ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 9 อาวุธเทพสูงสุด

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 9 อาวุธเทพสูงสุด

ราชวงศ์หลัว

"อย่าได้สนใจเลย"

"หากนั่นคืออาวุธเทพระดับสูงสุด แม้ว่าจะอยู่ในสภาพชำรุดก็คงไม่ได้แย่นัก"

หลังจากที่เขาส่ายหัวไปมา

หลัวจิ่วเกอค่อย ๆ หยิบกระบี่ที่ลอยอยู่ในอากาศมาจับไว้ในมือ

อืม...

จะพูดว่าอย่างไรดี?

กระบี่ที่จิ่วเกอถืออยู่นั้นมีชื่อว่า "ดับสูญ"

เขารู้สึกได้ถึงความเย็นชาบางอย่าง และยังรู้สึกได้อีกว่าภายในกระบี่นี้มีพลังที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่

"มันคือ..."

"แม้จะเป็นอาวุธเทพที่ชำรุด แต่ก็ยังดีอยู่"

ภายในลาน

หลัวจิ่วเกอยิ้มอย่างพึงพอใจขณะจับกระบี่ไว้ในมือ

เขารู้สึกถึงพลังที่ซ่อนอยู่ในกระบี่

เขามองไปที่รูปลักษณ์ของมัน

ยังมีจุดสนิมอยู่บ้าง

เขาพยักหน้า

จากนั้นเขาก็โบกมือ

เขาหยิบผ้าชิ้นหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของที่คาดเอวอยู่ และเริ่มเช็ดสนิมบนกระบี่อย่างเบามือ

เห็นได้ชัดว่ามันเช็ดไม่ออก

แต่เขาก็ยังทำ จนไม่ใส่ใจมันอีกต่อไป

หลัวจิ่วเกอวางกระบี่ไว้ข้างกาย จากนั้นก็หาท่าที่สบายที่สุด เอนกายลงบนเก้าอี้ไม้ไท่ชือ และหรี่ตาลงเล็กน้อย

ในขณะนั้น แก่นเทวะที่อยู่บริเวณอกของเขาก็กำลังกระจายพลังลึกลับออกมาอย่างต่อเนื่อง

มันปล่อยแสงอ่อน ๆ ออกมา

...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นวันใหม่ก็ค่อย ๆ เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบ

ในขณะนี้ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมอกหนา อากาศเย็นสดชื่น

ในราชวงศ์หลัวซึ่งเดิมเป็นราชวงศ์ต้าเหยียน

นับตั้งแต่ตัวแทนของตระกูลต่าง ๆ ที่เข้าร่วมการประชุมของตระกูลหลัวกลับไป และเล่าถึงเนื้อหาของการประชุม

รวมทั้งข่าวการล่มสลายของตระกูลเกอ และ 3 ตระกูลชั้นนำได้แก่ ตระกูลซุน ตระกูลหลี่ และตระกูลหวัง

ทั้งราชวงศ์หลัวก็ได้ตกอยู่ในความวุ่นวายยิ่งขึ้น

ตระกูลเกอล่มสลาย?

ตระกูลชั้นนำเหลือเพียงตระกูลหลัว?

ราชวงศ์ต้าเหยียนเปลี่ยนเป็นราชวงศ์หลัว?

ข่าวนี้ แม้ผู้คนในราชวงศ์จะมีการคาดเดาไว้บ้างแล้ว

แต่เมื่อพวกเขารู้ข่าวนี้ พวกเขาก็ยังคงตกใจ

...

"บรรพบุรุษ"

"ตระกูลเกอ และ 3 ใน 4 ตระกูลชั้นนำคือตระกูลซุน ตระกูลหลี่ และตระกูลหวัง ถูกตระกูลหลัวกำจัดไปแล้ว"

"แม้กระทั่งราชวงศ์ต้าเหยียนก็เปลี่ยนชื่อเป็นราชวงศ์หลัว"

"แต่ตระกูลกู่ของเรา..."

"ไม่สนใจบัตรเชิญของตระกูลหลัว และไม่เข้าร่วมการประชุมของตระกูลหลัว"

"ตระกูลกู่ควรจะทำอย่างไรต่อไปดี?"

จ้าวตระกูลกู่ กู่เยว่กำลังแสดงอาการท้อแท้บนใบหน้า

เขาระบายความทุกข์ใจให้กับบรรพบุรุษที่อยู่ตรงหน้า

"ราชวงศ์ต้าเหยียนเปลี่ยนชื่อเป็นราชวงศ์หลัวแล้วหรือ?"

บรรพบุรุษนั้นชื่อกู่หยวน เขาเป็นบรรพบุรุษของตระกูลกู่ที่มีฐานพลังยุทธ์ขอบเขตกึ่งหลอมแก่นแท้

ตระกูลกู่ถือเป็นตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดนอกเหนือจากตระกูลชั้นนำ

แต่...

แม้ตระกูลกู่จะเป็นตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดนอกจากตระกูลชั้นนำ แต่นั้นก็มีประโยชน์อะไร?

ต่อหน้าตระกูลหลัว พวกเขาก็เป็นเพียงแมลงเท่านั้น

ไม่เห็นตระกูลเกอหรือ?

ด้วยขุมอำนาจที่ยิ่งใหญ่เช่นนั้น ต่อหน้าตระกูลหลัวก็ยังโดนกำจัดไปอย่างง่ายดาย

ไม่เห็นตระกูลชั้นนำหรือ?

ตอนนี้เหลือเพียงตระกูลหลัวตระกูลเดียวเท่านั้น

ตระกูลกู่?

บางที ในสายตาของตระกูลชั้น 1 ชั้น 2 หรือแม้แต่ชั้น 3

ตระกูลกู่อาจเป็นผู้แข็งแกร่ง

แต่หากอยู่ต่อหน้าตระกูลหลัว

ตระกูลกู่ก็ไม่มากไปกว่ามดปลวก

"อย่ากังวลไป"

"ข้าจะไปยังอาณาเขตตระกูลหลัวเพื่อขอโทษตระกูลหลัวด้วยตนเอง"

เขาพูดแล้วก็หยุดชั่วครู่ ตามด้วยฉายแววตาเย็นชา และเสียงเหนื่อยหอบ เขากล่าวว่า

"ข้าจะไปขอโทษตระกูลหลัวด้วยตนเองเพื่อขอให้ตระกูลหลัวยกโทษให้ตระกูลของเรา"

"แต่เจ้าต้องจำไว้"

"หากมีวันหนึ่งที่ตระกูลกู่ของเราสามารถเรืองอำนาจได้ จงปราบตระกูลหลัวให้สิ้นซาก ห้ามมีใครรอดมาได้"

"หากตระกูลกู่ของเราไม่สามารถเรืองอำนาจได้..."

"ก็จงใช้ชีวิตอย่างต่ำต้อยภายใต้การปกครองของตระกูลหลัว"

"อย่าไปก่อเรื่องใด ๆ"

เขาพูดจบ ใบหน้าที่โรยราของกู่หยวนก็เต็มไปด้วยความหมองคล้ำ

นัยน์ตาที่ขุ่นมัวของเขา ตอนนี้ก็ดูหม่นหมองและมืดมิดลงไปอีก

"เจ้าไปได้แล้ว"

กู่หยวนโบกมือ จากนั้นก็หันหลังกลับ

ในขณะที่จ้าวตระกูลกู่ กู่เยว่ก็เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและความโกรธในดวงตา

แต่สุดท้าย อารมณ์ต่าง ๆ ในดวงตาของกู่เยว่ก็กลายเป็นความท้อแท้อย่างลึกซึ้ง

"ตระกูลหลัว ข้าจะจำเจ้าไว้"

"ข้าจะนำความแค้นนี้ไปสลักไว้ในคำสอนของตระกูล"

"หากวันหนึ่งตระกูลกู่ของข้าสามารถเรืองอำนาจได้"

"เราจะต้องทำลายตระกูลหลัวให้สิ้นซาก!"

...

เวลาผ่านไป

ในไม่ช้าก็เป็นวันเวลาก็เปลี่ยนผ่าน

"ทุกคนพูดว่าขอบเขตกลั่นเทพระดับสมบูรณ์คือจุดสูงสุดของขอบเขตมนุษย์"

"และหากต้องการข้ามผ่านโลกมนุษย์"

"เพื่อไปสู่สวรรค์"

"นั้นต้องสะสมพลังอันแข็งแกร่ง"

"พลังของข้าควรจะเพียงพอแล้ว"

"ดังนั้น..."

"ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะทะลวงผ่านขอบเขตแรกในเจ็ดขอบเขตเซียนแล้ว ขอบเขตทารกเซียน!"

อาณาเขตตระกูลหลัว

ในลานโบราณ

หลัวจิ่วเกอกำลังนั่งขัดสมาธิ และแก่นเทวะที่หน้าอกของเขา ตอนนี้ก็ลอยอยู่ในอากาศอย่างเชื่องช้า

มันกระจายพลังลึกลับ และอ่อนโยน

และยังปล่อยแสงออกมาเป็นระยะ

"ขอบเขตทารกเซียน!"

เมื่อเขาพูดจบ หลัวจิ่วเกอก็รู้สึกได้ชัดเจน

ภายในตัวเขา

ตำแหน่งเก็บปราณวิญญาณภายในตัวเขาก็กลายเป็นทารกวิญญาณที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ

แม้ว่าทารกวิญญาณนั้นจะยังคลุมเครือบ้าง และดูเหมือนว่ายังไม่ค่อยมั่นคง ไม่ว่าอย่างไร หลัวจิ่วเกอก็ได้ทะลวงผ่านมันไปแล้ว

นี่ถือเป็นความจริง

...

"นี่คือพลังขอบเขตทารกเซียนหรือ?"

"มันไม่เพียงแต่แข็งแกร่งมาก แต่ยังน่าเหลือเชื่อ..."

ในลาน

หลัวจิ่วเกอรู้สึกได้ถึงปราณเซียนที่ค่อย ๆ ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา

เขาจึงโบกมือ

เห็นได้ว่าเมื่อเขาปล่อยปราณเซียนออกมา

ในลานแห่งนี้ พืชที่เขียวขจีก็เติบโตอย่างน่าอัศจรรย์

อากาศก็เหมือนจะสดชื่นขึ้น

และหลัวจิ่วเกอก็รู้สึกได้ชัดเจน

ตัวเขาเองก็รู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย

"นี่คือประโยชน์ของปราณเซียนหรือ?"

"มันไม่เพียงแต่มีพลังที่ทำลายฟ้าดินได้ แต่ยังมีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อม และกระตุ้นการเติบโตของพืชพันธุ์?"

"ดี..."

"ดีมาก!"

[T/L]: เจ็ดขอบเขตเซียน: ทารกเซียน,

กายาเต๋า,

พิสูจน์เต๋า,

กระจ่างแจ้ง,

ตระหนักรู้,

สันติ,

อมตะ