ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 480 มีเพียงเท่านี้เองหรือ
ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 480 มีเพียงเท่านี้เองหรือ
ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 480 มีเพียงเท่านี้เองหรือ
เดิมทีพวกเขาคิดว่าการที่โหยวหมิงไม่ใช้เขตแดนถือว่าหยิ่งทะนงมากแล้ว
ผลปรากฏว่า...
กู่หยางกลับยิ่งหยิ่งยโสกว่านั้น ถึงกับไม่ได้ปลดปล่อยพลังแก่นแท้ออกมา
ตั้งใจจะใช้ร่างกายรับปราณมารฟ้าที่น่ากลัวถึงที่สุดของโหยวหมิงโดยตรง
นี่ไม่ใช่รนหาที่ตายหรือ
"หึ!"
"อวดเก่ง!"
เห็นกู่หยางบ้าบิ่นเช่นนี้ โหยวหมิงก็เผยรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าทันที
ถึงแม้เขาจะไม่ได้ใช้พลังเขตแดน
เพียงแค่ปราณมารฟ้านี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่ยอดฝีมือขอบเขตราชันขั้นสูงสุดธรรมดาจะต้านทานได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกู่หยางที่อยู่ในขอบเขตผันแปร
กล้าอวดเก่งขนาดนี้
ช่างรนหาที่ตาย!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เข้าทางเขาพอดี!
ท่ามกลางเสียงเย้ยหยัน โหยวหมิงเหมือนจะเห็นภาพกู่หยางกลายเป็นศพภายใต้การโจมตีของปราณมารฟ้า
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาของเขาก็ยิ่งโหดเหี้ยมและดุร้ายขึ้น
และในขณะที่คนส่วนใหญ่คิดว่ากู่หยางจะถูกปราณมารฟ้าของโหยวหมิงสังหารในพริบตา
บนหมัดของกู่หยาง พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจพรรณนาได้กลับระเบิดออกมาอย่างรวดเร็ว!
ห้วงมิติที่แข็งแกร่งถึงกับสั่นสะเทือน
ต่อมา...
ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่ตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ
หมัดของกู่หยางปะทะกับปราณมารฟ้าของโหยวหมิงอย่างรุนแรง!
ต่อจากนั้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็กระแทกกระจายออกไป
ตู้ม!
เกือบจะในทันที ปราณมารฟ้าที่ถูกมองว่าน่าสะพรึงกลัว ภายใต้หมัดหนึ่งของกู่หยาง...
ถึงกับไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่ชั่วครู่ ถูกพลังทำลายจนแตกกระจาย!
เห็นฉากนี้แล้ว
เหล่ายอดฝีมือรอบข้างที่ดูอยู่ต่างตกตะลึง
"นี่..."
"พลังที่น่ากลัวยิ่งนัก!"
"นี่คือพลังที่ขอบเขตผันแปรควรจะมีหรือ"
"กู่หยาง...เกิดอะไรขึ้น"
คนนับไม่ถ้วนจ้องมองอย่างตกตะลึง
ขณะเดียวกัน
โหยวหมิงก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเช่นกัน
หมัดหนึ่งของกู่หยางไม่เพียงแต่ทำให้ปราณมารฟ้าของเขาสลายไป พลังอันน่าสะพรึงกลัวยังพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว!
ความเร็วไวมาก จนกระทั่งโหยวหมิงไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด ได้แต่ยกหมัดขึ้นมาต้านทาน
ปัง!
พรวด!
ภายใต้แรงกระแทกอันน่าสะพรึงกลัว โหยวหมิงถึงกับไม่ใช่คู่ต่อสู้ ถูกกระแทกกระเด็นออกไป
กลางอากาศ
โหยวหมิงถึงกับพ่นโลหิตสดออกมา ร่างทั้งร่างร่วงลงสู่พื้นดินที่ห่างออกไปหลายพันเมตร
ทิ้งหลุมขนาดใหญ่ไว้
เห็นฉากนี้แล้ว คนนับไม่ถ้วนต่างจ้องมองอย่างตกตะลึง
"นี่..."
"โหยวหมิงถูกกระแทกกระเด็นออกไปแล้ว"
"จุ๊ จุ๊...โดนอัจฉริยะฟ้าประทานที่ขอบเขตต่ำกว่าทำร้าย เหตุการณ์แบบนี้ผ่านไปหลายปี ไม่เคยเห็นมาก่อนแล้วกระมัง"
"กู่หยาง...ไม่ผิดไปจากข่าวลือ ช่างน่ากลัวจริง ๆ "
คนมากมายเริ่มพูดคุยกัน สายตาก็จับจ้องไปที่กู่หยางโดยไม่รู้ตัว
ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและแปลกใจ
ตอนนี้พวกเขาเริ่มลังเลต่อข่าวลือแล้ว
เดิมทีพวกเขาต่างก็ดูถูกเหยียดหยามข่าวลือนั้น
ขอบเขตผันแปรย้อนสังหารระดับกึ่งศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ หรืออะไร...
ดูเหมือนจะโม้เกินจริงไปหน่อยแล้ว
ดินแดนรกร้างตะวันออกจะมีอัจฉริยะฟ้าประทานที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้อย่างไร
ยิ่งเป็นคนที่เดินออกมาจากดินแดนรกร้างตะวันออก...
ไม่น่าเป็นไปได้จริง ๆ!
แต่ตอนนี้...
พวกเขากลับเชื่อไปบ้างแล้ว
ก็เพราะ...
ตอนนี้กู่หยางยังอยู่ในขอบเขตผันแปร แต่กลับทำให้โหยวหมิงที่อยู่ในขอบเขตราชันขั้นสูงสุดกระเด็นออกไป แถมยังบาดเจ็บอีกด้วย!
เรื่องแบบนี้...
ไม่ใช่ว่าใคร ๆ ก็ทำได้!
แม้โหยวหมิงไม่ได้ใช้กำลังเต็มที่ แต่กู่หยาง...ก็ไม่ได้ใช้!
เขายังใช้เพียงพลังร่างกายเท่านั้น!
ในหลุมลึกที่อยู่ห่างออกไปเป็นพันเมตร
โหยวหมิงสีหน้ามืดครึ้ม บินออกมาจากหลุม
สีหน้าดูน่ากลัวยิ่งนัก
เขามองกู่หยางอย่างเอาเป็นเอาตาย
ขบกรามแน่น
"สารเลวน้อย!"
เขาถึงกับโดนคนขอบเขตผันแปรกระแทกกระเด็นออกไป แถมยังอาเจียนโลหิตอีก!
แม้ว่าแผลจะไม่ร้ายแรง แต่...
ช่างน่าอับอายยิ่งนัก!
ยิ่งเป็นเรื่องที่รับไม่ได้สำหรับเขา!
ขณะเดียวกัน
การต่อสู้ระหว่างกู่หยางและโหยวหมิงก็ดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือมากมายในเมืองสวรรค์กลาง
พวกเขามองมา
"โอ้ โหยวหมิงงั้นหรือ คู่ต่อสู้ที่อยู่ตรงข้ามกับหนุ่มน้อยคนนั้นเป็นใครกัน ถึงกับทำให้โหยวหมิงบาดเจ็บได้"
"เขาคงเป็นกู่หยางในตำนานจากดินแดนมรกร้างตะวันออกสินะ ไม่ผิดจากข่าวลือจริง ๆ ขอบเขตผันแปรวัยสิบแปดปี"
"ข่าวลือจะเป็นเรื่องจริงหรือ"
ยอดฝีมือมากมายต่างตกตะลึง มองกู่หยางด้วยความอยากรู้อยากเห็น
และก็ในเวลานี้เอง
ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ
"เรื่องจริงหรือไม่นั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือ...วรยุทธหลอมกายที่กู่หยางบำเพ็ญเพียร กลัวว่าจะเหนือกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์แล้ว!"
พอมีเสียงดังขึ้นมา ยอดฝีมือทั้งหมดก็หันไปมองโดยไม่รู้ตัว
สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบค้อมตัวทำความเคารพ
"ผู้อาวุโสหยู!"
เพราะคนผู้นั้น...
กลับเป็นยอดฝีมือระดับกึ่งศักดิ์สิทธิ์!
ในตอนนี้ ผู้อาวุโสหยูจ้องมองกู่หยาง ในดวงตาฉายแววตกตะลึงและความโลภ
"วรยุทธหลอมกายที่เหนือกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์..."
"เด็กหนุ่มคนนี้... ไม่ธรรมดาจริง ๆ"
"หากสังหารเขา..."
เขาคิดอยู่ในใจ ความโลภในดวงตาก็ยิ่งเข้มข้น
แต่ก็ในตอนนี้เอง
โหยวหมิงก็คำรามออกมา
"เด็กน้อย เจ้าไม่ธรรมดาจริง ๆ ไม่เหมือนพวกขยะจากดินแดนมรกร้างตะวันออก แต่..."
"ถึงจะเป็นเช่นนั้น หากเจ้ากล้าหาเรื่องข้า ก็มีแต่ตาย!"
ในเวลานี้ ดวงตาของโหยวหมิงเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
ขณะเดียวกัน สายเลือดในกายของเขาก็พลุ่งพล่านออกมา
สายเลือดระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดแผ่ปกคลุมทั่วทั้งสนาม
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวและหนาแน่น ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ ทำให้ยอดฝีมือที่ดูการต่อสู้สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
"นี่มัน...สายเลือดมารฟ้า!"
"ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีกายาศักดิ์สิทธิ์มารฟ้าอีกด้วย!"
"นี่...สายเลือดระดับศักดิ์สิทธิ์กับกายาศักดิ์สิทธิ์พลุ่งพล่านพร้อมกัน นี่คงสามารถสู้กับขอบเขตจักรพรรดิได้แล้วกระมัง"
"ดูท่าโหยวหมิงโมโหจริง ๆ แล้ว!"
"ข้าอยากจะดู...ว่ากู่หยางจากดินแดนมรกร้างตะวันออกจะสามารถต้านทานความโกรธของโหยวหมิงได้หรือไม่"
"กู่หยางถึงจะพิสดาร แต่จะให้ต้านทานการโจมตีของโหยวหมิงคงยาก เว้นแต่เขาจะพิสดารดังข่าวลือจริง ๆ ..."
เสียงถอนหายใจดังขึ้นรอบข้าง
แต่พวกเขายังพูดไม่ทันจบ
ภายในร่างของโหยวหมิงก็พลันปลดปล่อยพลังเขตแดนที่น่ากลัวออกมา!
เขตแดนขยายตัว
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายไปทั่วท้องฟ้า
ผู้คนมากมายเผยสีหน้าตกใจ
นั่นคือ...
เขตแดนมารฟ้าที่เป็นระดับสวรรค์เทียมสมบูรณ์ขั้นยิ่งใหญ่!
ภายใต้แรงกดดันอันน่ากลัวยิ่งนัก แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตราชันขั้นสูงสุดหรือยอดฝีมือที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิ ตอนนี้ก็ยังต้องซีดเผือด
โหยวหมิงนี่...
ลงมือเต็มกำลังแล้วจริง ๆ!
วิธีการที่เขาปลดปล่อยออกมานี้ สามารถเทียบชั้นกับขอบเขตจักรพรรดิได้อย่างไม่ต้องสงสัย
ยิ่งสำหรับยอดฝีมือที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิ อาจจะคุกคามถึงชีวิตได้!
สมกับเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานลำดับหนึ่งของรายชื่อเซวียนเหนี่ยวจริง ๆ!
วิธีการระดับนี้...
แม้จะมองไปทั่วมณฑลกลาง...
เกรงว่าคนที่สามารถเทียบเคียงกับเขาได้ก็คงมีไม่มากนัก
เมื่อคิดได้เช่นนี้ พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองกู่หยาง
อยากจะดูว่ากู่หยางจะรับมืออย่างไร
ตอนนี้ หวงเหวินเฟิงที่อยู่ข้างกายกู่หยาง กลับตัวสั่นระริก
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ
"กู่...กู่หยาง พวกเราหนีกันเถอะ"
เขาพูดอย่างหวาดกลัว
โหยวหมิงสามารถเทียบชั้นกับขอบเขตจักรพรรดิเชียวนะ!
หากพลาดพลั้ง...
ถึงแม้เขาจะตายก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่กู่หยางจะตายไม่ได้เด็ดขาด!
เขาคืออัจฉริยะฟ้าประทานที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งดินแดนมรกร้างตะวันออก ที่บรรพบุรุษฝากฝังไว้!
หากเติบโตขึ้น วันหน้าอาจจะสามารถกำราบมณฑลกลางทั้งหมดได้!
แต่กู่หยางกลับเมินเฉยคำพูดของหวงเหวินเฟิง
เขาเงยหน้ามองวิธีการทั้งหมดที่โหยวหมิงปลดปล่อยออกมา
ใบหน้ากลับสงบนิ่ง
แม้กระทั่งมีรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก
"ที่เรียกว่าลำดับหนึ่งในรายชื่อราชัน ก็มีฝีมือเพียงเท่านี้หรือ"
"เขตแดนมารฟ้าระดับสวรรค์เทียมสมบูรณ์ขั้นยิ่งใหญ่"
"ราชันขั้นสูงสุด แต่กับไม่สามารถควบคุมตัวอ่อนลักษณ์ธรรมได้ กล้าเรียกตัวเองว่าอัจฉริยะฟ้าประทานหรือ"
เสียงของกู่หยางดังกึกก้องไปทั่ว