บทที่ 49 กิ้งก่าไฟหลังดาบ

บทที่ 49 กิ้งก่าไฟหลังดาบ

"การประลองสัตว์สิ้นสุดลง ขอแสดงความยินดีกับวีรบุรุษท่านนี้ที่ได้รับชัยชนะ"

เจ้าหน้าที่ประกาศผลการประลองทันที เขามองเย่หยางด้วยสายตาประหลาดใจ

เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่านักรบลึกลับที่มีพลังแค่ระดับต้นของขั้นหลุนไห่ผู้นี้ จะสังหารเสือดาวสายฟ้าตาแดงได้เร็วขนาดนี้

หากไม่ใช่เพราะเข็มทิศได้ตรวจสอบมาก่อน เขาคงสงสัยว่าพลังของเย่หยางต้องไม่ใช่แค่ระดับต้นของขั้นหลุนไห่แน่ๆ

"ท่านแขก นี่คือเงินรางวัลที่ท่านควรได้รับ โปรดรับไว้"

เจ้าหน้าที่หยิบผลึกธาตุคุณภาพสูงห้าก้อน ส่งให้เย่หยางด้วยท่าทีสุภาพ

ผลึกธาตุคุณภาพสูงห้าก้อนมีค่าเท่ากับธนบัตรห้าหมื่น

ไม่คิดว่ารางวัลของสังเวียนการแข่งขันจะมากมายถึงเพียงนี้

ครั้งนี้ก็เท่ากับได้ค่าเข้าสนามที่เพิ่งจ่ายไปกลับคืนมาทั้งหมด

แน่นอน เงินที่ได้มาด้วยชีวิตแบบนี้ก็มีความเสี่ยงไม่น้อย

"วีรบุรุษท่านนี้ ขอถามว่าจะสู้ต่อหรือไม่?"

เจ้าหน้าที่พูดตามธรรมเนียม "เนื่องจากท่านเอาชนะสัตว์ประหลาดขั้นสี่ได้ การท้าทายครั้งต่อไปต้องเพิ่มความยาก ต่อสู้กับสัตว์ประหลาดขั้นห้า"

สัตว์ประหลาดขั้นห้าหรือ?

เย่หยางครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า "ได้"

สังหารสัตว์ประหลาดขั้นห้าหนึ่งตัวจะได้เหรียญทหารสิบเหรียญ เขาตัดสินใจลองดู

ถ้าทนไม่ไหวจริงๆ ก็แค่ยอมแพ้

"หา? ไอ้หน้ากากลึกลับนี่ตกลงด้วย?!"

"จุ๊ๆ ระดับต้นของขั้นหลุนไห่จะท้าสู้กับสัตว์ประหลาดขั้นห้า นี่มันอยากตายหรือไง?"

"คิดว่าฆ่าเสือดาวสายฟ้าตาแดงได้ตัวเดียว ก็มีฝีมือสู้กับสัตว์ประหลาดขั้นห้าได้แล้ว ช่างไม่รักชีวิตจริงๆ"

ได้ยินเย่หยางตอบตกลง ในสนามก็ดังเสียงฮือฮาทันที ส่วนใหญ่ไม่เชื่อมั่นในตัวเขา

พวกเขาล้วนเป็นขุนนางที่มีภูมิหลัง มีทรัพยากรฝึกฝนมากมาย และมีพละกำลังระดับหนึ่ง คนที่มีพลังถึงขั้นหลุนไห่ก็มีไม่น้อย

ด้วยเหตุนี้เอง ทุกคนในที่นี้จึงรู้ดีถึงพลังการต่อสู้อันแข็งแกร่งของสัตว์ประหลาดขั้นห้า ถ้าเป็นพวกเขาก็ยากที่จะท้าทายได้

แม้จะชนะด้วยความโชคดี ก็คงต้องแลกด้วยราคาแพงมาก

และเพื่อความสนุก ไม่มีใครกล้าลองท้าทายสัตว์ประหลาดที่อันตรายและแข็งแกร่งขนาดนี้ง่ายๆ

ตอนนี้ ทหารยามของสังเวียนลากซากเสือดาวสายฟ้าตาแดงออกไปแล้ว เตรียมขนไปที่หอจินไห่ของหอการค้าไท่เซิน ทำเป็นอาหาร หาเงินได้อีกก้อน

ตามมาด้วยกรงเหล็กขนาดมหึมาที่ถูกลากมาที่สังเวียนอย่างช้าๆ

ทุกคนเพ่งมอง เห็นสัตว์ประหลาดในกรงมีร่างใหญ่โตผิดปกติ ทั่วร่างเต็มไปด้วยเกล็ดสีแดงไฟ หน้าตาดุร้าย

บนหลังมันมีหนามแหลมเรียงเป็นแถว เหมือนฟันดาบ ยาวไปจนถึงปลายหาง

สัตว์ประหลาดขั้นห้า กิ้งก่าไฟหลังดาบ!

เห็นดังนั้น ผู้ชมก็ตาเป็นประกายทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นคลั่งไคล้ในพริบตา

สัตว์ร้ายระดับนี้นิสัยดุร้าย พวกเขาอยากดูว่าเย่หยางที่มีพลังแค่ระดับต้นของขั้นหลุนไห่ คราวนี้จะต่อกรอย่างไร!

แค่ตบมาทีเดียว คงแหลกเป็นผุยผงแน่!

ในทันใดนั้น นักพนันมากมายก็เริ่มลงมือ

เนื่องจากพลังทั้งสองฝ่ายต่างกันมาก อัตราต่อรองของสังเวียนครั้งนี้เปลี่ยนไปแน่นอน

อัตราชนะของสัตว์ประหลาดขั้นห้าลดลงถึงหกเท่า ส่วนเย่หยางเพิ่มขึ้นสิบเท่า

แต่แม้จะเป็นเช่นนั้น ก็แทบไม่มีใครแทงพนัน ทุกคนลงเดิมพันที่กิ้งก่าไฟหลังดาบตัวนั้นทั้งหมด

ในห้องบริหารของสังเวียนประลอง

ชายวัยกลางคนที่ดูแลที่นี่ชื่อเย่กังเฟิง

ตอนนี้ฟังผู้ใต้บังคับบัญชารายงานเงินพนัน อดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้

"ลดและเพิ่มอัตราต่อรองของทั้งสองฝ่าย แต่ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่เอนเอียง"

เย่กังเฟิงพูดพึมพำด้วยสีหน้าสงบนิ่ง "ไอ้หน้ากากนั่นบ้าไปแล้วหรือไง? กล้าท้าสู้กับสัตว์ประหลาดขั้นห้า ถ้าแพ้ ไม่ต้องพูดถึงชีวิตของมัน แค่รายได้วันนี้ของสังเวียนเราก็คงขาดทุนแย่"

ทหารยามคนนั้นถามเสียงเบา "ท่านประธาน จะให้จัดการอะไรหน่อยไหมขอรับ?"

"ไม่ได้!"

เย่กังเฟิงห้ามทันทีด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

"สังเวียนประลองของเราจัดมาได้จนถึงทุกวันนี้ อาศัยความยุติธรรมและเที่ยงตรง"

เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ถ้าโกงขึ้นมา แล้วมีคนตั้งใจแพร่ข่าวออกไป จะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของตระกูลเย่และหอการค้าไท่เซินอย่างหนัก"

"ถ้าสังเวียนประลองต้องปิดกิจการ ตอนนั้นก็ยากที่จะชี้แจงกับทางราชสำนัก"

ได้ยินดังนั้น ทหารยามคนนั้นก็ตระหนักถึงความร้ายแรง รีบพยักหน้า "ข้าน้อยเข้าใจแล้ว"

"ตอนนี้ทำได้แค่หวังว่าไอ้หน้ากากนั่นจะสร้างปาฏิหาริย์"

เย่กังเฟิงส่ายหน้าถอนหายใจเบาๆ "ไม่ใช่เป็นขี้ขลาดที่แค่ทำท่าดี พอขึ้นสนามก็ยอมแพ้"

พูดจบ เขาก็เดินไปที่ส่วนลึกของห้องบริหาร ที่นั่นไม่มีกำแพง มองเห็นสังเวียนการแข่งขันข้างล่างได้ทั้งหมด

ในสนาม ร่างสูงตระหง่านของเย่หยางยืนราวกับหอกยาว จ้องมองกิ้งก่าไฟหลังดาบในกรงเหล็ก

ร่างใหญ่โตนั้น พร้อมเกล็ดแข็งทั่วร่าง ด้วยร่างกายของมนุษย์แล้วไม่มีทางปะทะโดยตรงได้

"หมดเวลา เริ่มการประลอง!"

จากนั้น เมื่อธูปครึ่งดอกไหม้หมด เจ้าหน้าที่ไม่พูดอะไรมาก ลบตราอักขระที่ผนึกกรงเหล็กทันที

พร้อมกันนั้น ม่านป้องกันของสังเวียนก็รวมตัวขึ้น

ไม่มีพลังอักขระกดทับ กิ้งก่าไฟหลังดาบไม่ได้พุ่งออกมาอย่างคลั่งเหมือนเสือดาวสายฟ้าตาแดงตัวก่อน

ดวงตาคู่เหมือนงูพิษเปล่งแสงเขียวเย็นชา จ้องเย่หยางนอกกรงไม่วางตา ราวกับรอคอยบางสิ่ง

เย่หยางก็ไม่รีบร้อน กลไกธาตุน้ำแข็งและไฟใต้เท้าหมุนวนช้าๆ แผ่แสงสีฟ้าน้ำแข็งและแดงเพลิง

เห็นมนุษย์คนนี้นิ่งเฉย กิ้งก่าไฟหลังดาบก็หมดความสนใจ อ้าปากพ่นเสมหะเข้าใส่

เสมหะนี้หนืดและมืสีแดง ราวกับลาวาจากภูเขาไฟ ร้อนผิดปกติ เหล็กแท่งขนาดเท่าแขนละลายในพริบตา

ปัง!

อุ้งเท้าใหญ่ก้าวออกมา กิ้งก่าไฟหลังดาบเดินออกมาอย่างองอาจน่าเกรงขาม ทั้งสังเวียนสั่นสะเทือนด้วยเสียงหนัก

"ออกมาแล้ว!"

"พ่นเสมหะให้ไอ้นั่นตายซะเลยจะดีที่สุด"

"แค่นั้นยังไม่พอ ควรใช้ลิ้นแทงทะลุตูดมัน!"

เห็นดังนั้น ผู้ชมบนอัฒจันทร์ก็เริ่มตื่นเต้น รอดูภาพนองเลือดโหดร้าย

รอบที่แล้ว เย่หยางทำให้พวกเขาเสียพนันไปมาก ตอนนี้คำพูดของพวกนี้จึงไม่มีมารยาทเลยสักนิด

กิ้งก่าไฟหลังดาบออกมาแล้วไม่ได้โจมตีเย่หยางทันที ร่างใหญ่โตคลานช้าๆ วนรอบตัวเย่หยาง วนแล้ววนเล่า แลบลิ้นสีเลือดออกมาเป็นระยะ

ท่าทางนั้นราวกับกำลังพินิจมนุษย์ตรงหน้าที่ดูน่าอร่อย หรือไม่ก็กำลังเล่นกับเหยื่อ

มันจำได้ว่าครั้งก่อน หลังฆ่ามนุษย์แล้วก็ถูกขังในกรงเหล็ก สูญเสียอิสรภาพ

ดังนั้นครั้งนี้ กิ้งก่าไฟหลังดาบจึงอยากเล่นให้สะใจ

"ไฟกลัวน้ำ ธาตุน้ำแข็งของกลไกธาตุน้ำแข็งและไฟก็ถือเป็นสถานะของแข็งของน้ำชนิดหนึ่ง น่าจะต้านทานมันได้"

เย่หยางจ้องมองกิ้งก่าไฟหลังดาบที่ยังไม่โจมตีด้วยสายตาระแวดระวัง วางกลยุทธ์ไว้แล้ว

พอคิดในใจ เขาก็ไม่รีรอ อักขระใต้เท้าแผ่กระจายออกไปทันที ครอบคลุมกิ้งก่าตัวนั้นไว้

ฉี่!

ต่อมา อักขระสีฟ้าน้ำแข็งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไอเย็นหนาแน่นแผ่ซ่านออกมาทันที

แล้วไอเย็นก็รวมตัว กลายเป็นปืนหนักในมือเย่หยาง

ปืนกลแกตลิง!