ภาค4บทที่10 ถ้าโชคร้ายก็แค่ตาย (ฟรี)

ภาค4บทที่10 ถ้าโชคร้ายก็แค่ตาย

“ที่พวกเธอจะต้องทำคือต้องสู้กับเจ้าหนูนี่นะจ๊ะ”

เอเรียส คนคุมสอบหญิงที่น่าจะเป็นเทรนเนอร์ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง

จุดประสงค์ก็คือให้ต่อสู้กับมอนสเตอร์จริงๆและตัดสินว่าจะตกหรือผ่าน

“มะ มอนสเตอร์ตัวขนาดนั้นน่ะนะ....?”

“จะสู้ได้ยังไง....”

ผู้เข้าสอบเดินก้าวถอยหลังราวกับกำลังกลัว

“ไม่ต้องห่วง ฉันสั่งให้เด็กนี่ไม่ฆ่าพวกเธอแล้วนะ ถ้าโชคร้ายก็อาจจะตายแค่นั้นแหละ ก็นะ นักผจญภัยก็ต้องเพชิญหน้ากับอันตรายอยู่แล้วนี่?”

ผู้คุมสอบสาวดูจะรื่นเริงมากในขณะที่พูดอะไรแบบนั้นออกมา

“โบอา พร้อมรึเปล่า?”

“ฟืด ฟืด ฟืด!”

มอนสเตอร์ที่ชื่อว่าโบอา-----หมูป่าทรงพลังตัวนั้นดูจะตื่นเต้นมากๆ คงเป็นเพราะว่ามันพึ่งจะได้เห็นคนจำนวนมากขนาดนี้

....ปลอดภัยแน่นะ?

เหมือนดูฝึกมาไม่ค่อยดีเลย

“เอาล่ะ การทดสอบรอบสองเริ่มได้แล้วนะจ๊ะ!”

หลังจากนั้นผู้คุมสอบก็ตบตัวของหมูป่าทรงพลังนั่นและพูดขึ้น

“อู๊ดดดดดด~!”

“เอ๋? เดี๋ย------”

จู่ๆไม่ทันไรมันก็เหวี่ยงผู้คุมสอบสาวคนนั้นออกไปพร้อมกับส่งเสียงร้อง

เธอกระแทกเข้ากับกำแพงของลานฝึกและสลบไป

“อะไรเนี่ย?”

จู่ๆคนคุมสอบก็โดนอสูรรับใช้ของเธอทำร้าย ทำให้เหล่าผู้เข้าสอบตกใจกันหมด

“อู๊ดดดดดดดดดดดดดด!”

หมูป่าทรงพลังยืนขึ้นด้วยขาหลังของมัน และส่งเสียงร้องดังราวกับประกาศอิสรภาพของมัน

และมันก็กระทืบขาหน้าลงอย่างรุนแรง

แรงกระแทกทำให้ตัวอาคารสั่นไหวอย่างหนัก

“กะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

“ไม่ใช่ว่าเขาบอกว่าฝึกมาดีแล้วไม่ใช่เหรออ?!”

ผู้เข้าสอบต่างร้องเสียงหลงและหันหลังกลับวิ่งหนีหมูป่าทรงพลังนั่นในทันที

แต่ว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่แย่ที่สุด

มอนสเตอร์จำนวนมากมักจะเล็งไปที่คนที่กำลังหนีก่อน และส่วนมาก มันมักจะไวกว่ามนุษย์ด้วย

ก่อนอื่น การหนีไม่ได้ผลแน่ๆ

ถ้าหากว่าอยากจะหนีจากมอนสเตอร์จำพวกหมูป่าล่ะก็ ควรจะหลบตอนมันวิ่งเข้ามาและหนีไปจะดีกว่า ถ้าเป็นแบบนั้นจะยังมีโอกาสหนีรอดอีกเยอะ

แน่นอนว่า หมูป่าทรงพลังนั่นเล็งไปที่ผู้เข้าสอบที่หันหลังและพุ่งไปในทันที

ฉับ

แต่ก็ ก่อนที่มันจะได้ทำแบบนั้น ผมก็เฉือนคอมัน

ร่างของหมูป่าทรงพลังทรุดลงไปในทันที

เลือดจำนวนมากพุ่งทะลักออกมาจากบาดแผล ย้อมให้พื้นกลายเป็นสีแดง

“เดี๋ยวววววว! ทำอะไรของนายเนี่ยยยยย!?”

เสียงแหลมสูงเสียดแทงเข้ามาใส่แก้วหูผม

มองกลับไป ก็เป็นคนคุมสอบหญิงคนนั้นที่ควรจะปลิวไปตอนก่อนหน้า กำลังวิ่งมาด้วยหน้าถอดสี

“โบอา เป็นอะไรรึเปล่า!? พูดอะไรของชั้นเนี่ย จะดูยังไงมันก็ไม่โอเคแล้ว!!”

เธอหน้าซีดอยู่ตรงหน้าหมูป่าทรงพลังนั่นที่ตอนนี้หายใจแผ่วลงเรื่อยๆ

“เธอสลบไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“นั่นมันการแสดงต่างหาก!”

“การแสดง?”

“ชั้นอยากจะรู้ว่าพวกนายจะทำยังไงตอนที่จู่ๆอสูรรับใช้มันอาละวาดขึ้นมาต่างหาก! มันจะต้องตึงแน่ๆ แล้วก็นะ สีหน้าของพวกนั้นตอนตกใจมันน่าสนใจมากเลยไม่ใช่รึไง มันความสุขนี่!?”

นิสัยเธอค่อนข้างจะบิดเบี้ยวล่ะนะ

“แล้วก็ นายทำอะไรลงไปเนี่ย?! คิดมั้ยว่ากว่าชั้นจะฝึกมันได้ขนาดนี้ต้องจ่ายเงินไปเท่าไหร่กันน่ะ!?”

คนคุมสอบคนนั้นกรีดร้องราวกับคนบ้า

ดูเหมือนว่าเธอจะกังวลเรื่องเงินมากกว่าชีวิตของอสูรรับใช้ของเธอ

ช่างเป็นเทรนเนอร์ที่โหดร้ายซะจริง

[ถ้าพูดถึงคนแบบนั้น------ไม่มีอะไรขอรับ]

“ชดเชย....ใช่แล้ว ชดเชยมาซะดีๆ!”

“ถึงจะพูดแบบนั้น ไม่ใช่ว่าเธอผิดเองรึไงที่คิดว่าผู้เข้าสอบจะทำแบบนี้ไม่ได้น่ะ”

“จะยังไงโบอาก็เป็นมอนสเตอร์ระดับAเลยนะ!? ไม่มีทางที่ผู้ขเ้าสอบธรรมดาจะไปจัดการมันลงอยู่แล้ว!”

เธอพูดออกมาราวกับไม่คิดถึงเรื่องนั้น

“งั้น ถ้าฉันรักษามันล่ะ?”

“อะไรนะ? รักษา? จะดูยังไงมันก็แผลสาหัสไม่ใช่รึไงกัน! มันรักษาไม่ได้หรอก!”

“ฉันคิดว่าถ้าแบบนี้ฉันรักษาได้นะ”

“ถ้าจะพูดแบบนั้น สมองนายนั่นแหละที่ต้องรักษาก่อน! ถึงจะใช้โพชั่นระดับสูงยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้!”

“งั้นก็ เอาล่ะนะ-----เพอร์เฟ็คต์ฮิล”

เธอหนวกหูน่ารำคาญทำให้ผมไม่มีทางเลือก ผมเลยรักษาในทันทีด้วยเวทรักษา

และแล้ว แผลของหมูป่าทรงพลังนั่นก็ปิดราวกับไม่เคยมีมาก่อน

“อู๊ดดด?”

หมูป่าทรงพลังนั่นยืนขึ้นราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มันไม่เป็นไรแล้ว”

“!”

พอมันเห็นผม หมูป่าทรงพลังนั่นก็วิ่งถอยหลังด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

ถึงจะถอยหลัง แต่ก็ไวจนน่าตกใจ

และมันก็ชนเข้ากับกำแพงของลานฝึกด้วยก้นของมันและสั่นกลัว

ดูเหมือนว่ามันจะกลัวผม

มันก็คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะว่าผมเป็นคนที่เกือบจะฆ่ามันไปแล้ว ถึงอย่างนั้น.... แต่ผมก็รักษามันให้เรียบร้อยนะ

“โกหกใช่มั้ย...มันไม่เป็นไร....? เมื่อกี้ เวทรักษา....? แถมยังรักษาแผลขนาดนั้นได้ในเวลาพริบตาด้วย...”

“แล้วก่อนอื่น จะทำยังไงกับการสอบเหรอ?”

“เหอ นั่น...โบอา เธอสู้ได้อีกรึเปล่า?”

ผู้คุมสอบหญิงเข้าไปหาหมูป่าทรงพลังและถามคำถาม

“อู๊ดดดด!”

และหมูป่านั่นก็เริ่มที่จะอาละวาดอีก

“จะ ใจเย็นก่อน! แสดงพอแล้ว!”

“อู๊ดดด! อู๊ดดด!”

ถึงเธอจะพยายามยังไง หมูป่านั่นก็ไม่สงบลง

กลับกัน มันโจมตีใส่เธออีกครั้ง

“เดี๋ยว!? ทำอะไรเนี่ย?”

“อู๊ดด! อู๊ดด!”

ดูเหมือนว่ามันจะรู้ใจจริงของเจ้านายของมันและไม่สนใจที่จะรับคำสั่งจากเธออีกต่อไปแล้ว

เพราะเหตุนี้ การสอบเลยไปต่อไม่ได้

ส่วนพวกผู้เข้าสอบก็แอบย่องออกจากลานฝึกไปในขณะที่หมูป่านั่นกำลังวิ่งไล่กวดเธออยู่ หวังว่าเธอจะได้รับผลจากสิ่งที่เธอทำไว้ซักหน่อย