ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 210 ปรับแต่งฐานการบำเพ็ญเพียรแสนปี

ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 210 ปรับแต่งฐานการบำเพ็ญเพียรแสนปี

เย่ชิงเฉิงตกใจเป็นอย่างมาก

แม้ว่าในดวงตาจะเต็มไปด้วยความยินดี แต่ก็ยังส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่ได้ ไม่ได้ นั่นเป็นมรดกของเจ้า ข้าจะรับไปได้อย่างไร..."

"ตัวเจ้าก็เป็นของข้าแล้ว มอบมรดกให้เจ้ามีปัญหาอะไรเล่า?"

"อีกอย่าง มรดกนี้ไม่เหมาะกับข้าจริง ๆ เป็นธาตุน้ำแข็ง ซึ่งเข้ากับเจ้าพอดี หากเจ้าไม่รับ... ข้าก็คงต้องโยนทิ้งเสียแล้ว"

พูดพลางกู่หยางก็ทำท่าจะโยนยันต์หยกทิ้ง

เห็นดังนี้เย่ชิงเฉิงก็ร้อนใจ

รีบยื่นมือไปรับยันต์หยกอย่างรวดเร็ว

"ข้าระบ ข้ารับแล้ว!"

"เอาล่ะ"

เย่ชิงเฉิงอดไม่ได้ที่จะแก้มแดง

นางเองก็เข้าใจดีว่าการกระทำของกู่หยางครั้งนี้ก็เพื่อให้นางอุ่นใจในการรับยันต์หยกมรดกนี้

สำหรับการกระทำของกู่หยาง

ในใจของนางแน่นอนว่าหวานชื่นเป็นที่สุดแล้ว

"ขอบคุณกู่หยาง"

"ต้องเรียกว่าสามีไม่ใช่รึ"

"นี่...ขอบคุณสามี"

เย่ชิงเฉิงผงกศีรษะเล็กน้อย แม้ว่าใบหน้าเล็ก ๆ จะแดงไปถึงท้ายทอยแล้ว แต่ก็ยังคงเชิดหน้าเล็กน้อย ท่าทางไม่ยอมแพ้

ช่างน่ารักยิ่งนัก

"น่ารักเสียจริง"

แต่ทันใดนั้น เย่ชิงเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นอีก

"สามีให้ของขวัญล้ำค่าแก่ข้าขนาดนี้ ข้าไม่รู้จะตอบแทนสามีอย่างไรแล้ว"

"ไม่ต้องตอบแทนหรอก พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว"

"ไม่ได้ ต้องตอบแทน!"

เย่ชิงเฉิงพูดเสียงเด็ดขาด

"หากเจ้าอยากตอบแทนจริง ๆ ข้ามีกระบี่ล้ำค่าเล่มหนึ่ง อยากขอให้ชิงเฉิงช่วยลองชิมให้สักครา"

กู่หยางหัวเราะเบา ๆ พลางหยอกล้อ

"กระบี่ล้ำค่า? อืม!"

เย่ชิงเฉิงชะงัก ไม่เข้าใจความหมายของกู่หยางเลย นางก็แค่พยักหน้าด้วยใบหน้าจริงจัง ทำให้กู่หยางอดหัวเราะไม่ได้

หลังจากนั้นทั้งสองก็ออกจากโถงใหญ่มรดกไปโดยตรง

พวกเขาได้รับมรดกแล้ว

เขตแดนลับนี้ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่ออีกแล้ว

ฉู่เสินเซียวและเจี้ยนเฉินพวกนั้นได้ออกไปก่อนแล้ว

"ได้เวลาออกไปได้แล้ว"

กู่หยางหยุดเล็กน้อย

"สามี ข้าคิดว่ามรดกจากผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตผันแปรต้องดึงดูดยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันมาไม่น้อยแน่ พวกเราต้องระวังตัวเวลาออกไป"

เย่ชิงเฉิงเผยความกังวล เตือนอย่างจริงจัง

กู่หยางยิ้มเบา ๆ กับคำพูดนี้

"ไม่ต้องห่วงหรอก สามีของเจ้าเตรียมการไว้แล้ว"

ได้ยินดังนั้น เย่ชิงเฉิงก็เผยความสงสัย

เตรียมการ?

เตรียมการอะไร?

แต่กู่หยางไม่ได้พูดออกมา

เขามองไปที่ท้องฟ้า

ไม่นานนัก ร่างกายอันยิ่งใหญ่ล่ำสันของอินทรีวิญญาณเพลิงก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

เวียนวนลงมา

กู่หยางให้อินทรีวิญญาณเพลิงบินวนไปมาไม่ใช่ไม่มีเป้าหมายแน่นอน

ผ่านทางอินทรีวิญญาณเพลิง กู่หยางก็พอจะรู้ถึงตำแหน่งคร่าว ๆ ของยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันเหล่านี้

"พื้นที่โดยรอบแทบทุกแห่งมียอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันเฝ้าอยู่หรือ?"

แววตากู่หยางกระพริบวาบ

"ชิงเฉิง เจ้าขึ้นไปก่อน ข้ายังต้องอยู่ที่นี่อีกสักพัก"

กู่หยางบอกเย่ชิงเฉิง

"แต่...สามี ที่นี่อันตรายมาก"

เย่ชิงเฉิงเผยความกังวลขึ้นมาทันที

"ไม่ต้องห่วง สามีเจ้าไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีการเตรียมตัวมาก่อน!"

กู่หยางแสดงรอยยิ้มมั่นใจ

ให้เย่ชิงเฉินนั่งอยู่บนหลังอินทรีวิญญาณเพลิง

"มันจะพาเจ้ากลับราชวงศ์เซวียนเหนี่ยว ยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันไม่สามารถไล่ตามทันได้ ไม่ต้องกังวล"

อินทรีวิญญาณเพลิงเองก็นับได้ว่าเป็นราชันแห่งท้องฟ้าอยู่แล้ว

ถึงแม้ว่าพูดถึงพลังแล้วก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของขอบเขตมรณะชีวันแน่นอน

แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตแก่นสุญตามันก็ไม่สามารถเอาชนะได้

แต่พูดถึงความเร็วแล้ว เมื่ออยู่บนฟ้า...

แม้แต่ขอบเขตมรณะชีวัน ก็ยากที่จะตามทันมันได้!

"สามีเจ้าระวังตัวให้มาก เข้าใจหรือไม่?!"

เย่ชิงเฉิงก็รู้นิสัยของกู่หยาง จึงไม่ได้ค้านอะไรอีก

ดวงตางามจ้องมองกู่หยางอย่างเข้มข้น เต็มไปด้วยความห่วงใย

"ข้าจะรอให้เจ้ากลับมา ถึงเวลานั้น...ข้าจะทำให้เจ้าตะลึง!"

เมื่ออินทรีวิญญาณเพลิงกระพือปีกช้า ๆ บินวนขึ้นไป

เสียงของเย่ชิงเฉิงก็ดังขึ้นเล็กน้อย

กู่หยางยังคงยิ้มอยู่เสมอ

มองอินทรีวิญญาณเพลิงพาเย่ชิงเฉิงจากไปอย่างห่วงใน

เมื่อทั้งสองพุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว

กู่หยางก็เห็นพลังที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งปะทุออกมา

ชัดเจนว่าเป็นยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันลงมือ

เพียงแต่...

ความเร็วของอินทรีวิญญาณเพลิงเร็วเกินไป!

การสกัดกั้นของยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันก็พลาดไป

"บัดซบเอ๊ย!"

ไม่ไกลออกไปในอากาศก็มีเสียงสบถดังขึ้น

เห็นอย่างนี้ กู่หยางก็หันกลับมา

แล้วก็พุ่งตัวไปยังใจกลางของหุบเขาอย่างรวดเร็ว

เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะออกไป

เขาจะได้ฉวยโอกาสนี้ปรับแต่งฐานการบำเพ็ญเพียรของตัวเองโดยตรง

ด้วยเช่นนี้ พอได้รับมรดกแล้ว และบรรลุขอบเขตห้วงสมุทรแก่นแท้ระดับ 13 ขั้นสูงสุดทันที ก็น่าจะสมเหตุสมผลกะรมัง?

นี่คือมรดกจากผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตผันแปร!

กู่หยางอดยิ้มออกมาไม่ได้

แน่นอนว่า เขาก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะปรับแต่งทันที

เขาอยู่ในหุบเขาต่ออีกห้าวัน

ในช่วงเวลานี้เอง ที่ทำให้ดินแดนรกร้างทั้งหมดสั่นสะเทือนขึ้นมา

ข่าวที่กู่หยางได้รับมรดกขอบเขตผันแปรแพร่สะพัดออกไป

ชัดเจนว่าข่าวถึงหูของสามราชวงศ์ใหญ่แล้ว

มรดกเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องดึงดูดความสนใจของสามราชวงศ์ใหญ่อย่างมาก!

ราชวงศ์เทียนเจี้ยนและราชวงศ์ชิงเฟิงก็ส่งยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันมุ่งหน้าสู่ดินแดนรกร้างอย่างต่อเนื่อง

ถึงแม้จะไม่ได้ส่วนแบ่งก็ยังอยากมาดูเรื่องสนุก ๆ อยู่ดี

ส่วนราชวงศ์เซวียนเหนี่ยวก็ส่งยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันออกมาแต่เนิ่น ๆ

กู่หยางถือเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานระดับสูงสุดของพวกเขา!

แน่นอนว่าพวกเขาไม่สามารถปล่อยให้กู่หยางตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายได้!

ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร

ก็ต้องช่วยกู่หยาง!

ส่วนตอนนี้ รอบ ๆ เทือกเขา มียอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรสิบกว่าคนปิดล้อมอยู่แล้ว

พูดได้ว่าแม้แต่ยุงตัวหนึ่งก็บินหนีไม่รอด!

พวกเขาก็รู้ว่ากู่หยางที่ได้รับมรดกยังอยู่ข้างใน

ดังนั้น...แค่คอยกู่หยางออกมาก็พอ!

พวกเขาไม่เชื่อว่ากู่หยางจะสามารถอยู่ในหุบเขาแห่งนี้ได้ตลอดไปโดยไม่ออกมา!

ดินแดนรกร้างบริเวณนี้ถูกปิดล้อมอย่างสมบูรณ์แล้ว!

หากกู่หยางต้องการจะออกไป ก็ต้องถูกยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันขวางทางแน่นอน!

สำหรับพวกเขาแล้ว มรดกขอบเขตผันแปรในมือกู่หยาง เป็นสิ่งที่จะต้องได้มาให้ได้เด็ดขาด ไม่มีทางยอมปล่อยไปแน่!

ก็เพราะสิ่งนี้อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้พวกเขาสามารถทะลวงสู่ขอบเขตผันแปรได้!

แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่ง!

แต่ในเวลานี้เอง

กู่หยางกำลังนั่งสมาธิอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ แห่งหนึ่งกลางเทือกเขา

"ดูท่าพวกยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันเหล่านี้จะเข้ามาไม่ได้จริง ๆ"

"ห้าวัน...คงพอแล้วกระมัง?"

"ห้าวันทะลวงจากขอบเขตห้วงสมุทรแก่นแท้ระดับ 1 ไประดับ 13 ก็คงไม่เกินไปกระมัง?"

กู่หยางอดยิ้มไม่ได้

ที่รอนานขนาดนี้ ก็เพื่อทำให้การเพิ่มขอบเขตสมเหตุสมผลยิ่งขึ้น

ด้วยเช่นนี้ อย่างน้อยจะได้ไม่เป็นที่สงสัยของใคร

คิดได้ดังนี้

กู่หยางก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ช้า ๆ

ได้เวลาแล้ว...

ที่จะเริ่มปรับแต่งฐานการบำเพ็ญเพียร!

กู่หยางหลับตาแน่น

ความคิดหนึ่งเกิดขึ้น

"ปรับแต่งฐานการบำเพ็ญเพียร เวลา...หนึ่งแสนปีหน้า!"

พร้อมกับการปรับแต่งของกู่หยาง

พลังภายในร่างของกู่หยางก็พุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง

หากมีคนอื่นอยู่ที่นี่ได้เห็นความเร็วของการทะลวงขอบเขตนั้น

ต้องตาค้างเผยความตกตะลึงเป็นแน่

เป็นการทะลวงขอบเขตง่ายเหมือนกินน้ำ นี่มันเรื่องที่คนทำได้ด้วยหรือ?

ขอบเขตของกู่หยางเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในเวลาสั้น ๆ แค่หนึ่งนาที

ก็ทะลวงจากขอบเขตห้วงสมุทรแก่นแท้ระดับ 1 ขึ้นไปถึงระดับ 6 โดยตรง!

และความเร็วที่เพิ่มขึ้นนี้ยังคงทวีคูณอย่างบ้าคลั่ง!

สามนาทีผ่านไป

พลังของกู่หยางก็มาถึงขอบเขตห้วงสมุทรแก่นแท้ระดับ 10 ขั้นสูงสุดแล้ว!

แต่นี่ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุด!

เสียงดังตูมหนึ่งทีดังขึ้น!

ขอบเขตของกู่หยางทะลวงผ่านขึ้นไปขอบเขตห้วงสมุทรแก่นแท้ระดับ 11 อย่างง่ายดาย!

ตามมาด้วย ระดับ 12...ระดับ 13...ระดับ 13 ขั้นสูงสุด!

ทะลวงขึ้นไประดับ 13 ขั้นสูงสุดในชั่วพริบตา

กู่หยางก็ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน

เพราะในขณะนี้เอง พลังที่คุ้นเคยก็ส่งมาจากท้องฟ้า

เมฆมืดครึ้มก้อนหนึ่งพัดโถมมาจากทุกสารทิศ และรวมตัวกัน!