ภาค4บทที่20 อย่าทำลายป่านะ (ฟรี)

ภาค4บทที่20 อย่าทำลายป่านะ

[....ป่าข๊องข่า หย๊าบคาย แกสิ๊นะ.... อภัยไม๊ได.....]

เทรียนท์ขนาดยักษ์โบกกิ่งและใบของมัน

ดูเหมือนมันจะโกรธมากๆเลยล่ะ

ถ้าลองคิดดู ผมก็ทำลายป่าไปล่ะนะ

คงเป็นเรื่องปกติที่จ้าวแห่งป่าจะโกรธอยู่แล้ว

“อุ๊~~!?”

ตาลุงนั่น ที่ถูกกิ่งไม้นั่นรัดไว้ ถูกโยนเข้าไปในปากของมัน และมันก็ปิดลง

“เขาจะถูกกินรึเปล่าน่ะ...?”

ผมได้ยินมาว่าเทรียนท์จะจับกินสัตว์ตัวเล็กๆที่ผ่านไปมาเป็นอาหาร

คงจะมีความสามารถในการย่อยแบบต้นไม้กินสัตว์ล่ะนะ

ถ้าหากว่าผมไม่รีบช่วยลุงแกอาจจะละลายได้

[ตายยย....]

เทรียนท์ยักษ์ยืนกิ่งก้านของมันโจมตี

ผมบิดตัวหลบกิ่งแหลมที่พุ่งเข้ามาใส่ราวกับลูกธนู

กิ่งเหล่านั้นแทงลึกไปในพื้น มันรุนแรงพอสมควรเลย

กิ่งที่พุ่งเข้ามานั้นไม่ได้มีแค่รอบเดียว

กิ่งไม้จำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาติดต่อกัน

ซุบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~

ผมฟันกิ่งเหล่านั้นเพื่อกันมันออกไป

อย่างไรก็ตาม การตัดและฟันก็ไม่ได้ช่วยหยุดพายุกิ่งไม้นี้เลย

ถ้าสังเกตดูดีๆ กิ่งใหม่ก็จะงอกออกมาจากกิ่งที่ผมตัดไปแล้ว และมันจะกลายเป็นหอกแหลมเข้ามาจู่โจมใส่ผมอีกครั้ง

และอีกอย่าง กิ่งไม้ยังโผล่ออกมาจากพื้นอีกด้วย

ไม่สิ มันไม่ใช่กิ่ง

มันคือราก

ผมไม่สามารถรับกิ่งไม้และรากจำนวนมหาศาลที่พุ่งเข้ามาใส่จากทุกสารทิศโดยไม่พักไม่ได้

“--------เพอร์มาฟรอสต์”

อากาศเย็นเฉียบแช่แข็งทุกสิ่งที่อยู่รอบๆ

แน่นอนว่า กิ่งไม้และรากพวกนั้นก็ถูกแช่แข็งและหยุดนิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ผมอัดพลังเวทเข้าไปเต็มที่เพื่อที่จะแช่เทรียนท์ยักษ์นั่นด้วย

ตาลุงที่อยู่ข้างในอาจจะแข็งด้วยก็ได้ แต่ว่าก็แค่แปปเดียว ไม่จำเป็นต้องไปกังวล แถมอีกอย่าง เขาดูถึกๆดี

[อาาาาาาาา....]

เทรียนท์ยักษ์เจ็บปวด

มันเริ่มกวัดแกว่งกิ่งก้านขนาดใหญ่ของมันด้วยความเร็วสูง

เสียงกรอบแกรบและใบไม้เสียดสีกันดังไปทั่ว

กิ่งและรากที่ควรจะถูกแช่ตอนนี้ก็เริ่มที่จะขยับได้เหมือนเดิมแล้ว

เข้าใจล่ะ สร้างความร้อนด้วยการเสียดสีสินะ

เป็นต้นไม้ที่ฉลาดซะจริง

ถ้างั้น เผาไปด้วยเวท----ไม่สิ เดี๋ยวลุงที่อยู่ข้างในก็ตายพอดี

พอมันแกว่งกิ่งก้านของมัน บางอย่างก็ร่วงมาจากต้นไม้นั่นด้วย

มันคือลูกไม้

กลิ่นหอมลอยโชยมาล้อมรอบตัวผม

หอมดีจัง

มันทำให้รู้สึกผ่อนคลายและง่วงนอน.....

“!”

ผมคืนสติอย่างรวดเร็วและกระโดดออกจากตรงนั้น

หลังจากนั้นก็มีกิ่งไม้และรากจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าเสียบที่ๆนั่นพร้อมๆกัน

อันตราย

เหมือนว่าลูกไม้ของมันจะมีสารที่ก่อให้เกิดอาการง่วงนอนได้

ผมใช้เวทเขียวสร้างลมเพื่อที่จะได้ไม่สูดกลิ่นของมันเข้าไป

ไม่ได้มีแค่ลูกไม้ที่ตกลงมาจากต้น

ยังมีมอนสเตอร์จำพวกแมลงอย่างตะขาบและด้วงอีกด้วย

พวกมันโจมตีเข้ามาพร้อมๆกัน คงจะเพื่อปกป้องถิ่นของมัน

ผมเตะตะขาบที่ร่วงลงมา และใช้ดาบกระแทกใส่ด้วงที่กำลังบินอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยทั้งกิ่งและรากของต้นไม้ ทำให้ผมเข้าไปจะยังไม่ได้เลย

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปล่ะก็ ลุงแกอาจจะถูกย่อยได้

ในตอนนั้นเอง

ตูมมมมมมมมมมม~!

ตูมมมมมมมมมมม~!

ตูมมมมมมมมมมม~!

เสียงระเบิดดังมาจากที่ไหนซักที่

และเทรียนท์นั่นก็เจ็บปวดอีกรอบ

[โออออออออออออ!?]

เหมือนว่าจะดังมาจากที่ที่ลุงถูกกินเข้าไป

“ย๊ากกกกก!”

เปลือกไม้กระเด็นออกมาพร้อมกับเสียงตะโกน ชายแก่กระโดดออกมาจากด้านใน

“ฟู่ว อันตรายซะจริง! ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!”

เป็นลุงที่สุดยอดซะจริงที่หนีออกมาได้เองเนี่ย

แต่ว่า ดูเหมือนว่าชุดของเขาจะถูกน้ำย่อยละลายไป และในตอนนี้เขาก็โป๊อยู่

ได้เห็นอะไรที่ไม่อยากเห็นแล้วสิ....

อย่างไรก็ตาม ถ้าเป็นแบบนี้ ผมก็ไม่จำเป็นจะต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของลุงแล้ว

“เอ็กซ์โพลชั่น”

[~~~!?]

เปลวเพลิงระเบิดใส่เทรียนท์ยักษ์

เอาล่ะ มันก็แค่ต้นไม้ เวทแดงดูเหมือนจะได้ผล

และในตอนนั้นเอง ที่ผมจะใช้เอ็กซ์โพลชั่นอีกรอบ

[หยุดนะ!]

เงาร่างเล็กลอยมาอยู่ตรงหน้าผม

มันมีปีกโปร่งแสงอยู่ด้านหลัง แต่ว่าดูเหมือนกับมนุษย์

“......ภูติ?”

ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นภูติต้นไม้ที่อาศัยอยู่ในป่านี้------ดรายแอด

ว่ากันว่าดรายแอดและเทรียนท์ยักษ์มีความสัมพันธ์แบบพึ่งพากันตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว

[เด็กคนนี้จำเป็นต่อการดูแลป่านี้.... ได้โปรด อย่าฆ่าเด็กคนนี้เลยนะ....]

เธอขอร้องทั้งน้ำตา

ชายแก่ที่ได้ยินก็หัวเราะออกมาเสียงดังเหมือนเคย

“ฮ่าๆๆๆๆๆ! ข้าทำเรื่องไม่ดีไปแล้วสิ! ถ้าเช่นนั้น พวกเรารีบไปกันเถอะ!”

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจเรื่องที่เขาเกือบจะถูกกินไปแล้ว

ในตอนนี้ เขาใช้ใบไม้แถวๆนั้นปิดท่อนล่างของเขาเอาไว้

[ขอบคุณนะ! เอ่อ เธอคือ....]

“ก็นะ ฉันไม่ได้มาเพื่อเจ้านี่อยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็ เธอเจอมนุษย์เด็กผู้หญิงรึเปล่า? เธอสูงประมาณนี้แล้วก็มีสีผมคล้ายๆกับฉัน”

[อืมมม.... เคยเจอรึเปล่านะ? เดี๋ยวก่อนนะ เดี๋ยวชั้นไปถามเด็กๆคนอื่นให้]

ภูติตนนั้นหลับตาลงพักหนึ่งเพื่อสื่อสารกัน และเธอก็ลืมตา

“ขอโทษนะ ชั้นถามเด็กๆในป่านี้แล้ว แต่ว่าไม่มีใครเจอเลยล่ะ”

“จริงเหรอ?”

ดรายแอดอยู่ทั่วป่าแห่งนี้

ถ้าหากว่าพวกเธอไม่เห็นมิร่า แสดงว่ามิร่าไม่ได้เข้าป่านี้มาตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ?

ผมเอียงคอ และตัดสินใจกลับไปทางเดิมที่ผมมากับลุงนั่น หรือถนนที่พวกเราสร้างขึ้นนั่นแหละ

จะว่าไป ผมถูกดรายแอดบอกมาว่า [อย่าทำลายป่าไปมากกว่านี้เลยนะ.....]