ผู้กล้าไร้อาชีพ บทที่1 นี่มัน..อาชีพเหรอ?

บทที่1 นี่มัน..อาชีพเหรอ?

“พอคิดว่าอาเรลจะได้อาชีพอะไรขึ้นมา พ่อก็นอนไม่หลับเลยนะนั่น”

“ฟุๆ แม่ก็กังวลเหมือนกันจ่ะ”

“ถ้าเป็นอาเรลล่ะก็ ต้องได้อาชีพขั้นสูงแน่ๆเลยล่ะ!! เพราะว่าอาเรลเป็นน้องชายของพี่สาวคนนี้ยังไงล่ะ”

เกือบลืมไปว่าครอบครัวผมชอบโวยวายเสียงดังกัน

ทำไมทุกคนถึงดูตื่นเต้นมากกว่าผมอีกนะ

ผมชื่ออาเรล

ปีนี้อายุสิบขวบ

ทุกๆคนต้องไปที่โบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ตอนสิบขวบ

เพื่อที่จะได้รับพรจากเทพธิดา

เมื่อได้รับพรแล้ว ก็จะได้รับการแนะนำอาชีพโดยที่ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ

แม้ว่าการแนะนำคลาสครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตไปโดยสิ้นเชิง

“ใจเย็นๆไว้อาเรล ตอนที่พ่อได้รับพรนะ พ่อตื่นเต้นมากจนฉี่ราดกลางโบสถ์เลยล่ะ..”

ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับพ่อ แต่เก็บไว้กับตัวเองเถอะนะ

“ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ที่นี่มันเสียงดังจัง”

มันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอกถึงจะได้รับเลือกอาชีพในที่ที่เสียงดังหรือไม่ก็ตาม ผมแค่ต้องทำใจ

“อยากรู้จังเลยนะว่าจะได้อะไร อาเรลสิบขวบแล้วจริงเหรอเนี่ย”

“แน่นอนสิ เขาต้องได้เป็นคนสำคัญในอานคตแน่ๆ!!”

“อุฟุ ถ้าอาเรลเป็นคนดังล่ะก็ อาจจะพาสาวๆมาบ้านก็ได้น้า”

“อึก.... ถ้าเป็นอย่างนั้นอาจจะมีผู้หญิงมาสารภาพรักกับอัลเลนก็ได้.... ไม่ดีแล้ว พี่สาวไม่ยอมหรอกนะ!”

พ่อกับแม่วาดแผนอนาคตให้ผมอย่างไม่เกรงใจ

และไม่รู้ว่าทำไม พี่สาวผมดูไม่พอใจขึ้นมา

เอาเถอะ ก็ปกติล่ะนะ

แล้วมันก็จะเป็นแบบนี้ไปอีกซักพักเลยล่ะ

ถ้าผมรอให้เพ้อกันเสร็จ คงสายแน่ๆ

ผมตัดสินใจทิ้งพวกเขาไว้และเดินไปที่โบสถ์คนเดียว

ซักวันนึง ผมอยากหยุดที่จะต้องเจออะไรแบบนี้

โอเค

วันนี้เป็นวันรับพร

พวกเราอาศัยอยู่ในเมืองชนบทเล็กๆ

ไม่มีบาทหลวงคนไหนที่สามารถให้พรได้ประจำการอยู่ที่นี่ พวกเขาจึงถูกส่งมาจากเมืองหลวงปีละครั้ง และเด็กๆที่มีอายุเท่ากันก็จะได้รับพรพร้อมๆกัน

“อาเรล! เดี๋ยวก่อน!”

“โธ่ ทำไมไปคนเดียวก่อนตลอดเลยล่ะอาเรลจัง”

“ใช่แล้วล่ะ! ทิ้งพี่ไว้ได้ยังไงกัน!”

โดนพ่อจับได้ซะแล้ว

“ผมรับพรเองไม่ได้เหรอ”

“นี่มันเหตุการณ์สำคัญเลยนะ ก็ต้องไปกันทั้งครอบครัวสิ ใช่มั้ย”

เหรอเนี่ย

อันที่จริงแล้วตอนที่พี่ของผมได้รับพรเมื่อสามปีก่อน เธอก็ไปโบสถ์กับผม

พอไปถึงโบสถ์แล้วก็มีเด็กๆที่มากับครอบครัว

เมืองนี้เป็นเมืองเล็กๆ มีแค่20กว่าคนที่อายุเท่าผม

“เอาล่ะ เริ่มพิธีกรรมให้พรได้”

บาทหลวงพูดออกมา

ชายแก่ผู้นี้ทำหน้าที่ทำพิธีให้พรในเมืองนี้มาเป็นเวลานาน

เด็กๆเดินไปหาบาทหลวงและภาวนาทีละคน

“ไชโย!! ได้เป็นช่างตีเหล็กล่ะ คราวนี้ก็ช่วยงานพ่อได้แล้ว!”

“นักเวทย์ล่ะ”

เด็กๆที่ได้อาชีพที่ตนอยากได้ต่างร้องออกมาด้วยความยินดี

ช่างตีเหล็กและนักเวทย์เหรอ

ทั้งสองอาชีพนั้นเป็น[อาชีพธรรมดา]

มี[อาชีพธรรมดา]กับ[อาชีพขั้นสูง]

ปกติแล้วก็ได้[อาชีพธรรมดา]กัน [อาชีพขั้นสูง]ไม่ค่อยปรากฏให้เห็นเท่าไหร่

เพราะว่าทางเดียวที่จะกลายเป็น[อาชีพขั้นสูง]นั้นต้องพัฒนา[อาชีพธรรมดา]ก่อน

“โอ้ นั่นลีออนคุงไม่ใช่เหรอนั่น..”

เมื่อผมเดินออกไป บาทหลวงก็พึมพำชื่อพ่อของผมออกมา

“ข้าจำได้เมื่อ20กว่าปีก่อน ยังจำได้ดีเลยล่ะ ตอนที่ลีออนคุงกับฟาราห์จังได้รับพร นึกไม่ถึงเลยล่ะว่าจะมีเด็กที่ได้รับ[อาชีพขั้นสูง]ปรากฏขึ้นในเวลาเดียวกัน”

ฟาราห์คือชื่อแม่ของผม

พ่อกับแม่ของผมอยู่ในเมืองนี้ และเป็นเพื่อนสมัยเด็กกัน

ทำให้ได้รับพรในเวลาเดียวกันในเมืองนี้

พ่อของผมได้เป็น ราชันย์เวทย์มนตร์ และแม่ของผมได้เป็น ราชินีแห่งดาบ

ทั้งคู่มีอะไรบางอย่างที่เหมือนกัน นั่นก็คือการได้รับ [อาชีพขั้นสูง] ตั้งแต่เริ่ม

เหมือนว่าจะได้รับคำเชิญจากคนในสภาต่างๆมากมาย แต่ว่าทั้งคู่ก็ปฏิเสธไปและเลือกที่จะใช้ชีวิตในเมืองที่เติบโตขึ้น

แน่นอนว่าพ่อก็กลายเป็นนักเวทย์ที่เก่งที่สุดในเมืองนี้ แม่ก็เหมือนกัน นักดาบที่เก่งที่สุด

และอาชีพที่เทพธิดาให้พรนั้น ดูจะเกี่ยวพันเกี่ยวกับสายเลือดมากๆ

อย่างเช่นลูกของช่างตีเหล็กก็มักจะได้เป็นช่างตีเหล็ก

ไม่มีข้อยกเว้น

นั่นเป็นเหตุผลทำให้ผมดูได้รับความคาดหวังจากคนรอบๆมาก

“..ต่อไปลูกของลีออน”

“อาเรลงั้นเหรอ แน่นอนว่าได้อาชีพขั้นสูงอยู่แล้วล่ะ”

“ถ้าเขาโตแล้วล่ะก็ ฉันอยากให้ลูกสาวได้แต่งงานกับเขาจริงๆเลยนะ”

ผู้คนพูดคุยกันรอบๆตัวเขา

“สู้ๆนะอาเรล”

“เชื่อมั่นสิ อาเรลจัง”

“พี่จะคอยอยู่ข้างๆนะ”

ที่น่ารำคาญที่สุดก็ครอบครัวเรานี่แหละ

อะไรคือ สู้ๆนะ ไม่ใช่ว่านี่แค่รับพรเหรอ

เมื่อผมภาวนาต่อเทพธิดา บางอย่างก็เข้ามาในหัวผม

หืมม เหมือนนั่นจะเป็นอาชีพเราสินะ

.....หืมม

แต่นี่ ..อาชีพเรางั้นเหรอ

สิ่งที่ปรากฏมาในจิตสำนักของผมคือ

―― [ไร้อาชีพ]

และมันเขียนไว้อย่างนั้น