชีวิตดับ?"

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

คิ้วของกู่เจิ้นยิ่งขมวดเข้าหากัน

ใบหน้าของเขาก็เย็นชาลงทันที

เกอฉางมีพรสวรรค์สูงมาก

ไม่เพียงแต่เป็นศิษย์สืบทอดของสำนักตะวันหาญ

แต่ยังเป็นศิษย์ที่เขาตั้งใจสั่งสอนด้วยตนเอง

และถือเป็นศิษย์ที่เขาตั้งใจจะให้สืบทอดตำแหน่ง

ถือว่าเป็นผู้ที่จะขึ้นเป็นจ้าวสำนักตะวันหาญคนต่อไป

ใครจะคิดว่า

ตอนนี้กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดแบบนี้

เรื่องนี้ทำให้กู่เจิ้นที่กำลังอารมณ์ดีก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเลวร้าย