บทที่17 เขาชนะนักดาบแรงค์ A ได้ยังไง

บทที่17 เขาชนะนักดาบแรงค์ A ได้ยังไง

“เห้ย หมอนั่นไร้อาชีพจริงดิ..?”

“จ-จริงด้วย ปกติการแข่งขันจะปลอมอาชีพไม่ได้นะ...”

“ถ้าอย่างนั้น--”

“ทำไมหมอนั่นกำลังได้เปรียบแรงค์ A แบบนั้นล่ะ”

“อึกก!?”

ดาบของผมหลบโล่ของศัตรูและฟันเข้าไปเน้นๆที่ตัว และพระเทพพิทักษ์ของเขาก็หายไปจำนวนหนึ่ง

“บ้าเอ้ย!”

ศัตรูมีสกิลได้โจมตีสวน แต่ว่าการโจมตีของเขาเป็นการเปิดช่องข้างหน้าของผมเท่านั้น ทำให้เขาต้องรีบถอยอย่างรวดเร็ว

“อย่ามาล้อเล่นน่า!? แกเป็นไร้อาชีพจริงๆรึไงกัน”

ชายที่เต็มไปด้วยความโกรธคนนี้นั้นคือนักดาบโล่

เพราะว่าเขาถือโล่ด้วยมืออีกข้าง ทำให้อาชีพนี้มีความสมดุลระหว่างการโจมตีและป้องกัน

อย่างที่คาดเอาไว้สำหรับนักดาบแรงค์ A มันยากที่จะหลบโล่เข้าไปและสร้างความเสียหาย

“ถึงฉันจะทำให้นายเสียพรเทพพิทักษ์จำนวนมากไม่ได้เพราะว่าไม่สามารถโจมตีจุดอ่อนได้ แต่ว่าอย่างน้อยฉันก็สามารถลดพรเทพพิทักษ์ของนายได้ทีละนิดๆ”

“แกมันบ้าไปแล้ว! ถึงแกจะไม่ใช่ไร้อาชีพแต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่แกจะชนะมาจนถึงตอนนี้โดยไม่ได้รับความเสียหายต่อพรเทพพิทักษ์เลยแม้แต่นิดเดียว”

ในตอนที่เขาตะโกนออกมา ผมก็นึกขั้นมาได้ว่าพึ่งจะจัดการนักดาบแรงค์ B หกคนไปอย่างต่อเนื่อง และคนๆนี้ก็เป็นคนที่เจ็ด

โชคดีที่ผมไม่โดนโจมตีเลยแม้แต่น้อย เพราะฉะนั้นพรเทพศักดิ์สิทธิ์ของผมก็ยังอยู่ในสภาพไร้รอยขีดข่วน

“ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ฉันเป็นไร้อาชีพจริงๆล่ะนะ”

“ถ้าอย่างนั้นแกฟันโดนข้าได้ยังไงกัน อย่างน้อยต้องเป็นคนที่มีสกิลเทคนิคดาบขั้นสูงสิ!!”

“ก็แน่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ เพราะฉันฝึกยังไงล่ะ ---หรือจะบอกว่าเป็นเพราะความพยายามก็ได้นะ”

“แค่ความพยายามมันไม่ทำให้แกเชี่ยวชาญสกิลได้หรอก!”

เขาฟันออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

แต่ว่า มันก็เป็นแค่ตัวล่อ

“เอานี่ไปกิน! โล่กระแทก!”

เขาโจมตีด้วยโล่

แต่ว่าผมคาดเดาไว้อยู่แล้ว

“การรู้แจ้ง”

ด้วยการเดาทางการเคลื่อนที่ของศัตรูก่อน ทำให้สามารถที่จะเคลื่อนไหวไปดักทางศัตรูก่อนที่เขาจะทำอะไรตอบโต้ทัน

นี่เป็นสกิลที่ยากที่สุดสำหรับผมที่เรียนไป

ผมกระโดดถอยหลังไปเพื่อหลบการโจมตีด้วยโล่นั่น และเตะเข้าไปที่ขอบโล่

“หา-!?”

โล่ที่เรียกได้ว่าเป็นชีวิตของนักดาบโล่ได้ปลิวหลุดไปจากมือเขา

“อาฮะ ดูเหมือนว่าจัดการกับโล่นั่นได้ซักที”

“ก-แก การเตะนั่นมันอะไรกัน...”

“ฉันแค่เลียนแบบสกิลที่ นักดาบยุทธ์ คนนั้นที่พึ่งสู้ไปเองนะ”

การเตะนั้นไม่ค่อยดีเพราะว่าไม่ได้ฝึกมาก่อน

ควรจะยกขาขึ้นให้สูงกว่านี้อีกมั้ยนะ

ต้องจัดมุมเพิ่มซักหน่อยด้วย

อาฮะ อย่างนี้สินะ

“อึก--!?”

เท้าของผมพุ่งเข้าใส่เขา

เขาสูญเสียโล่และกำลังใจไปหมดแล้ว นั่นทำให้เขาตอนนี้ยืนค้างอยู่กับที่และทำให้ผมสามารถฝึกบางอย่างที่อยากจะลองได้

ดูเหมือนว่ามันจะเข้าเป้าอย่างที่ต้องการ และพรเทพศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็ลดลงไป

“ค-แค่เลียนแบบสกิลที่เคยเห็นอย่างนั้นเหรอ..? เป็นไปไม่ได้!!”

“แน่นอนว่าสกิลบางสกิลก็ต้องฝึก แต่ฉันคิดว่าน่าบางอย่างน่าจะเลียนแบบได้เลยแม้จะเห็นแค่ครั้งเดียวก็ตาม”

ผมหยิบโล่ที่หล่นอยู่ขึ้นมาและถือมัน

“ประมาณนี้สินะ?”

“หา...”

ผมเดินเข้าไปหาเขาเรื่อยๆ

“อ-อย่าคิดนะว่าแกจะถือโล่ได้ง่ายๆแบบนั้นน่ะ..!”

นักดาบโล่ที่ตอนนี้ไม่มีโล่แล้วได้ฟันใส่ผม

“ปัดป้อง”

“หา!??”

ผมลองใช่สกิลที่นักดาบโล่ใช้ต่อหน้าผมหลายอยู่ครั้ง

ดาบนั้นถูกปัดป้องและไถลไปกับพื้นผิวของโล่

และเทคนิคนี้ก็มีความสามารถที่ทำให้ศัตรูเสียจังหวะได้เช่นกัน ผมไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดมือ ผมโจมตีสวนกลับไป

“ป-เป็นไปไม่ได้...”

และพรเทพพิทักษ์ของเขาก็ลดลงไปอีกครั้ง นักดาบโล่พยายามหนีไป

แต่ผมไม่ปล่อยไปหรอก

ด้วยการใช้เคลื่อนไหวฉับพลัน ผมก็ย่นระยะเข้าไปหาเขา และใช้แรงในการพุ่งนั้นเอาโล่เข้าชน

“โล่กระแทก”

“อักก--!?”

ด้วยแรงกระแทกอันมหาศาลจากโล่ เขาก็ปลิวไป

อาฮะ

อย่างที่คิดเลยว่าผสมเข้ากับเคลื่อนไหวฉับพลันมันได้ผลดีจริงๆ

ผมสามารถกระแทกใส่เขาด้วยแรงเต็มที่ได้เพราะความเร็วนั้นแหละ

“....เป็นไปไม่ได้ สกิลของฉัน....”

หลังจากที่ถูกกระแทกด้วยสกิลของตัวเอง พรเทพพิทักษ์ของเขาก็หายไปในที่สุด

[ผู้ชนะ อาเรล....!!]

ชื่อของผู้ชนะดังก้องไปทั่วอาคาร ที่ตอนนี้เงียบกริบ

“...หมอนั่น ชนะนักดาบแรงค์ A ได้เลยอย่างนั้นเหรอ...”

“แถมยังไม่โดนโจมตีแม้แต่ครั้งเดียวด้วย...”

“ป-เป็นไร้อาชีพจริงๆอย่างนั้นเหรอ...”

ผมได้ยินเสียงคนคุยกันเรื่องนี้ดังไปทั่วอาคาร

“ไม่ๆ ถึงจะบอกว่าเป็นไร้อาชีพก็เถอะ แต่นั้นมันโกหกชัดๆ!? ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ!”

“นี่มันยอมรับไม่ได้หรอกนะ!? ผู้จัดการทำอะไรอยู่เนี่ย!!”

“ใช่แล้วๆ! รับๆตัดสิทธิ์มันสิ!”

หลังจากที่ความเงียบหายไป ความโกรธก็เริ่มเข้ามา

“..แต่ถ้าเขาไม่ใช่ไร้อาชีพ งั้นเขาอาชีพอะไรล่ะ...”

“........”

ก็บอกไปแล้วนี่ว่าไม่มีอาชีพ

แถมก่อนที่จะแข่งก็มีนักประเมินมาตรวจแล้วด้วย

“เอ๋ อ่า เอ่อ~ เนื่องจากข้อตกลงของการประลอง การประกาศใบรับรองการประเมินอาชีพของผู้แข่งขัน อาเรล ต้องการการตกลงจากผู้เข้าแข่งขันครับ!”

“เชิญเลย”

หลังจากนั้นผู้บรรยายก็เปิดใบรับรองของผมและชูมันขึ้นมา

แม้ว่ามันจะยากที่จะอ่านจากที่นั่งผู้ชม แต่ถ้าคุณมีสายตาดีพอล่ะก็ ก็จะเห็นอาชีพที่เขียนไว้ตรงนั้น

“ร-ไร้อาชีพ.... เอาจริงเหรอ..”

“จริงเหรอนี่...”

แน่นอน

อีกอย่าง มันไม่มีความจำเป็นใดๆเลยที่จะปลอมแปลงอาชีพเป็นไร้อาชีพ ถ้าคิดซักหน่อยก็น่าจะเข้าใจนะ