บทที่ 27 : กองทัพเรือที่เกรี้ยวกราด

บทที่ 27 : กองทัพเรือที่เกรี้ยวกราด

บูม... บูม…

เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ…

“รองพลเรือเอกโมดิ!!!”

“ยักษ์บัดซบพวกนี้...”

“สู้พวกมันให้ตายไปข้างหนึ่ง!!!”

เปลวเพลิงโหมกระหน่ำแผดเผาจนพื้นที่ทั้งหมดกลายเป็นซากปรักหักพัง เสียงตะโกนอย่างสิ้นหวังดังระงมจากเหล่าทหารเรือใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังแลโกรธเกรี้ยวขณะที่บางคนยังคงกล้าหาญวิ่งเข้าใส่

เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ…

“ทำได้ดีมาก เกอร์ด!”

“เจ้าทหารเรือเฮงซวยตอนนี้เจ้าคงได้เห็นพลังของเผ่ายักษ์แล้ว!”

“กล้าหลอกพวกเราได้ยังไง!”

“ตายซะเถอะ!!”

ในทางกลับกันเหล่านักรบยักษ์เต็มเปี่ยมไปด้วยขวัญและกำลังใจพวกเขาไร้ซึ่งความปรานีฟาดฟันทหารเรือราวกับผักปลา การต่อสู้ครั้งนี้เป็นฝ่ายเดียวอย่างสิ้นเชิง

“เฮ้อ... นายท่าน ข้าต้องการเติมพลังด้วยไฟหน่อย!”

โพรมิธีอุสที่เพิ่งปลดปล่อยการโจมตีอย่างดุเดือดใส่ศัตรูบินอย่างอ่อนแรงไปหาเกอร์ดหลังดูดซับเปลวเพลิงที่หลงเหลืออยู่ในพื้นที่

“ทำได้ดีมาก โพรมิธีอุส! เจ้าเก่งมาก” เกอร์ดยิ้มพลางเงยหน้ามองซุสกับเฮร่า “พวกเจ้าก็ทำได้เยี่ยมไม่แพ้กัน!”

สามพ้องโฮมี่ส์ต่างยิ้มแย้มดีใจจากคำชมของเกอร์ด จากนั้นเธอก็ย่างก้าวเข้าสู่ซากปรักหักพังที่กำลังลุกไหม้พบพลเรือโทโมดิที่เหลือแต่ซากไหม้เกรียมแทบจะหมดลมหายใจและหมดสติไปแล้วโดยไม่ลังเลเธอคว้าตัวเขาไว้และดึงวิญญาณออกมา

สำหรับผู้ใช้ผลวิญญาณ-วิญญาณที่ช่ำชองอย่างเกอร์ดการดึงวิญญาณจากเป้าหมายที่หมดสติและไร้การป้องกันไม่จำเป็นต้องใช้พลังพิเศษเลยด้วยซ้ำ

ซู่ว์…

ในตอนนั้น เอล ที่กลับคืนสู่ร่างมนุษย์ก็บินลงมาจากฟากฟ้าลงสู่ป้อมปราการ ฮาคิสังเกตอันทรงพลังของเขาล็อกเป้าหมายทหารเรือที่ยังมีชีวิตอยู่เขาหรี่ตาลงก่อนจะกระทืบเท้าขวาอย่างแรงลงบนพื้น

“ม่านพฤกษาก่อเกิด!”

บูม... บูม…

หน่อไม้สีเขียวนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุพื้นดินเติบโตอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเถาวัลย์มหึมาพุ่งเข้ามามัดเหล่าทหารเรือไว้ก่อนเหวี่ยงพวกมันมากองตรงหน้าเกอร์ด

“เกอร์ดพวกนี้เป็นของเจ้า”

“ไม่มีปัญหา...” เกอร์ดยิ้มขณะซุสและโพรมิธีอุสแปลงร่างเป็นร่างต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวลอยอยู่ข้างกายเธอ คอยคุ้มกันนายของพวกเขา

สาวน้อยที่เคยดูใสซื่อตอนนี้กลับดูเหมือนปีศาจจากยมโลกทำเอาทหารเรือที่เหลืออยู่ต่างหวาดกลัวหลังจากเพิ่งเห็นพลังอันน่ากลัวของโฮมี่ส์

“ชีวิตหรือความตาย?”

พลังจากผลวิญญาณ-วิญญาณของเกอร์ดถูกปลดปล่อยการข่มขวัญของเธอทำให้วิญญาณของทหารเรือเริ่มหลุดลอยออกจากร่างราวกับถูกฉีกออกบ้างกรีดร้องว่า “ชีวิต!” ขณะที่บางคนพยายามทำใจกล้าพูดว่า “ความตาย...”

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะเลือกอะไรทันทีที่แสดงความกลัวออกมาเกอร์ดราวกับยมทูตผู้ไร้ปรานีก็เก็บเกี่ยววิญญาณของพวกเขาไปอย่างไม่ปรานี

แม้แต่นักรบยักษ์บางคนที่ยืนมองจากระยะไกลยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

“อ๊ากกก...”

ไม่นานนักด้วยความช่วยเหลือของเอลทหารเรือที่รอดชีวิตไม่ว่าพวกเขาจะยังคงสมบูรณ์ครบถ้วน สูญเสียแขนขา หมดสติหรือได้รับบาดเจ็บสาหัสล้วนถูกเถาวัลย์ลากมากองรวมกันราวกับว่ามันมีเจตจำนงของตัวเอง เกอร์ดยังคงใช้พลังจากผลวิญญาณ-วิญญาณอย่างต่อเนื่องค่อย ๆ เก็บเกี่ยววิญญาณของพวกเขาและกักเก็บพลังวิญญาณเหล่านั้นไว้เพื่อใช้ในอนาคต

ขณะเดียวกัน ณ กองบัญชาการทหารเรืออันยิ่งใหญ่ในครึ่งแรกของแกรนด์ไลน์

…

“ว่าไงนะ? ฐาน G-12 ถูกโจมตีงั้นหรือ?”

จอมพลที่ได้รับรายงานพลันหน้าถอดสีทั้งตกตะลึงและโกรธเกรี้ยว “ให้ตายสิ! พวกยักษ์จากเอลบัฟมันคิดจะทำอะไรกัน? พวกมันเสียสติไปแล้วหรือไง!?”

“ยักษ์กว่าร้อยตนแบบนี้ต่อให้เป็นโมดิก็ไม่มีทางป้องกันฐาน G-12 ไว้ได้ สั่งการไปยังฐานทัพเรือที่อยู่ใกล้ที่สุดให้รีบส่งกำลังเสริมโดยเร็วที่สุด!”

“และแจ้งไปยังพลเรือเอกฮาร์คที่ฐาน G-5 ให้มุ่งหน้าไปที่นั่นทันที!”

ทว่าเขารู้ดีว่าฐาน G-12 อยู่ห่างไกลเกินไปไม่มีทางที่กำลังเสริมจะไปถึงทันเวลาและเมื่อกองเรือของพวกเขาไปถึงสมรภูมิคงจบลงไปนานแล้ว

“รับทราบครับ!”

หลังจากวางสายเด็นเด็นมุชิไปไม่นานผู้ช่วยนายทหารคนหนึ่งก็เร่งรีบวิ่งเข้ามาในห้องก่อนจะยืนตรงทำความเคารพและยื่นแฟ้มเอกสารพร้อมกับภาพถ่ายจำนวนหนึ่งให้

“ท่านจอมพลวิลเลียมนี่เป็นภาพถ่ายและข้อมูลที่ฐาน G-12 ส่งมาก่อนที่พวกเขาจะขาดการติดต่อโดยสมบูรณ์ฝ่ายข่าวกรองเพิ่งรวบรวมข้อมูลเสร็จเรียบร้อย”

“หืม? สิ่งมีชีวิตนี่มันตัวอะไรกัน?”

จอมพล ฮาเมนส์ วิลเลียม ขมวดคิ้วมุ่นขณะพิจารณาภาพถ่ายหนึ่งในนั้นเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตปีกใหญ่น่าเกรงขามมีปีกสองคู่ที่มีสีแตกต่างกันและรอบตัวแผ่พลังสายฟ้าออกมา

“งูที่ไม่ใช่งู... นกที่ไม่ใช่นก... หรือว่าผู้ใช้สายโซออนในตำนาน?”

แม้รูปร่างของมันจะดูผิดแปลกแต่เขาไม่คิดประมาทแม้แต่น้อยเพียงแค่เห็นภาพถ่ายก็บ่งบอกได้ชัดเจนว่านี่คือผลปีศาจสายโซออนในตำนานที่หายากและทรงพลัง

“ครับจากข้อมูลในสารานุกรมผลปีศาจดูเหมือนจะเป็นผลโซออนในตำนาน สายงู-งู โมเดล ‘เคตซัลโคอะทัลต์”

นายทหารผู้ช่วยรายงานอย่างจริงจัง “ว่ากันว่าผลปีศาจนี้สามารถควบคุมพืชพรรณได้และยังมีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศทั้งการเรียกลมและฝน”

“เคตซัลโคอะทัลต์งั้นหรือ? แล้วเจ้าคนนี้เป็นยักษ์หรือเปล่า?”

“ข้อมูลข่าวกรองระบุว่าไม่ใช่ครับ” นายทหารชี้ไปที่บุคคลในภาพ “จากรายงานของ CP หน่วยข่าวกรองของรัฐบาลโลกเมื่อราวหกเดือนก่อนมีเด็กชายอายุราวสิบปีที่มีสายเลือดยักษ์และสายเลือดลูนาเรียนเดินทางไปถึงเอลบัฟและพำนักอยู่ที่นั่น”

“และหากพิจารณาดี ๆ จะเห็นว่าโดยปกติ เคตซัลโคอะทัลต์ ควรจะมีปีกเพียงคู่เดียวแต่สิ่งมีชีวิตในภาพนี้กลับมีปีกอีกคู่หนึ่งที่เป็นสีดำพร้อมทั้งเปลวเพลิงที่อยู่ด้านหลังศีรษะซึ่งล้วนเป็นลักษณะชัดเจนของเผ่าลูนาเรียน”

“นายกำลังบอกว่า... เขาเป็นลูนาเรียนงั้นหรือ?”

จอมพลเรือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมารัฐบาลโลกได้ตั้งค่าหัวมหาศาลให้กับเผ่าพันธุ์ลูนาเรียน สั่งให้ทหารเรือออกตามล่าพวกที่เหลืออยู่ ไม่ว่าจะจับเป็นหรือสังหารให้สิ้นซากและผลลัพธ์ก็คือเผ่าพันธุ์นี้แทบจะสูญพันธุ์โดยสมบูรณ์

แต่ตอนนี้กลับมีผู้รอดชีวิตปรากฏตัวขึ้นไม่เพียงแค่เป็นลูนาเรียนแต่ยังเป็นผู้ใช้ผลโซออนในตำนานอีกด้วย

“จากข้อมูลที่เรารวบรวมได้เขามีชื่อว่า คูคุลคัน เอล” นายทหารผู้ช่วยกล่าวพลางชี้ไปที่แฟ้มข้อมูล “เขาคือลูกครึ่งยักษ์-ลูนาเรียนคนเดียวกับที่เรากับ CP เคยไล่ล่ามาแล้วเมื่อห้าหรือหกปีก่อนในช่วงครึ่งแรกของแกรนด์ไลน์”

“พ่อของเขาเป็นลูนาเรียนส่วนแม่เป็นยักษ์ทั้งคู่เสียชีวิตจากบาดแผลสาหัสที่ได้รับระหว่างต่อสู้ต่อต้านกองทัพเรือการตายของพวกเขาส่งผลให้เกิดความสูญเสียครั้งใหญ่ในกองกำลังของเรารวมถึงการเสียชีวิตของพลเรือโทถึงสองนาย”

นายทหารหยุดชั่วครู่ก่อนกล่าวต่อ “ในตอนนั้นคูคุลคัน เอล อายุเพียงสามขวบเท่านั้นแต่เขากลับถูกกระทบกระเทือนจากการสูญเสียพ่อแม่จนปลุกพลังฮาคิราชันขึ้นมาทำให้ทหารเรือส่วนใหญ่หมดสติในพริบตา”

“หลังจากนั้นเขาใช้ความสามารถของเผ่าลูนาเรียนบินหนีเข้าไปในเขตคาล์มเบลท์เนื่องจากที่นั่นเป็นอาณาเขตของเหล่าราชาแห่งท้องทะเลกองกำลังของเราจึงต้องล้มเลิกการไล่ล่า”

“แม้ว่า CP จะออกค้นหาเป็นเวลาหลายเดือนกระจายกำลังสืบสวนทั่วน่านน้ำโดยรอบแต่ก็ไม่พบร่องรอยของเขาเลยพวกเขาจึงสันนิษฐานว่าเด็กคนนั้นคงจมน้ำตายไปแล้ว...”

“แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไปพบแหล่งหลบภัยแห่งหนึ่งในคาล์มเบลท์และรอดชีวิตมาได้”

“จากนั้นเมื่อครึ่งปีก่อนเขาข้ามเรดไลน์และเดินทางไปยังเอลบัฟ”

จอมพลเรือ ฮาเมนส์ วิลเลียม ฟังรายงานพลางเปิดแฟ้มข้อมูลภายในมีเอกสารหลายแผ่นและภาพถ่ายสองใบ ใบแรกเป็นรูปเด็กชายอายุสามขวบรูปร่างใหญ่ผิดปกติมีปีกอยู่ด้านหลังและเปลวเพลิงอยู่ท้ายศีรษะ ชัดเจนว่าเป็นเอลส่วนภาพที่สองเป็นภาพปัจจุบันของเขาร่างเปียกโชกไปด้วยเหงื่อขณะฝึกฝนอยู่ในหมู่บ้านเอลบัฟ เห็นได้ชัดว่าภาพนี้ถูกถ่ายอย่างลับ ๆ และส่งต่อมายังรัฐบาลโลกโดย ซิสเตอร์คาร์เมล

“หึ... หมอนี่เองที่เคยหนีรอดจากเงื้อมมือเราไปเมื่อหลายปีก่อน?”

จอมพลเรือขมวดคิ้วหนักขณะกวาดตามองภาพถ่ายและเอกสารสีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นทุกขณะ

“เขาเป็นอสูรกายที่น่าสะพรึงกลัวจริง ๆ...”

“ถ้าปล่อยไว้ เขาจะกลายเป็นภัยคุกคามครั้งใหญ่แน่”

เด็กอายุสามขวบที่ปลุกพลัง ฮาคิราชัน ได้โดยไม่ตั้งใจผู้มีสายเลือดยักษ์และลูนาเรียนรวมถึงเป็นผู้ครอบครองผลโซออนในตำนาน... ศักยภาพเช่นนี้เป็นสิ่งที่รัฐบาลโลกไม่อาจมองข้ามได้

“แต่ช่างมันก่อน...”

จอมพลเรือปิดแฟ้มลงใบหน้าเคร่งขรึมพลางออกคำสั่งใหม่ด้วยเสียงหนักแน่น

“เรามีความสัมพันธ์อันดีกับเผ่ายักษ์แห่งเอลบัฟมาตลอดพวกเขาไม่เคยก่อเหตุเช่นนี้มาก่อนติดต่อพลเรือโทยักษ์ที่ประจำอยู่ที่กองบัญชาการทหารเรือโดยด่วน สอบถามว่าพวกเขารู้เรื่องนี้หรือไม่!”

“และให้ฝ่ายข่าวกรองกับ CP ตรวจสอบให้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

“รับทราบครับ!”