บทที่ 130: ในที่สุดก็ได้ทักษะใหม่ (ฟรี)

บทที่ 130: ในที่สุดก็ได้ทักษะใหม่

หลังจากนั้น พวกเขาก็เริ่มมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของเทือกเขา

แดเนียลบรรลุเป้าหมายของเขาแล้ว คือการไปถึงระดับ C ภายในไม่กี่ชั่วโมงแรกที่เข้ามาในภูเขา เขายังได้รับผู้ร่วงหล่นระดับ B และอีกตนที่อยู่ห่างจากระดับ B เพียงครึ่งก้าว ซึ่งเป็นโชคที่ไม่คาดคิด แน่นอนว่าหลังจากสังหารไนร็อคแล้ว โดยธรรมชาติเขาก็ได้รับค่าประสบการณ์มาด้วยเช่นกัน แต่เขาลืมตรวจสอบการแจ้งเตือน

โดยปกติแล้ว เขาควรจะออกจากภูเขาไปได้แล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาต้องการจะเข้าไปดูในส่วนลึกของมันก่อนจากไป เขายังทิ้งหนึ่งในผู้ร่วงหล่นของเขาไว้ใกล้ทางออกของภูเขา เผื่อว่ามีอะไรผิดพลาด เขาจะได้สามารถหลบหนีได้โดยใช้ [ก้าวเท้าผู้ร่วงหล่น]

เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่สัญชาตญาณของเขาดึงดูดเขาไปยังส่วนลึกของภูเขาอยู่ตลอด ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่นั่นกำลังเรียกหาเขาอยู่

เส้นทางนั้นยาวไกล และแม้จะด้วยความเร็วของโวรัค ก็ยังคงต้องใช้เวลาสองสามชั่วโมงกว่าจะไปถึง นั่นคือเหตุผลที่ระหว่างทาง เขาจึงตัดสินใจดูหน้าต่างสถานะของไนร็อคและเวลมอร์ด

[ ชื่อ: ไนร็อค ]

[ เผ่าพันธุ์: ผู้ร่วงหล่น ]

[ ระดับ: มหาผู้ร่วงหล่น ]

[ ระดับพลัง: เทียบเท่าผู้ปลุกพลังระดับ B ]

[ ทักษะ: คำสาปผุพัง (A), ก้าวผ่านเงา (A), (B), เงาสะท้อนโลหิต (S), และอื่นๆ… ]

[ ค่าพลัง:

พลังกายภาพ: 39,700

พลังจิต: 35,700

สติปัญญา: 290

ความอดทน: 87,900

มานา: 15,500

ความภักดี: 100% ]

ค่าพลังบางอย่างของเขานั้นทัดเทียมกับซาร์เกิร์ธ หรืออ่อนกว่าเล็กน้อย ส่วนค่าพลังอื่นๆ ก็แข็งแกร่งกว่ามาก ตัวอย่างเช่น มานาของไนร็อคมีเกือบสองเท่าของซาร์เกิร์ธ เช่นเดียวกับสติปัญญาของเขา

จากนั้นแดเนียลก็ดูทักษะของไนร็อค ต่างจากซาร์เกิร์ธที่มีเพียงไม่กี่อย่าง ไนร็อคกลับมีมากมาย เขาไล่ดูไปเรื่อยๆ เพื่อดูว่ามีอะไรที่ควรค่าแก่การคัดลอกหรือไม่

ก้าวผ่านเงา ค่อนข้างคล้ายกับก้าวเท้าผู้ร่วงหล่นของเขาเอง ข้อแตกต่างคือ ก้าวผ่านเงาอนุญาตให้เคลื่อนที่ผ่านเงาได้ เป็นทักษะที่ยอดเยี่ยมสำหรับนักฆ่าและสายลับ ถึงแม้ว่าทักษะเช่นนั้นจะไม่ค่อยมีประโยชน์สำหรับเขา แต่เขาก็ยังคงตรวจสอบทักษะที่เหลือต่อไป และมีสองอย่างที่ดึงดูดสายตาของเขา:

[ คำสาปผุพัง (A): สิ่งใดก็ตามที่สัมผัส ไม่ว่าจะเป็นวัตถุหรือสิ่งมีชีวิต จะถูกสาปและเริ่มผุพังทั้งทางกายภาพและจิตวิญญาณไปตามกาลเวลา ]

[ เงาเกราะป้องกัน (S): ใช้เงาเพื่อป้องกันตัวเอง ซ่อนตัวอยู่ภายใน และแปลงมันให้เป็นโล่ ]

“ฉันควรจะเลือกอันไหนดี?” แดเนียลทำท่าครุ่นคิด ลังเลใจอย่างแท้จริงระหว่างสองอย่างนี้ ทั้งสองอย่างทรงพลังและมีศักยภาพในการใช้งานมากมาย อันหนึ่งเน้นทำลายล้าง อีกอันเน้นป้องกัน เขามองดูทักษะที่เหลืออีกครั้งเพื่อดูว่ามีอะไรน่าสนใจอีกหรือไม่ และโชคดีที่มีอีกหนึ่งอย่างที่ดึงดูดความสนใจของเขา

[ อาวุธเงา (S): อนุญาตให้ใช้เงาเป็นอาวุธเพื่อโจมตีศัตรูได้ ]

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง แดเนียลก็ตัดสินใจเลือกอันนี้ ด้วยทักษะนี้ เขาสามารถทำการโจมตีแบบซ่อนเร้นและใช้มันเป็นองค์ประกอบสร้างความประหลาดใจในการต่อสู้ได้ ในการต่อสู้แบบตัวต่อตัวกับศัตรูที่อยู่ระดับใกล้เคียงกับเขาเอง สิ่งนี้อาจมีประโยชน์มาก

[ คัดลอกทักษะ อาวุธเงา (S) สำเร็จแล้ว ]

หลังจากนั้น แดเนียลก็หันความสนใจไปยังหน้าต่างสถานะของเวลมอร์ด เวลมอร์ดอยู่ห่างจากระดับ B เพียงครึ่งก้าว และแดเนียลก็คาดหวังกับเขาอยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้น ในการต่อสู้ของพวกเขา เขาได้แสดงทักษะที่น่าประทับใจบางอย่าง และถึงแม้ว่าเขาจะเทียบไม่ได้กับแดเนียลในแง่ของค่าพลัง แต่เขาก็ยังสามารถสร้างความเสียหายอย่างมีนัยสำคัญให้กับเขาได้

แต่หน้าต่างสถานะของเขาก็ไม่ได้น่าประทับใจขนาดนั้น อันที่จริง มันเกือบจะเท่ากับของอาซาร์ค โดยไม่มีความแตกต่างมากนักยกเว้นว่าเวลมอร์ดมีทักษะมากกว่า และเขาก็มีทักษะดีๆ อยู่บ้าง อย่างเช่น ลมหายใจสุดท้าย ทักษะเดียวกับที่เกือบจะฆ่าแดเนียลได้

[ ลมหายใจสุดท้าย (S): เมื่อใกล้จะตาย จงใช้พลังชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อการโต้กลับครั้งสุดท้ายและเหวี่ยงรัศมีแห่งความตาย ซึ่งเป็นของราชันย์แห่งความตาย เข้าใส่ศัตรู ยิ่งท่านแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ รัศมีก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น ]

ทักษะนี้สมบูรณ์แบบสำหรับแดเนียล ด้วยสิ่งนี้ เขามั่นใจว่าสามารถล้มแม้กระทั่งระดับ B ได้หากจำเป็น มันเป็นทักษะที่ต้องสละชีพ เป็นความสามารถที่ใช้ได้ครั้งเดียว เพราะผลลัพธ์ของมันคือความตายของผู้ใช้

แต่สำหรับเขาน่ะหรือ? เขาไม่สนใจเรื่องการตายอยู่แล้ว เขาสามารถกลับมามีชีวิตใหม่ได้ง่ายๆ

เขาเลือกทักษะนี้โดยไม่ลังเล

[ คัดลอกทักษะ ลมหายใจสุดท้าย (S) สำเร็จแล้ว ]

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแดเนียล ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็มีวิธีที่จะฆ่าและเอาชนะระดับ B ได้โดยไม่ต้องพึ่งความช่วยเหลือจากซาร์เกิร์ธแล้ว ถึงแม้ว่าทักษะนี้จะทำให้เขานึกขึ้นได้ว่ารัศมีแห่งความตายยังคงอยู่ในทะเลจิตวิญญาณของเขา เขามองเข้าไปในทะเลแห่งจิตวิญญาณและสังเกตเห็นรอยร้าวก่อตัวขึ้นบนพื้นผิวของมัน

“ฉันต้องทำอะไรสักอย่างกับเรื่องนั้นเร็วๆ นี้” แดเนียลถอนหายใจ ทางออกเดียวที่เขานึกออกคือการไปให้ถึงระดับ B ด้วยการเลื่อนระดับ เขาอาจจะสามารถลบล้างรัศมีแห่งความตายได้ แน่นอนว่าบางทีการทำความเข้าใจบัญญัติแห่งความตายอาจจะช่วยได้ แต่เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

“หลังจากออกจากภูเขา ฉันจะเตรียมตัวท้าทายหอคอย” เขาตัดสินใจเลิกเล่นและเตรียมพร้อมที่จะท้าทายชั้นที่สองทันทีที่เขาออกไป การพิชิตชั้นที่สองน่าจะช่วยให้เขาไปถึงระดับ B ได้ และด้วยวิธีนั้นเขาก็จะสามารถลบล้างรัศมีแห่งความตายได้ด้วย หากอัตราที่มันทำลายทะเลจิตวิญญาณของเขาไม่เพิ่มขึ้นนะ

โดยปกติแล้ว ผู้ปลุกพลังส่วนใหญ่จะท้าทายหอคอยชั้นที่สองทันทีที่ไปถึงระดับ D ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการกระทำที่โง่เขลาก็ตาม ส่วนเหล่าอัจฉริยะรุ่นสองจะท้าทายชั้นที่สองหลังจากไปถึงระดับ C เพื่อที่พวกเขาจะได้ใช้ประโยชน์จากหอคอยในการไปให้ถึงระดับ B

หลังจากนั้น เขาก็หันกลับมาสนใจข้างหน้าอีกครั้ง พวกเขากำลังเข้าใกล้ทางเข้าไปยังส่วนลึกของภูเขา

“นายท่าน นี่คือที่ที่เหล่าเรธอาศัยอยู่ขอรับ” ไนร็อคกล่าวอย่างนอบน้อมขณะที่เดินตามมาจากข้างหลัง

แดเนียลพยักหน้าและมองไปรอบๆ สถานที่แห่งนี้ถูกทิ้งร้างอย่างแท้จริง แย่และน่ากลัวยิ่งกว่าสุสานใดๆ เขาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของรัศมีแห่งความตายอย่างรุนแรงที่นี่ ราวกับว่าอากาศนั้นได้ตายไปแล้ว ต้นไม้ทั้งหมดแห้งเหี่ยว พื้นดินเป็นสีเทา และสามารถมองเห็นหัวกะโหลกกระจัดกระจายอยู่บนพื้นเป็นครั้งคราว แดเนียลค่อนข้างแน่ใจว่านั่นคือหัวกะโหลกของผู้คนที่เข้ามาในภูเขาเพื่อสำรวจ เพียงเพื่อจะมาพบกับชะตากรรมเช่นนี้

“พวกเรธไม่อันตรายงั้นรึ?” แดเนียลถามขึ้นอย่างกะทันหัน

“ส่วนใหญ่อยู่ระหว่างระดับ C และ B ขอรับ ปัญหาคือจำนวนของพวกมัน หากพวกมันโจมตีพร้อมกันทั้งหมด มันจะต้องเป็นปัญหาอย่างแน่นอน” ไนร็อคตอบอย่างนอบน้อม

แดเนียลพยักหน้า ในกรณีนั้น เขาก็จะอัญเชิญผู้ร่วงหล่นที่เหลือมาด้วย

“หืม? ให้ตายสิ ระวัง” แดเนียลกล่าวขึ้นทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง