บทที่ 49 ช่อดอกไม้รวมปะทะกุหลาบสีฟ้า

นั่งแท็กซี่ระหว่างทางไปคฤหาสน์ของซูชิงอวี่ ขณะผ่านร้านดอกไม้แห่งหนึ่ง จงอวี่รู้สึกนึกอะไรขึ้นได้ จึงขอให้รถจอดชั่วคราว แล้วซื้อช่อดอกไม้มาแบบขอไปที

ล้อเล่นไปอย่างนั้นเอง แต่สองสัปดาห์ที่ไม่ได้ไปค้างที่คฤหาสน์ของซูชิงอวี่ ถือเป็นความผิดของเขาจริงๆ

เพื่อแสดงความขอโทษ ส่งช่อดอกไม้สักช่อก็แล้วกัน

อีกอย่าง เธอก็เป็นเศรษฐีนี อย่างไรของขวัญที่แพงแค่ไหนในสายตาเธอก็ไม่มีค่าอะไรเลย

เวลาสองทุ่มครึ่ง จงอวี่มาถึงหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ซูชิงอวี่ แล้วกดกริ่ง

เขาคิดว่าซูชิงอวี่คงจะปล่อยให้เขารอครึ่งชั่วโมงเพื่อระบายอารมณ์ แต่ความจริงแล้วซูชิงอวี่ไม่ได้ขี้น้อยใจขนาดนั้น เธอรีบมาเปิดประตูให้เขาทันที

เมื่อประตูเปิดออก เห็นซูชิงอวี่ผมยาวสยายบ่า สวมชุดนอนผ้าไหมสีม่วงอ่อนบางเบาดูเซ็กซี่ รูปร่างสูงโปร่งอ้อนแอ้น ใบหน้างดงามเลอค่า แม้จะดูเซ็กซี่แต่กลับแผ่กลิ่นอายสูงส่งที่ไม่อาจลบหลู่

"เมียสวยของผม ไม่เจอกันนาน" จงอวี่ยิ้มกว้างพร้อมยื่นดอกไม้ในมือให้ "สองสัปดาห์มานี้ผมมีธุระเลยไม่ได้มานอนที่นี่ เป็นความผิดของผมเอง ดอกไม้ช่อนี้ ถือว่าเป็นการขอโทษละกัน"

ซูชิงอวี่ชายตามองดอกไม้ มีทั้งลิลลี่ คาร์เนชั่น ดอกยิปโซ ฯลฯ รวมกันจนดูเหมือนดอกไม้ข้างทาง ดอกไม้ราคาถูกแบบนี้เธอไม่เคยได้รับมาก่อน

อย่างไรก็ตาม เธอก็รับช่อดอกไม้มา ถือว่ายอมรับคำขอโทษของจงอวี่ "อย่าให้เกิดขึ้นอีก"

พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินกลับไป

ทันใดนั้น ใบหน้างามของเธอก็ปรากฏความรู้สึกแปลกๆ

เพราะเธอตระหนักได้ว่า จงอวี่กลายเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้เธอ สาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองโม่ตู ยอมรับดอกไม้จากผู้ชาย!

แม้ว่าดอกไม้พวกนี้จะไม่ใช่กุหลาบก็เถอะ

จงอวี่เดินตามซูชิงอวี่เข้าไปในคฤหาสน์ สายตาอดไม่ได้ที่จะมองเงาร่างด้านหลังของเธอ

ชิ สองสัปดาห์ไม่เจอกัน เงาร่างของสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองโม่ตูดูมีเสน่ห์มากขึ้นแล้ว

ขึ้นไปถึงชั้นที่สอง ซูชิงอวี่วางดอกไม้บนโต๊ะกลางแบบไม่ใส่ใจ แล้วนั่งลงบนโซฟา

จงอวี่ดึงดอกไม้เก่าที่ปักอยู่ในแจกันออก โยนลงถังขยะ แล้วนำดอกไม้ที่เขาซื้อมาใส่แทน

ซูชิงอวี่ชายตามอง รู้สึกพูดอะไรไม่ออก

"ดอกไม้เก่า" คือกุหลาบสีฟ้า ราคาห้าหกสิบหยวนต่อดอก เพิ่งซื้อมาเมื่อบ่ายวันนี้เอง รวมแล้วเกือบสองพันหยวน กำลังเริ่มบานสวย สดใสน่ามอง

ส่วน "ดอกไม้สด" ของจงอวี่นั้นดูเหี่ยวๆ น่าจะเป็นของริมถนนราคาสิบกว่าหยวน

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้พูดอะไร ถือว่ายอมรับ

เปลี่ยนดอกไม้เสร็จ จงอวี่ก็หันไปพูดกับซูชิงอวี่อย่างยิ้มๆ "เมียสวยของผม รีบเรียกให้ผมกลับมาขนาดนี้ มีอะไรจะสั่งหรือครับ?"

ซูชิงอวี่ไม่อยากจะมองหน้ายียวนนั่น เกรงว่าตัวเองจะอดทนไม่ไหว ต่อยเขาไปหมัดหนึ่ง

เธอพูดอย่างจริงจัง "อีกสามวัน เป็นวันเฉลิมฉลองอายุครบ 80 ปีของคุณปู่ฉัน คุณต้องไปร่วมงาน ไม่อย่างนั้นการแต่งงานปลอมๆ ของเราก็ไม่มีความหมาย"

"คุณปู่จะฉลองวันเกิดเหรอ?" จงอวี่ดูจริงจังขึ้นมาบ้าง "ผมต้องเตรียมอะไรไหม? ของขวัญวันเกิด..."

เขาเข้าใจดีว่า การแต่งงานปลอมๆ ระหว่างเขากับซูชิงอวี่นั้น ไม่สามารถหลอกคนที่มีสายตาได้

อย่างเช่น ซูซวงซีและสามี หรือแม้แต่จงหย่วนซาน

แต่ด้วยเหตุผลของตัวเอง บางคนก็ยอมแกล้งเชื่อ บางคนก็วางแผนจะเปิดโปง

คุณปู่ซูต้องรู้แน่ว่าเป็นเรื่องปลอม

ว่าคุณปู่ซูจะยอมแกล้งเชื่อหรือไม่ นั่นสำคัญมาก

การแต่งงานปลอมๆ เป็นท่าทีของซูชิงอวี่ในการต่อต้านการแต่งงานตามคำสั่งตระกูล ถ้าคุณปู่ซูไม่ยอมรับ กลยุทธ์การแต่งงานปลอมๆ ของซูชิงอวี่ก็เท่ากับล้มเหลว

แน่นอนว่า คุณปู่ซูไม่ได้แสดงท่าทีอะไรจนถึงตอนนี้ แสดงว่ายังไม่ได้ตัดสินใจชัดเจน

ในวันเฉลิมฉลองอายุครบ 80 ปีของคุณปู่ซู เขาจงอวี่จะได้พบกับคุณปู่ซูอย่างเป็นทางการ และคุณปู่ซูก็จะได้แสดงท่าที

ในวินาทีที่ซูชิงอวี่ช่วยเขารักษาอาการถูกวางยาพิษ เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะช่วยเธอผ่านพ้นวิกฤตินี้ ไม่ใช่แค่การแต่งงานปลอมๆ เท่านั้น

ซูชิงอวี่กล่าว "ของขวัญฉันจะเตรียมให้เอง ไม่ต้องกังวล คุณแค่ทำตัวให้เรียบร้อยก็พอ คุณปู่ฉันไม่ชอบคนที่อ่อนหัด!"

จงอวี่คิดสักครู่ แล้วกล่าว "เรื่องของขวัญ ให้ผมเตรียมเองดีกว่า ถ้าเขารู้ว่าของขวัญที่ผมมอบให้เป็นของที่คุณเตรียม บางทีเขาอาจจะไม่พอใจก็ได้"

ซูชิงอวี่ครุ่นคิดสักพัก ในใจก็มีความกังวลอยู่บ้าง จึงกล่าว "งั้นคุณก็ตั้งใจเตรียมละกัน"

อย่างไรก็ตาม ในใจเธอยังคงวางแผนที่จะเตรียมของขวัญเองไว้ก่อน เผื่อว่าของขวัญที่จงอวี่เตรียมไม่ได้เรื่อง

"คุณปู่ชอบอะไรหรือครับ?" จงอวี่ถาม

ซูชิงอวี่ลิสต์รายการออกมาอย่างละเอียด ถึงขนาดจดใส่กระดาษให้จงอวี่

สุดท้าย เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังคล้ายขอร้อง "จงอวี่ ท่าทีของคุณปู่ฉันสำคัญมาก คุณต้องจริงจังหน่อยนะ"

"..." จงอวี่รู้สึกงง ผมไม่เคยจริงจังตรงไหนหรือ?

แต่เห็นซูชิงอวี่ยอมลดตัวลงมาพูดอย่างนี้ เขาก็ใจกว้างไม่ถือสา "รู้แล้ว"

สุดท้าย เขาลุกขึ้นยืน พูดว่า "ไปอาบน้ำก่อน" แล้วเดินไปที่ห้องของเขา

"เดี๋ยวก่อน" ซูชิงอวี่เรียกขึ้นทันที

จงอวี่หยุดเดิน หันมามองซูชิงอวี่

ซูชิงอวี่ "ฉันจะโอนเงินให้คุณหนึ่งล้านสำหรับเลือกของขวัญให้คุณปู่..."

"หยุด!" ไม่รอให้ซูชิงอวี่พูดจบ จงอวี่ก็ตัดบทว่า "ถ้าคุณโอนเงินให้ผม ผมจะไม่ไปเลือกของขวัญแล้ว"

ซูชิงอวี่ได้ยินก็อึ้งไปเล็กน้อย แล้วกล่าว "ได้ ฉันจะไม่โอนเงินให้คุณแล้ว คุณก็ตั้งใจเตรียมเองนะ"

"เรื่องที่ผมทำ คุณวางใจได้" จงอวี่ยิ้ม

ซูชิงอวี่ "..."

เธอแค่ไม่วางใจจงอวี่มากๆ

หลังจากจงอวี่กลับห้องไปแล้ว ซูชิงอวี่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นอีกสักพัก คิ้วงามขมวดเล็กน้อย ครุ่นคิดเรื่องของขวัญ

ปีก่อนๆ เธอเลือกของขวัญให้คุณปู่ตามความรู้สึกโดยไม่ได้ตั้งใจเอาใจอะไรเป็นพิเศษ แต่ครั้งนี้ไม่ได้ ต้องทำให้คุณปู่ดีใจและชอบให้ได้

วันรุ่งขึ้น วันจันทร์ จงอวี่ไปเรียนตามปกติ

ช่วงเช้ามีวิชาของฉินหนิงอวี่ จงอวี่สังเกตอยู่พักหนึ่งก็พบว่าอาจารย์ฉินน้อยดูมีรอยคล้ำใต้ตาเล็กน้อย

"ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนก่อนคุยไลน์ทั้งคืนยังไม่ฟื้นตัวใช่ไหม?" เขาอดหัวเราะในใจไม่ได้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

ฉินหนิงอวี่ยืนสอนอยู่บนแท่นบรรยาย โดยปกติก็มักจะสนใจจงอวี่มากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว

แล้วเธอก็เห็นพอดี

ทันใดนั้น เธอก็โกรธขึ้นมา ดวงตาสวยจ้องมองจงอวี่อย่างดุดัน

ความจริงแล้ว เธอเป็นสาวสวย และค่อนข้างใส่ใจเรื่องความงามของตัวเอง

เมื่อคืนก่อนคุยกับจงอวี่ทั้งคืนจริงๆ ทำให้เธอมีตาแพนด้า ต้องอยู่บ้านพักฟื้นหนึ่งวันหนึ่งคืน ทั้งครีมบำรุงรอบดวงตา แผ่นแตงกวา ฯลฯ ผลัดกันใช้ แต่ก็ไม่หายสนิท

ดังนั้น แม้สายตาและรอยยิ้มของจงอวี่จะไม่ชัดเจน แต่เธอก็รู้สึกได้อย่างฉับไว

หลังเลิกเรียน จงอวี่รู้สึกว่าไลน์ของเขาดังขึ้น จึงหยิบออกมาดู เห็นฉินหนิงอวี่ส่งอีโมจิมีดเปื้อนเลือดสามเล่มมาให้ ดูน่ากลัวมาก

ครั้งนี้ เขาไม่ได้แกล้งยั่วเธอ แค่ตอบกลับด้วยจุดไข่ปลาหลายๆ จุด

ส่วนความหมายนั้น ให้อาจารย์ฉินเดาเอาเองสิ

ช่วงบ่ายไม่มีเรียน จงอวี่นึกถึงเรื่องต้องเตรียมของขวัญให้คุณปู่ซู จึงออกจากมหาวิทยาลัยไปยังถนนโบราณวัตถุ

ในรายการสิ่งที่คุณปู่ซูชอบนั้นมีของโบราณอยู่ด้วย

ของโบราณชิ้นใหญ่จริงๆ มูลค่าหลายล้านถึงหลายสิบล้าน เขาซื้อไม่ไหวแน่นอน

แต่ของโบราณทั่วไป คุณปู่ซูคงไม่สนใจ

ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจไปลองดวงที่ถนนโบราณวัตถุ บางทีอาจจะได้ของโบราณที่ไม่แพงมากแต่แปลกตาสักชิ้น

ถนนโบราณวัตถุอวี้หูเป็นถนนโบราณวัตถุระดับไฮเอนด์ของเมืองโม่ตู ร้านใหญ่ๆ ที่เป็นทางการข้างในมีของล้ำค่าประจำร้านที่มีมูลค่าหลายล้านด้วยซ้ำ

แต่ถนนอวี้หูก็ยังมีแผงลอยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แผงลอยในถนนโบราณวัตถุมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง หลายคนหวังว่าตัวเองจะสามารถตาถึงได้ของดีราคาถูก รวยชั่วข้ามคืน

แม้แต่คนไม่ขาดเงินก็ชอบเดินดูแผงลอย ถ้าเกิดได้ของดีราคาถูกจริงๆ วันหลังเวลาคุยกับเพื่อนจะได้หน้าบานไปอีก

อย่างไรก็ตาม จงอวี่ไม่ได้สนใจแผงลอยเลย มุ่งตรงไปยังร้านใหญ่ที่มีชื่อเสียงการันตี

เขาไม่ค่อยรู้เรื่องของโบราณสักเท่าไหร่ การซื้อของขวัญให้คุณปู่ซู ถูกหน่อยธรรมดาหน่อยไม่เป็นไร แต่ต้องไม่ใช่ของปลอม!

เดินดูมาครึ่งค่อนวัน ยังหาของโบราณที่เหมาะสมไม่ได้เลย

จนกระทั่งสองทุ่มกว่า ฟ้ามืดแล้ว ท้องก็หิวมาก จงอวี่จึงตัดสินใจล้มเลิก เตรียมจะกลับ

แต่ระหว่างทาง จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งทำให้เขาหยุดฝีเท้า

นั่นคือเสียงของทองสัมฤทธิ์อายุกว่าพันปี แต่กลับดังมาจากแผงลอยริมถนน

เขาเดินดูร้านใหญ่ๆ ที่เป็นทางการมาครึ่งค่อนวันไม่ได้เสียเวลาเปล่า อาศัยความสามารถในการคิดวิเคราะห์เร็วกว่าคนทั่วไป 10 เท่า เขาสามารถฟังความแตกต่างอันละเอียดในเสียงของหยก และลักษณะเฉพาะของเสียงทองสัมฤทธิ์ได้

เสียงที่คนทั่วไปได้ยินเหมือนกัน แต่เมื่อเขาตั้งใจฟังจริงๆ ความแตกต่างของเสียงนั้นชัดเจนมาก

แต่การที่ของทองสัมฤทธิ์อายุกว่าพันปีอยู่บนแผงลอย นับว่าแปลกมาก

"หรือว่าจะมีของดีราคาถูกจริงๆ?" หัวใจของจงอวี่เต้นแรงขึ้นมาทันที

(จบบท)