ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 5 เพียงหนึ่งกระบี่

ระบบปรับแต่งกาลเวลาสะท้านภพ ตอนที่ 5 เพียงหนึ่งกระบี่

ฮึ่ม!

พอคำพูดของกู่หยางพูดออกมา

ทันใดนั้นตู้เฟิงก็เบิกตากว้างด้วยความโกรธ

ร่างกายของเขาปลดปล่อยพลังปราณโลหิตที่หนาแน่นอย่างมาก

ความกดดันที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นปราบปรามทุกสิ่งรอบข้าง

ศิษย์ของสำนักตะวันพิสุทธิ์ข้างกายก็สั่นเทาพร้อมสีหน้าซีดเผือด

"เจ้ากล้าเยาะเย้ยข้ารึ?"

ตู้เฟิงมองไปที่กู่หยาง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเต็มอก

"เหอะ จะให้ข้าฆ่าตัวตายอยู่รึ?"

กู่หยางไม่ได้ใส่ใจ ยังคงเยาะเย้ยต่อไป

"ดี ดีมาก!"

หลังจากได้ยินคำตอบของกู่หยาง ตู้เฟิงก็โกรธจัดถึงขีดสุด

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่พลังปราณโลหิตในร่างกายกลับเดือดพล่านขึ้น ในพริบตาก็พุ่งไปหากู่หยาง

ฝ่ามือพุ่งตรงไปที่ศีรษะของกู่หยางในบัดดล

ฝ่ามือจะต้องทำให้กู่หยางได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน!

เขาไม่ต้องการฆ่ากู่หยางเพียงแค่นั้น

เขาต้องการทรมาน เจาะร่างกายทีละชุ่น เชือดเฉือนเนื้อทีละชิ้น!

ให้อีกฝ่ายทนทุกข์ทรมานอย่างไม่สิ้นสุด!

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ประหลาด

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ามือนี้

กู่หยางกลับมีสีหน้าสงบ เพียงแค่ชูมือขึ้นมา

ปัง!

พลังที่น่ากลัวได้ส่งตู้เฟิงกระเด็นออกไป

"อั่ก!?"

ตู้เฟิงถอยหลังต่อเนื่อง หน้าตาเต็มไปด้วยความตกใจ

เด็กคนนี้... ทรงพลังเพียงนี้ได้อย่างไร?

ถึงแม้ว่าตนเองจะไม่ได้ระวังจึงถูกส่งกระเด็น

แต่พลังเช่นนี้... ชัดเจนไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตหลอมกายระดับ 10 ทั่วไปควรมี

ดูเหมือนเด็กคนนี้ก็เป็นอัจฉริยะ!

แต่... แล้วอย่างไร?

เมื่อกล้ารบกวนเขา ก็มีเพียงความตายเป็นหนทางเดียวให้เดิน!

"เจ้ามีแค่นี้เองหรือ? ความสามารถเท่าหางอึ่งก็เป็นศิษย์ฝ่ายนอกอันดับ 1 ของสำนักตะวันพิสุทธิ์แล้วหรือ?"

กู่หยางมองตู้เฟิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก

มื่อได้ยินคำพูดของกู่หยาง ตู้เฟิงแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ

"โอหัง!"

"หากเจ้าอยากตายเพียงนั้น ข้าจะส่งเจ้า!"

ตู้เฟิงตะโกนออกมาพร้อมกระบี่ที่เหน็บอยู่เอวออกมา

พรึบ!

เสียงกระบี่ดังขึ้น

เห็นเช่นนี้ ศิษย์ของสำนักตะวันพิสุทธิ์คนนั้นก็มีสีหน้าตื่นเต้นทันที

มาแล้ว!

ศิษย์พี่ตู้เฟิงใช้ไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุด!

วิชากระบี่ระดับมนุษย์ขั้นสูงที่บำเพ็ญจนบรรลุขอบเขตสมบูรณ์แบบ!

เขามองไปที่กู่หยางเหมือนกำลังมองศพ

การโจมตีนี้แม้แต่ขอบเขตรวมปราณยังต้านทานไว้ไม่ไหว

ยิ่งไปกว่านั้นคือ ศิษย์พี่ตู้เฟิงเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตหลอมกายระดับ 10!

ศิษย์สำนักเมฆาคล้อยคนนั้นจะต้องตายแน่แท้!

ในขณะนี้ ตู้เฟิงเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งสุดขีด ทำการเคลื่อนไหวพุ่งไปหากู่หยางอย่างว่องไว

เขายกกระบี่ในมือขึ้น

"กระบี่ดั่งรุ้งยาว!"

ตู้เฟิงตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว กระบี่ในมือก็พลันปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งอย่างไม่มีขีดจำกัด

จากนั้นก็ฟาดฟันลงไปที่กู่หยาง!

พลังอำนาจราวกับภูเขาได้กดทับกู่หยางไว้

พลังนี้มากพอทำให้หลายคนหวาดกลัว

แต่กู่หยางยืนอยู่ใจกลางของพลังนี้ ยังคงนิ่งไม่ไหวติง

ราวกับจะรับมือกับการโจมตีของตู้เฟิงด้วยตัวเอง

เห็นเช่นนี้ แววตาของตู้เฟิงก็เต็มไปด้วยความโกรธและความอาฆาต!

เผชิญหน้ากับการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา แต่อีกฝ่ายกลับไม่คิดหนี ทั้งยังยืนนิ่งรับมือ?

ช่างหยิ่งยโสเกินไผ!

แม้แต่ขอบเขตรวมปราณก็ไม่กล้ารับการโจมตีของตน ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตหลอมกายระดับ 10 มีความกล้าหาญเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?

คิดได้เช่นนี้ ตู้เฟิงก็ไม่มีความคิดที่จะยับยั้งมือ

หากอีกฝ่ายมั่นใจ เขาก็ต้องการเห็นว่าอีกฝ่ายจะรับมือได้หรือไม่

เมื่อคิดได้ เขาก็แสดงอารมณ์บ้าคลั่งกว่าดิม

พลังในมือก็เพิ่มขึ้นทันที!

พลังของวิชายุทธได้ระเบิดออกมาอย่างไร้ขอบเขต

ในอดีต เขาพึ่งพาการโจมตีนี้ในการสังหารผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตรวมปราณระดับ 1!

พลังที่น่าสะพรึงกลัวนี้ แม้แต่ขอบเขตรวมปราณก็รู้สึกตกใจและสิ้นหวัง!

ในขณะนี้ เขาไม่ได้คิดที่จะทรมานกู่หยางอีกต่อไป

เพราะความแข็งแกร่งของกู่หยางไม่อ่อนแอ!

เขาไม่มั่นใจว่าจะสามารถปราบอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์

ดังนั้น...

ฆ่าทิ้งเสีย!

ณ ขณะนี้ ตู้เฟิงราวกับเห็นกู่หยางตกตายอยู่ภายใต้กระบี่ของตนแล้วก็มิปาน

มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มแห่งชัยชนะขึ้นมา!

เมื่อเห็นกระบี่กำลังจะตกลงมา

กู่หยางก็แสดงสีหน้าประหลาด

"พลังดูเข้มข้น ส่วนวิชากระบี่ก็ดูลึกลับ แต่ก็มีเพียงเท่านี้”

ขณะที่คิด กระบี่ก็ตกลงมาตรงหน้าแล้ว

กู่หยางที่รอตอบโต้ก็ชักกระบี่ออกมาทันที กระบี่วายุตัดออกไป ตัวอ่อนเจตจำนงกระบี่โคจรอยู่รอบ ๆ กระบี่นั้น

ชั่วขณะต่อมา เสียงก็ดังขึ้น

กระบี่ในมือของตู้เฟิงถูกตัดขาดสะบั้น

จากนั้นกระบี่ของกู่หยางก็ตัดผ่านคอของตู้เฟิงต่อ

"ฉึบ!"

ตามด้วยเสียงฉึบ คอของตู้เฟิงก็ถูกตัดขาด หัวหลุดลอยลิ่วออกไป ทำให้โลหิตพุ่งพล่านตามมา

ตู้เฟิงตายแล้ว!

หลังจากจัดการตู้เฟิงแล้ว กู่หยางหันกลับไปมองอีกแห่ง

ศิษย์ของสำนักตะวันพิสุทธิ์กำลังมองมาด้วยความตกใจ พร้อมสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

"ตู้... ศิษย์พี่ตู้... เขา... ตายแล้ว!?"

เขาตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

ศิษย์พี่ที่เย่อหยิ่ง เก่งกาจ ไร้เทียมทานในความทรงจำของเขาถูกสังหารด้วยหนึ่งกระบี่!

เป็นไปได้อย่างไร!?

แต่เมื่อเห็นกู่หยางเดินเข้ามา เขาก็คุกเข่าลงบนพื้นทันที

"พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะรุกรานท่าน ทุกอย่างเป็นคำสั่งของตู้เฟิง ข้าขอร้อง... ขอให้ท่านยกโทษให้ข..."

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ

ฝ่ามือของกู่หยางก็ตกลงมาที่ศีรษะของเขา

ทันใดนั้น

เลือดก็พุ่งออกมา ร่างของเขาล้มลงบนพื้น สิ้นสุดลมหายใจ

หลังจากที่ฆ่าตู้เฟิงและศิษย์ของสำนักตะวันพิสุทธิ์สองคน

กู่หยางไม่ได้รีบออกไปทันที

แต่เริ่มตรวจค้นบนร่างของทั้งสามคน

อย่างน้อยก็เป็นศิษย์ฝ่ายนอกอันดับหนึ่ง เขาคิดว่าบนร่างอีกฝ่ายคงมีสิ่งดี ๆ บ้างไม่น้อย

หลังจากตรวจค้น

กู่หยางมองไปที่โอสถเม็ดระดับ 1 จำนวน 2 เม็ด และหินวิญญาณระดับต่ำ 2 ก้อนที่ได้จากร่างตู้เฟิง รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า

"ผลประโยชน์ไม่เลว"

แต่น่าเสียดายที่นอกจากตู้เฟิงแล้ว สองคนอื่นไม่มีอะไรเลย

นี่เป็นสิ่งที่กู่หยางไม่คาดคิด

ต่อมา กู่หยางได้เปลี่ยนปรับแต่งกาลเวลาของหญ้ารวมปราณเป็น 10 ปีข้างหน้า

แต่กู่หยางพบว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก จึงได้แต่ส่ายหัว

สิบปีเป็นเวลาที่สั้นเกินไปสำหรับวงจรชีวิตของสมุนไพร

แม้จะรู้สึกเสียดาย แต่กู่หยางก็ไม่ได้ใส่ใจมาก

มีเพียงต้องการทะลวงผ่านขอบเขตรวมปราณ จากนั้นจะตึงสามารถแต่งเวลาได้ถึง 100 ปี

กาลเวลาที่สามารถควบคุมได้จะเพิ่มขึ้นมาก!

หลังจากนั้น กู่หยางก็ไม่ได้เหลวไหลแต่อย่างใด

แต่ยังคงค้นหาสมุนไพร และล่าสัตว์ร้ายในป่าวายุทมิฬ