บทที่ 26 หลากหลายปัญหา ไม่ฟังคำเตือน

คำสั่งเสียของพ่อ แม่ไม่ได้บอกเขามากนัก

แต่เรื่องที่ห้ามเปิดเผยความสามารถที่แท้จริงก่อนอายุยี่สิบเอ็ดปีนั้น แม่ได้กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า แน่นอนว่าพ่อต้องสั่งกำชับเรื่องนี้หลายครั้ง

ระบบบอกว่าเขามีชีวิตเหลือไม่ถึงหนึ่งปี แต่จากวันเกิดอายุครบยี่สิบเอ็ดปีของเขาเหลืออีกเพียงครึ่งปี ทั้งสองช่วงเวลามีความต่างกันครึ่งปี

การปรากฏตัวของระบบนี้เกี่ยวข้องอะไรกับชะตาชีวิตที่พ่อทำนายไว้ให้เขาหรือไม่?

ระบบอย่างนี้ที่ฝ่าฟันโชคชะตา พ่อน่าจะทำนายไม่ได้

ระบบบอกว่าเขาจะอยู่ไม่เกินหนึ่งปี พ่อบอกว่าหลังอายุยี่สิบเอ็ดปีเขาจึงจะแสดงความสามารถที่แท้จริงได้

ดังนั้น ในช่วงเวลานี้ จะต้องมีเหตุการณ์สำคัญบางอย่าง เหตุการณ์นี้จะส่งผลกระทบรุนแรงต่อเขา กระทบถึงความปลอดภัยของชีวิตโดยตรง

ตอนนี้เขาสุขภาพดี ไม่มีโรค เมื่อไม่ใช่โรค ก็ต้องเป็นเคราะห์

เคราะห์ร้ายนี้จะคร่าชีวิตของเขา!

แล้วเคราะห์ร้ายนี้เป็นธรรมชาติหรือเกิดจากมนุษย์?

อัตราการชุบชีวิตของระบบจะช่วยให้เขาหลีกเลี่ยงหายนะนี้ได้อย่างไร ถ้าไม่มีระบบ เขาจะหลบหลีกเคราะห์ร้ายนี้ได้หรือไม่?

และจนถึงขณะนี้ เขายังไม่รู้ว่าหายนะนั้นคืออะไร

พ่อกำชับเป็นพิเศษไม่ให้เขาเปิดเผยความสามารถก่อนอายุยี่สิบเอ็ด บางทีเคราะห์ร้ายนี้อาจเกิดจากการที่เขาเป็นอาจารย์หยินหยาง ถ้าเป็นเช่นนั้น ทำไมพ่อยังให้เขาเรียนรู้ความสามารถนี้ต่อไป หากเคราะห์ร้ายเกิดจากเรื่องนี้ พ่อควรบอกให้เขาไม่ต้องเรียนรู้มันสิ! เป็นเพียงคนธรรมดาก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ?

หลี่หยวนมีคำถามมากมายในใจ ตอนนี้แม่สุขภาพไม่ดี เขาไม่อยากให้แม่กังวล รอให้แม่หายดีเสียก่อน เขาจึงตัดสินใจจะถามแม่ถึงสถานการณ์บางอย่าง

และอาจมีบางเรื่องที่แม้แต่แม่ก็ไม่รู้!

ขณะที่กำลังคิดเพลิน หลี่หยวนก็ได้ยินคนขับรถเรียกเขา

"น้องชาย! น้องชาย!"

"หืม? มีอะไรหรือครับ?" หลี่หยวนรู้สึกแปลกใจ ดูเหมือนคนขับจะเรียกเขาหลายครั้งแล้ว

"คนนี้ใช่คุณหรือเปล่า?" คนขับชี้ที่โทรศัพท์ของเขา หลี่หยวนมองดู และก็เป็นเขาจริงๆ

นี่เป็นภาพจากวันที่เขากับหวงซู่ซู่ไปซื้อของกัน เป็นภาพสกรีนช็อตจากวิดีโอ

แปลก พวกเขาจับภาพเขาไว้ทำไม?

หลี่หยวนทำเป็นไม่สนใจ ไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่ยอมรับ

คนขับเห็นท่าทีเขาก็รีบอธิบาย: "น้องชายอย่าเข้าใจผิด คนขับคันนั้นกำลังตามหาคุณ เขาเลยส่งรูปของคุณมาในกลุ่มของพวกเรา เขาบอกว่าคุณทำของสำคัญหล่นไว้ในรถของเขา"

ของสำคัญหรือ?

หลี่หยวนคิดดู ช่วงนี้เขาไม่ได้ทำอะไรหายนี่

หรือว่าคนขับคนนั้นต้องการพบเขา?

เมื่อนึกถึงรถคันนั้น หลี่หยวนรู้สึกลางๆ ว่าอาจมีอะไรเปลี่ยนแปลงในสถานการณ์

หลี่หยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่เป็นเพราะความใจอ่อนที่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น ตอนนี้เขายังหาทางออกเรื่องโชคชะตาใหญ่ของตัวเองไม่ได้ เขาไม่อยากพัวพันกับเรื่องนี้มากนัก

"น้องชาย คุณโชคดีจริงๆ ที่เจอคนดี พี่ใหญ่คนนี้มีชื่อเสียงว่าเป็นคนดี ตามคุณเพื่อคืนของ" คนขับเห็นหลี่หยวนไม่ปฏิเสธก็ถือเสมือนยอมรับแล้ว เขาพูดต่อ "พี่ใหญ่คนนี้ พูดตามตรง เป็นคนดีเกินไปจริงๆ ครั้งก่อนเพื่อช่วยคนแก่ที่ล้ม เขาโดนรีดเงินไปตั้งสองแสน"

คนขับเหมือนนักเล่าเรื่อง พูดเรื่องของพี่ใหญ่คนนี้ให้หลี่หยวนฟังอย่างละเอียด

"คุณรู้ถึงน้ำท่วมเมื่อไม่นานมานี้ไหม พี่ใหญ่คนนี้บริจาคไปตั้งหนึ่งแสน คุณก็รู้ว่าทำงานแบบพวกเรา เก็บเงินได้ไม่กี่พันต่อเดือนก็ถือว่าดีแล้ว ก่อนหน้านี้เขาโดนรีดเงินไปสองแสน ตอนนี้ยังบริจาคอีกหนึ่งแสน บวกกับที่เขาทำบุญบ่อยๆ เงินที่จ่ายออกไปก็ไม่น้อย หนึ่งแสนนั่น คงเป็นเงินเก็บทั้งหมดที่เขาเหลืออยู่!"

"พูดตามตรง คนแบบนี้ โง่ แต่โง่แบบที่น่านับถือ" คนขับถอนหายใจ "เรื่องโง่ๆ ที่เขาทำ ยังมีอีกเยอะเลย!"

หลี่หยวนรู้ว่า คนที่เขาเจอก่อนหน้านี้เป็น "คนดีเจ็ดชาติ"

แต่ก่อนหน้านี้เขาเพียงรู้จักคำว่า "คนดีเจ็ดชาติ" แต่ไม่ได้ลงลึกว่าเขาทำความดีอะไรบ้าง ตอนนี้ได้ฟังคนขับเล่า ทำให้หลี่หยวนรู้สึกซาบซึ้ง

ในสังคมปัจจุบัน คนไม่ได้ใจจืด แต่ทุกคนระแวงภัย ไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปพัวพันกับปัญหาเพียงเพราะความใจดี

ดังนั้น คนอย่าง "คนดีเจ็ดชาติ" นี้จึงมีค่ายิ่ง

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของคนขับก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล ใช่ ใช่ ใช่ งั้นคุณคุยกับเขาสิ"

คนขับพูดจบก็ถอดหูฟังส่งให้หลี่หยวน "นี่คือพี่ใหญ่คนนั้น เขาอยากคุยกับคุณ"

ที่แท้คนขับคนนี้ได้ส่งข้อความบอกกลุ่มว่าเจอเขาแล้ว

หลี่หยวนลังเลครู่หนึ่งก่อนจะรับหูฟัง อยากฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"ฮัลโหล"

"ฮัลโหล คุณครับ ขอโทษที่ต้องตามหาคุณด้วยวิธีนี้" เสียงผู้ชายที่แสดงความเสียใจดังมาจากโทรศัพท์

"ไม่เป็นไร" หลี่หยวนตอบเรียบๆ คนดีเจ็ดชาติผู้นี้ก็ฉลาด รู้จักใช้วิธีนี้ตามหาเขา แทนที่จะบอกความจริงของเรื่องให้คนรู้กันทั่ว

"เป็นอย่างนี้ครับ ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกว่ามีคนอีกคนที่เช่ารถแท็กซี่พร้อมกับผมใช่ไหม?" ชายที่โทรมากลัวว่าหลี่หยวนจะจำรายละเอียดไม่ได้ จึงทวนเรื่องอีกครั้ง

"อืม" หลี่หยวนไม่พูดอะไรเกินจำเป็น

อีกฝ่ายพูดต่อ: "ผมทำตามที่คุณบอก เล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง แต่เขาไม่เชื่อ คิดว่าการล้มของเขาเป็นเพียงอุบัติเหตุ เขาไม่ฟังผม วันถัดมาก็ออกจากโรงพยาบาลไปขับรถเอง"

โง่!

หลี่หยวนสบถในใจ

อีกฝ่ายเล่าต่อ: "แต่วันถัดมา ภรรยาของเขาโทรหาผม บอกว่าสามีเธอไม่ได้กลับบ้านเลย ผมนึกถึงแม่น้ำที่คุณบอกว่าเขาอาจผ่าน ผมเคยถามเขาแล้ว และเขาก็บอกผม ผมกับภรรยาเขาจึงนั่งแท็กซี่ไปที่นั่นทันที ผลปรากฏว่า แท็กซี่จริงๆ อยู่ที่นั่น

ผมรู้ว่าเรื่องไม่ดีแน่ รีบวิ่งไปดู เห็นเขาคว่ำหน้าอยู่บนพวงมาลัย ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น เหมือนคนหลับอยู่"

"คุณครับ คุณมาดูหน่อยได้ไหม?" ฝั่งนั้นถามอย่างระมัดระวัง

"คุณอยู่ที่ไหน? ให้พี่คนขับคนนี้พาผมไปหาคุณ" น้ำเสียงของหลี่หยวนฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ เขาพูดจบก็ถอดหูฟังคืนให้คนขับ

คนขับรับหูฟัง พูดสองสามประโยค: "ได้ครับ อืม รู้แล้ว" แล้วก็วางสาย

เขาเห็นว่าหลี่หยวนไม่เคยยิ้มเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้ดีใจที่ของหายแล้วได้คืน แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร บางทีอีกฝ่ายอาจมีเรื่องกลุ้มใจก็ได้

เขาขับรถและไม่นานก็จอดที่หน้าโรงพยาบาลประชาชน

คนดีเจ็ดชาติรออยู่ที่นั่นแล้ว

หลี่หยวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะสแกนจ่ายเงิน แต่คนดีเจ็ดชาติกลับชิงจ่ายค่ารถเสียก่อน

คนขับยิ่งแปลกใจ ทำไมคนที่คืนของให้เขา ยังต้องจ่ายค่ารถให้ด้วย?

หลี่หยวนลงจากรถ คนดีเจ็ดชาติก็พาเขาเข้าโรงพยาบาล

"ผมไม่เข้าโรงพยาบาลดีกว่า เรานั่งคุยกันสักหน่อยก็พอ" หลี่หยวนคิดหลายเรื่องตอนอยู่บนรถ ในเมื่อยังหาทางออกไม่ได้ เขาจึงไม่อยากพบคนมากเกินไปในฐานะอาจารย์หยินหยาง

"ได้ ได้ ได้" คนดีเจ็ดชาติพยักหน้าหลายครั้ง "เชิญทางนี้ครับ"

คนดีเจ็ดชาติพาหลี่หยวนเข้าร้านน้ำชาข้างๆ

คนดีเจ็ดชาติสั่งชา แล้วจึงเริ่มเล่า: "คืนนั้นเมื่อเขาผ่านริมแม่น้ำ มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น ผมไม่รู้ว่าเรื่องนี้มีผลอะไรหรือเปล่า"

จบบท