ภาค5บทที่40 (ฟรี จบเรื่องที่บทที่ 50)

ภาค5บทที่40 

“เรย์ล่า ฝากจัดการใช้เวทหน่อยได้มั้ย?”

“อื้ม เข้าใจล่ะ!”

“ย่างก้าวศักดิ์สิทธิ์”

ผมไปอยู่ตรงหน้าแอตลัสด้วยความเร็วสูง ราวกับไม่สนใจระยะทาง

ต่างกับ “ย่นระยะ” “ย่างก้าวศักดิ์สิทธิ์” นั้น ไม่ได้ไปได้แค่ย่นระยะทางบนพื้นดิน แต่ว่ามันสามารถย่นระยะแบบสามมิติได้ด้วย

แอตลัสตัวนั้นอ้าปากค้างเหมือนจะตกใจที่จู่ๆผมก็ไปปรากฏตัวข้างหน้ามัน

“หะ! หายไปแล้ว!?”

“นะ นั่น! ตรงนั้น!”

“อะไรกัน? ไม่ทันรู้ตัวเลย!?”

ในตอนที่ผมได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากด้านล่าง ผมก็สับเข้าที่คอของแอตลัส

กร็อบ!

มันส่งเสียงดัง แต่ว่าคอที่หนาและแข็งของแอตลัสก็ถูกเฉือนเข้าไปไม่ถึงเมตร

อย่างที่คิด ถ้าตัวใหญ่ขนาดนี้ พลังป้องกันของมันก็คงจะสูงด้วยเช่นกัน

แถมเพราะว่ามันเป็นอันเดด มันเลยไม่เจ็บปวดอะไร

มันยกแขนขึ้นฟาด พยายามจะตบผมให้ร่วงลงไป

ตึง!

“~~~!?”

“หวาา!?”

ผมกระโดดหลบกลางอากาศ แต่ว่าแรงอัดอากาศกระแทกเข้ากับทุกคนที่อยู่บนพื้นจนปลิวไป

“หมอนี่”

ผมแทงเข้าที่ลูกตาของแอตลัส

“อ้าาาาาาา!?”

บางทีมันคงจะไม่พอใจที่มองไม่เห็น มันจึงกรีดร้องออกมา

“เมเทโอสไตร์ค!”

หินก้อนใหญ่ร่วงลงมาจากท้องฟ้า

เรย์ล่าใช้เวทเมเทโอสไตร์ค เวทขั้นสุดยอดของเวทเหลือง

คร๊อบบบบบบ!

อุกกาบาตกระแทกเข้าที่หน้าของแอตลัสเต็มๆ ทำให้เกิดเสียงกระแทกที่น่าสะพรึง

ร่างยักษ์ร่วงลงไปนอนด้วยแรงกระแทกที่ทำให้หัวของมันจมลงพื้น

“หวา.....”

หัวมันบิดเบี้ยวไม่เป็นรูป และอุกกาบาตก็ติดอยู่ในหน้ามันเต็มๆ แหยะ

ปกติถ้าหน้ามันไม่เละคงแปลก ก็ตามนั้นแหละ

แต่ว่า ยังไงมันก็เป็นอันเดดที่ฟื้นมาจากความตาย

แอตลัสพยายามจะลุกขึ้นอีก

“ดาบผ่าสวรรค์*10”

“เพอร์มาฟรอสต์!”

ไม่ยอมปล่อยให้เป็นแบบนั้นหรอก     ผมใช้ “ดาบผ่าสวรรค์” ไปราวกับสายฝน

ส่วนเรย์ล่าก็แช่แอตลัสตัวนั้นด้วยความเย็นเพื่อที่จะไม่ให้มันขยับได้

และแล้ว เธอก็จัดการขังแอตลัสไว้ในน้ำแข็งได้ในที่สุด

เอาล่ะ ที่เหลือก็แค่ชำระล้าง

แต่ว่าตัวมันใหญ่ คงจะใช้เวลาซักพักแหละ

“เรย์ล่า ฝากจัดการชำระล้างด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะไปหาต้นเหตุ แล้วก็จัดการซักหน่อยน่ะ”

“รับ-ทราบ!”

ผมฝากเรย์ล่าและเดินออกไป

ยังเหลือมอนสเตอร์อื่นๆนอกจากแอตลัสอยู่ แต่ว่าคนอื่นๆสามารถจัดการกับพวกมันได้

ผมหันไปมองระหว่างแนวต้นไม้และออกวิ่ง

เหตุผลที่ว่าทำไมเราถึงไม่ชำระล้างแอตลัสในทันทีแต่ผนึกการเคลื่อนไหวของมันไว้ก่อน ก็เพื่อที่จะเอาไว้ตามกระแสพลังเวทที่ไหลมา

ผมวิ่งไปประมาณเกือบๆโลฯในเวลาไม่กี่วินาที และผมก็เจอตัวการในที่สุด

“เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ? อันเดดพวกนั้นมันถูกมนุษย์แบบนี้ฆ่าอย่างนั้นเรอะ!? แถมการตอบสนองของแอตลัสมันก็ยิ่งอ่อนลงเรื่อยๆด้วย..!?”

เป็นชายที่ดูเหมือนว่าจะเป็นปีศาจกำลังตะโกนอยู่ โดยที่ข้างๆมีมอนสเตอร์อันเดดอยู่หลายตัว

เหมือนว่าหมอนี่จะเป็นเนโครแมนเซอร์ล่ะนะ

“ขอโทษที่รบกวนนะ แต่ว่ารู้สึกตัวให้ไวกว่านี้หน่อยก็ดีนะ”

“หือ?!”

พอผมเรียก ในที่สุดเขาก็หันมาทางนี้

“มะ...ไม่ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!?”

“คือว่า นายเป็นปีศาจใช่มะ? มาทำอะไรในป่านี้อย่างนั้นเหรอ?”

“แกมาที่นี่ได้ยังไงกัน!?”

“ฉันอยากได้คำตอบมากกว่านะ”

ปีศาจนั่นเดินถอยหนีไป

“มะ มันแน่อยู่แล้วไม่ใช่รึไง! เพื่อแก้แค้นพวกมนุษย์อย่างแกยังไงล่ะ”

“แก้แค้น?”

“ใช่แล้ว! เมื่อสี่ปีก่อน อาจารย์ของข้ามาโจมตีเมืองนี้ แต่ว่าก็ถูกมนุษย์สวะฆ่าซะได้!”

อาจารย์คือตาแก่นั่นน่ะเหรอ?

ถึงจะเป็นมนุษย์ แต่ก็เป็นเนโครแมนเซอร์ที่เป็นถึงแม่ทัพกองทัพจอมมาร

“แต่ข้าไม่ยอม! ข้าไม่เชื่อว่าอาจารย์จะถูกมนุษย์สวะอย่างพวกแกเอาชนะได้!”

ผมนี่แหละเป็นคนฆ่าเขา....

“จากนั้น ข้าก็สาบานกับตัวเองว่าข้าจะต้องแก้แค้นให้ท่านอาจารย์ให้ได้! สี่ปีที่ผ่านมานี้ข้าเลยเตรียมตัวมาอย่างดียังไงล่ะ!”

อย่างนี้นี่เอง

ก็เลยมีมอนสเตอร์เยอะรวมไปถึงแอตลัสด้วยสินะ?

ไฮออร์คที่เจอนอกป่าเมื่อวันก่อนก็คงจะหลุดการควบคุมอะไรแบบนั้นสินะ

“แต่ข้าจะฆ่าพวกมนุษย์ที่เข้ามาในป่าแล้วใช้พวกมันเป็นบันไดต่อในจุดหมายที่ข้าเฝ้าฝันมานาน..... แต่ว่านี่ นี่มันอะไรกัน!?”

“แน่นอนว่า เหมือนว่ามันจะล้มเหลวน่ะนะ”

“ล้มเหลว!? เป็นไปไม่ได้! อันเดดขนาดนี้แพ้มนุษย์จำนวนแค่นั้นเนี่ยนะ!”

“อ่า ฉันว่านายควรจะยอมรับความจริงได้แล้วนะ”

“หุบปาก! พวกแก ฆ่าเด็กมนุษย์นั่นซะ!”

“กรรรรรรรร!!”

มอนสเตอร์อันเดด ที่อยู่เงียบๆมาจนถึงตอนนี้ โจมตีเข้ามาพร้อมๆกัน

“โฮลี่ครอส”

“อาาาาา!?”

มันโดนแสงแหง่การชำระล้างและร่วงลงไปกับพื้น

“บะ บ้าน่า...?”

ปีศาจที่เป็นเนโครแมนเซอร์นั่นงุนงงที่สัตว์อสูรของมันถูกกำจัดได้อย่างง่ายดาย

หมอนี่มีช่องว่างเยอะมาก ผมจึงรุดเข้าไปฟัน

“อ๊ากกกกกก!?”

หวังว่าจะไม่มีลูกศิษย์แล้วนะ.....?