ตอนที่ 29 “ เรื่องแต่งงานอีกแล้ว? “
ตอนที่ 29 “ เรื่องแต่งงานอีกแล้ว? “
หมอเทวดาตื้นตันจนน้ำตาไหล
เขาเอ่ยปากด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ
"ข้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันได้เห็นยาที่แท้จริงแล้ว"
"ไม่นึกว่าข้าจะโชคดีถึงเพียงนี้"
"ได้สัมผัสกับยาที่ดีที่สุดในช่วงชีวิตของข้า!"
"พวกเจ้าเข้าใจไหม? นี่คือยาบำรุงที่แท้จริง!"
ทันใดนั้น ทั้งที่นั่นก็เงียบกริบ!
ไม่มีใครคาดคิด
พวกเขาคิดว่ามันเป็นของเสียที่ล้มเหลว
แต่ที่แท้กลับเป็นของวิเศษที่แท้จริง!
ทุกคนต่างตะลึงจนพูดไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่!
หมอเทวดามองทุกคนด้วยความตื่นเต้นเป็นพิเศษ
"ใครกันที่เป็นผู้วิเศษที่ทำสิ่งนี้ขึ้นมา?"
"ข้าอยากพบเขาด้วยตาตัวเอง!"
สีหน้าของหมอเทวดาแสดงความเคารพอย่างยิ่ง
ไป๋ฉางจิ่วรีบตอบทันที
"หมอเทวดา เรื่องมันเป็นอย่างนี้..."
เขาเล่าเรื่องราวระหว่างจินเฉียงกับหลินฝานอย่างละเอียด
หลังจากหมอเทวดาได้ฟัง
สีหน้าของเขาก็ดำเหมือนก้นหม้อ
เขาจ้องมองจินเฉียงอย่างเดือดดาล
ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น!
"ข้าขอประกาศ!"
"นับจากนี้ไป ข้าจะไม่รับตำแหน่งใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับจินเฉียงอีก!"
"ตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลของพวกเขาโดยสิ้นเชิง ไม่มีการติดต่อใดๆ!"
"ตระกูลไร้ค่าที่ตาบอดเช่นนี้ ไม่คู่ควรจะร่วมงานกับข้า!"
พูดจบ เขาก็โกรธจัดจนเดินจากไปทันที
ไม่แม้แต่จะมองจินเฉียงอีก!
ตอนนี้จินเฉียงถึงกับชาไปทั้งตัว!
ตนเองทำพังความร่วมมือกับหมอเทวดา
กลับไปถึงตระกูลจะต้องมีปัญหาใหญ่แน่!
เขารู้ดีว่าตระกูลของตนต้องจ่ายราคาแพงมากเพื่อให้ได้ร่วมมือกับหมอเทวดา
แต่ตอนนี้เพราะความแค้นระหว่างเขากับหลินฝาน
ทำให้หมอเทวดาประกาศว่าจะไม่ร่วมมือกับพวกเขาอีก
เรื่องนี้เขารับผิดชอบไม่ไหวแน่!
สีหน้าของจินเฉียงเปลี่ยนไปมาระหว่างแดงกับขาว
และสิ่งที่ทำให้เขาขนหัวลุกยิ่งกว่า
คือตอนนี้ไป๋ฉางจิ่วหันมามองเขา
ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอาฆาต!
"จินเฉียง! ตอนนี้เจ้ายังจะข่มขู่ข้าได้อีกหรือ?"
"ตอนนี้มียาของท่านหลินฝานแล้ว โรคของข้าก็ไม่ใช่อุปสรรคอีกต่อไป!"
"เจ้าไม่ใช่เก่งมากหรอกหรือ? ยังอยากจะเอาตระกูลของข้าไปอยู่ใต้อำนาจอีกไหม!"
เมื่อเห็นไป๋ฉางจิ่วในตอนนี้ ร่างของจินเฉียงก็สั่นสะท้าน!
ไป๋ฉางจิ่วที่ไม่มีข้อกังวลแล้ว ไม่ใช่คนที่เขาจะกล้ารังแก
เขาไม่กล้าอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว
ในสามสิบหกกลยุทธ์ หนีเป็นยุทธวิธีที่ดีที่สุด
จินเฉียงหมุนตัววิ่งหนีไปทันที!
ดูน่าอเนจอนาถราวกับสุนัขจรจัด
เมื่อเห็นเงาร่างที่วิ่งหนีไป ไป๋หลิงเอ๋อร์ตื่นเต้นจนแทบร้องไห้
"ดีจังเลยท่านพ่อ!"
"โรคของท่านในที่สุดก็รักษาได้แล้ว!"
เมื่อหลินฝานสามารถปรุงยาที่ทรงพลังเช่นนี้ได้ สิ่งที่เขาพูดก่อนหน้านี้ก็ต้องเป็นความจริง
จะต้องรักษาโรคของบิดาให้หายได้แน่นอน!
แต่ตอนนี้ ไป๋ฉางจิ่วกลับไม่ได้ดูมีความสุขนัก
เขาขมวดคิ้วแน่น
"ลูกเอ๋ย จะทำอย่างไรดี?"
ไป๋หลิงเอ๋อร์มองบิดาอย่างงุนงง
"โรคของท่านพ่อกำลังจะหาย ท่านไม่ดีใจหรือ?"
ไป๋ฉางจิ่วส่ายหน้าพลางพูด
"แม้โรคของข้าจะหาย แต่เราจะตอบแทนบุญคุณท่านหลินฝานอย่างไรดี?"
"เขาช่วยชีวิตพวกเราไว้หลายครั้งแล้ว"
"บุญคุณใหญ่หลวงเช่นนี้ ต่อให้มอบทั้งตระกูลให้เขา ก็ยังตอบแทนไม่คุ้ม!"
เขารู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง
นี่คือที่เรียกว่าบุญคุณหนักดั่งภูผา ลึกดั่งมหาสมุทร
เกินกว่าที่พวกเขาจะตอบแทนได้
ไป๋ฉางจิ่วเงียบไป มองดูบุตรสาวของตน
จู่ๆ ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา
บุตรสาวของตนทั้งสาวทั้งงาม
"ลูก เจ้ามีใจให้หลินฝานใช่หรือไม่?"
ไป๋หลิงเอ๋อร์พูดอย่างเขินอาย
"ไม่มีหรอก! แค่รู้สึกว่าเขาไม่น่ารังเกียจเหมือนคนอื่นๆ เท่านั้นเอง"
เป็นบิดาจะไม่รู้จักนิสัยลูกสาวตัวเองได้อย่างไร?
ดูสีหน้าของลูกสาวตอนนี้ก็รู้แล้ว
เธอชอบหลินฝานมาก!
ไป๋ฉางจิ่วคิดขึ้นมาทันที
"เจ้าว่าอย่างไร ถ้าเจ้าแต่งงานกับหลินฝาน?"
พอคิดได้เช่นนี้ เขาก็รู้สึกว่านี่น่าจะเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด
นอกจากจะตอบแทนบุญคุณหลินฝานแล้ว
ตระกูลของพวกเขาก็จะได้ที่พึ่งที่แข็งแกร่งด้วย
อนาคตข้างหน้าจะราบรื่น
แม้วันหนึ่งเขาจะตายไป ก็ไม่ต้องกังวลว่าลูกสาวและคนอื่นๆ จะถูกรังแก
ช่างเป็นแผนการที่สมบูรณ์แบบจริงๆ
พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเล็กๆ ของไป๋หลิงเอ๋อร์ก็แดงก่ำทันที!
"พ่อ! ท่านพูดอะไรเหลวไหลอย่างนั้น?"
"จะทำแบบนั้นได้อย่างไร?"
"หลินฝานมีภรรยาแล้ว และภรรยาของเขาก็งดงามมาก มีบุคลิกดีเยี่ยม"
"พวกเราก็เคยไปร่วมงานแต่งงานของเขาด้วย"
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ไป๋หลิงเอ๋อร์ก็ไม่ได้ปฏิเสธการจัดการของบิดาตรงๆ
กลับมีภาพจินตนาการผุดขึ้นในหัว
ราวกับเห็นภาพตนเองอยู่กับหลินฝานอย่างมีความสุข
มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว
ไป๋ฉางจิ่วเห็นท่าทางของลูกสาวแล้วก็ยิ่งเข้าใจ
เขายิ้มพูด: "ลูก ถ้าเจ้าเต็มใจ พ่อจะหาทางช่วยเจ้าเอง"
"แต่งงานกับคนที่เจ้าชอบ ยังดีกว่าแต่งกับคุณชายตระกูลใหญ่ที่เจ้าไม่ชอบ"
พอเขาพูดจบ ไป๋หลิงเอ๋อร์ก็รู้สึกใจสั่น
สิ่งที่บิดาพูดมาช่างมีเหตุผลจริงๆ
ตอนนี้เธอได้แต่เงียบด้วยความอาย
ไป๋ฉางจิ่วพูดต่อ
"ตระกูลถังตอนนี้กำลังมีเคราะห์ใหญ่"
"ก็เรื่องที่ร่วมมือกับโจรนั่นไง!"
"ถ้าข้าช่วยพวกเขาแก้ไขเรื่องนี้ได้ ก็จะเป็นการสร้างบุญคุณใหญ่หลวงไม่ใช่หรือ?"
ไป๋หลิงเอ๋อร์ถามอย่างสงสัย: "ท่านพ่อ ท่านวางแผนจะทำอย่างไร?"
ไป๋ฉางจิ่วตอบอย่างใจเย็น: "เรื่องนี้ไม่ยาก"
"ข้าแค่แอบเข้าไปในค่ายโจรนั่น แล้วขโมยอาวุธกลับมาก็พอ"
"ตอนนั้น หลินฝานจะต้องซาบซึ้งใจมาก"
"แล้วข้าก็จะถือโอกาสพูดเรื่องนี้ เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร?"
ไป๋หลิงเอ๋อร์ได้ยินแล้วก็ดีใจจนแทบทนไม่ไหว
แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกต่อหน้าบิดา
จึงเอามือปิดหน้าวิ่งหนีไป
ไป๋ฉางจิ่วมองเงาร่างของลูกสาวแล้วยิ้มอย่างปลื้มใจ
"ลูกสาวโตเป็นสาวแล้วจริงๆ"
"ได้ฝากฝังเธอไว้กับคนที่เหมาะสม ก็ถือว่าปลดเปลื้องความกังวลในใจข้าได้แล้ว!"
อีกด้านหนึ่ง ที่บ้านของหลินฝาน
หลังจากกลับมาถึงบ้าน เขาก็เริ่มใช้ยาขัดเกลาร่างกายของตนทันที
ก่อนอื่นเขานำยาที่ได้มาผสมกัน
แยกเอาส่วนที่มีประสิทธิภาพที่สุดออกมา
กลายเป็นของเหลวขุ่นๆ
หลินฝานทายาเหล่านั้นลงบนผิวกาย
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเจ็บราวกับถูกเข็มทิ่มแทงไปทั่วร่าง!
ภายในร่างกายรู้สึกเหมือนมีแมลงนับหมื่นกำลังกัดกิน
นอกจากเจ็บปวดมากแล้ว ยังคันจนทนแทบไม่ไหว
หากเป็นคนทั่วไป คงร้องโหยหวนออกมาแล้ว
แต่หลินฝานรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย
แต่เป็นเพราะยาเหล่านี้กำลังปรับเปลี่ยนร่างกายของเขา!
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการฝึกฝน!
หลินฝานจึงเริ่มเดินเคล็ดวิชาทันที!
(จบบท)