บทที่ 22 : เขาแห่งเอลบาฟ

บทที่ 22 : เขาแห่งเอลบาฟ

ณ ริมชายฝั่งเอลและเกอร์ดยืนอยู่ด้วยท่าทีอึดอัดใจเหงื่อซึมไปทั่วร่างหลังจากได้ยินคำถามประหลาดของลินลิน

"เจ้าโง่! คำถามบ้าอะไรของเธอเนี่ย!?"

โพรมีเทียอุสที่ถูกลินลินขยำเล่นจนทนไม่ไหวสะบัดตัวออกมาและเปลี่ยนร่างเป็นเปลวเพลิงขนาดใหญ่พร้อมใบหน้าดุร้ายกลางอากาศ

มันแยกเขี้ยวใส่ลินลินด้วยความโกรธ

"ข้าคือดวงอาทิตย์! ข้าคือเปลวไฟ! เจ้าคิดว่าข้าจะมีขี้หรือไง!?"

"ฮึ!" ลินลินเชิดหน้าแลบลิ้นใส่โพรมีเทียอุสก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้

"แค่ถามเองทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วยเล่า?

เอลที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับหลุดหัวเราะออกมา

"เจ้าตัวนี้... มีนิสัยเยอะเหมือนกันแฮะ!"

ในตอนนี้ลินลินยังคงเป็นเด็กสาวที่อารมณ์ค่อนข้างดีต่างจากในไทม์ไลน์เดิมที่เติบโตขึ้นมาเป็นบิ๊กมัมที่โหดร้ายและบ้าคลั่ง

ถ้าเป็นบิ๊กมัมในอนาคตโพรมีเทียอุสคงไม่กล้าหือกับเธอขนาดนี้แน่นอน

แต่สิ่งที่ทำให้เอลประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือแม้ว่าเกอร์ดจะเป็นคนที่ใจดีและอ่อนโยนมากแต่โฮมี่ที่เธอสร้างขึ้นกลับอารมณ์ร้อนและโมโหง่ายอาจเป็นเพราะมันเกิดมาจากเปลวเพลิงก็เป็นได้

"โพรมีเทียอุส!"

เสียงของเกอร์ดดังขึ้นด้วยความไม่พอใจเธอกอดอกพร้อมกับส่งสายตาดุๆ ไปยังโฮมี่ที่เธอสร้างขึ้น

"ลินลินเป็นเพื่อนของฉันเธอคือคนสำคัญ! นายไม่ควรเสียมารยาทกับเธอ!"

จากนั้นเธอก็ยกกำปั้นเคาะลงบนหัวของโพรมีเทียอุสเบาๆ แล้วสั่งเสียงเข้ม

"ขอโทษลินลินเดี๋ยวนี้ไม่งั้นฉันจะโกรธจริงๆ!"

"อ๊าก! ไม่เอานะ นายท่าน!"

โพรมีเทียอุสสะดุ้งเฮือกรีบลดขนาดจากเปลวเพลิงที่ดุร้ายกลายเป็นดวงอาทิตย์น้อยน่ารักดวงตาของมันดูเว้าวอนและน่าสงสาร

"อย่าโกรธข้านะ! ได้โปรดอย่าดึงจิตวิญญาณข้ากลับคืนไป!"

มันรู้ดีว่าถึงตัวเองจะมีจิตสำนึกแต่สุดท้ายแล้วก็ยังขึ้นอยู่กับพลังของผลวิญาณ

"ท่านลินลิน! ขอโทษจริงๆ! โปรดยกโทษให้ข้าด้วย!"

โพรมีเทียอุสที่ก่อนหน้านี้ยังเชิดหน้าพูดอย่างภาคภูมิตอนนี้กลับอ้อนวอนขออภัยแบบสุดชีวิต

เกอร์ดหันไปหาลินลินแล้วยิ้มหวานก่อนจะโอบกอดเธอด้วยความเอ็นดู

"ขอโทษแทนโพรมีเทียอุสด้วยนะลินลินเธออย่าโกรธเลยนะ"

ลินลินมองเกอร์ดแล้วหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

"เฮเฮ~ ก็เป็นสัตว์เลี้ยงของเธอนี่นาฉันจะไม่ถือสาก็แล้วกัน!"

แม้ว่าจะมีเด็กหลายคนในดรีมโฮมแต่คนที่ลินลินรู้สึกผูกพันที่สุดก็คือ เกอร์ดเพราะนอกจากจะตัวโตพอๆกันแล้ว เกอร์ดยังเป็นยักษ์คนแรกที่ยอมเล่นกับเธอนอกเหนือจากเอลอีกทั้งยังแบ่งขนมให้เธอกินตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน

เธอจึงยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ง่ายๆ

"เฮเฮ..."

เกอร์ดถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าลินลินไม่ได้โกรธเธอจากนั้นเธอก็หันไปหาเอลด้วยสายตาที่เปล่งประกายความตื่นเต้น

"เอล! มาลุยกันต่อเถอะ!"

เมื่อครั้งแรกที่เอลสอนเกอร์ดให้ใช้พลังของผลวิญญาณเขาได้อธิบายถึง ศักยภาพของมันอย่างละเอียดโดยเฉพาะเรื่องที่ว่าการสร้างโฮมี่ระดับสูงหลายตัวจะช่วยเพิ่มพลังในการต่อสู้ของเธออย่างมาก

"โอเค! งั้นฉันจะพาเธอขึ้นไปบนท้องฟ้า"

"จากนั้นก็ใช้พลังของเธอสร้างโฮมี่สายฟ้าจากก้อนเมฆ!"

เอลยิ้มพลางคว้าแขนเกอร์ดเอาไว้ท่ามกลางสายตาอิจฉาของคนอื่นๆ เอลกางปีกกว้างก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเกอร์ด

"รอด้วย! ฉันจะไปด้วย!"

ลินลินตะโกนอย่างตื่นเต้น

ในวินาทีถัดมาเธอเปลี่ยนร่างเป็นค้างคาวยักษ์และพุ่งทะยานตามพวกเขาไป ด้วยปีกขนาดมหึมาที่กระพืออย่างทรงพลัง

"วู้มมม..."

ไม่นานนักเอลและเกอร์ดก็มาถึงระดับความสูงนับพันเมตรเหนือพื้นดิน

"ด้วยจิตวิญญาณของข้าขอมอบชีวิตให้แก่เจ้า..."

เกอร์ดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขณะที่ใช้พลังของผลวิญญาณเธอ ถ่ายทอดเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณของตนเองเข้าสู่ก้อนเมฆ

"จงปรากฏขึ้นมาในร่างของพายุสายฟ้า...ซุส "

"ครืน... ครืน..."

ก้อนเมฆเริ่มคำรามด้วยเสียงฟ้าร้องสีของมันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเทาเข้มก่อนที่ ใบหน้าปีศาจจะปรากฏขึ้นกลางกลุ่มเมฆ

ไม่นานนัก...มันก็ เปลี่ยนรูปร่างเป็นเมฆสีขาวฟูฟ่องพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มสดใสราวกับสายไหม

"นายท่าน ข้าคือซุส! ยินดีที่ได้รู้จัก!"

โฮมี่แห่งพายุสายฟ้าลอยเข้ามาหาเกอร์ดและเอลพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

"ว้าว!"

เกอร์ดอุทานด้วยความตื่นเต้นขณะที่เอลค่อยๆ ลดระดับพวกเขาลงไปยืนบนตัวซุส

เธอกระโดดไปมาบนก้อนเมฆอย่างสนุกสนาน

"สุดยอดไปเลย! มันนุ่มมาก! แถมฉันไม่ตกลงไปด้วย!"

"เท่านี้เธอก็พร้อมแล้ว"

เอลกล่าวพลางลูบศีรษะเกอร์ดเบาๆ พร้อมกับเตือนเธอ

"โฮมี่ระดับสูงอย่างซุสกับโพรมีเทียอุสนั้นแข็งแกร่งมากเธอไม่จำเป็นต้องสร้างโฮมี่เยอะเกินไป"

"ถ้าต้องการโฮมี่เพิ่มก็ใช้จิตวิญญาณของพวกโจรสลัดหรือทหารเรือแทน"

"และถ้าเธอใช้จิตวิญญาณของตัวเองสร้างโฮมี่พิเศษขึ้นมาอย่าลืมดูดซับมันคืนหลังจากเลิกใช้แล้ว"

"อย่าผลาญพลังชีวิตของตัวเองโดยไม่จำเป็นไม่อย่างนั้นมันจะลดอายุขัยของเธอ!"

แม้ว่ายักษ์จะมีอายุขัยที่ยืนยาวกว่ามนุษย์ทั่วไปแต่เอลก็ยังต้องการให้เกอร์ด ระมัดระวังในการใช้พลังของเธอ

เพราะหากเธอพึ่งพาพลังนี้มากเกินไปและใช้โดยไม่ระวังมันอาจเป็นอันตรายร้ายแรงต่อตัวเธอเอง

"เข้าใจแล้ว เอล! ฉันจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามแน่นอน!"

เกอร์ดตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนจะกระโดดกอดเอลด้วยความดีใจ

"แต่ฉันอยากสร้างโฮมี่พายุสายฟ้าอีกตัวเป็นของขวัญให้ลินลิน!"

"เพราะลินลินเป็นคนที่ทำให้ฉันได้พลังนี้มาฉันเลยอยากขอบคุณเธอ!"

เอลหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพยักหน้า

"ฟังดูเป็นความคิดที่ดีมาก"

ไม่นานนักเสียงฟ้าคำรามก็ดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง

เมฆดำก้อนใหม่เริ่มรวมตัวกันแต่คราวนี้มันมีสีเหลืองอ่อนพร้อมกับรูปร่างที่ดูเป็นผู้หญิงมีเส้นผมฟูฟ่องราวกับปุยเมฆ

เกอร์ดยิ้มก่อนจะตั้งชื่อให้มันว่า "เฮร่า"

"ครืน... ครืน! นายท่าน ข้าคือเฮร่า!"

โฮมี่สายฟ้าตัวใหม่ลอยเข้ามาเกาะแกะเกอร์ดด้วยความรัก

"สวัสดี เฮร่า! ฉันคือซุส"

ซุสที่ปกติชอบทำตัวเปิ่นๆ จู่ๆ ก็ เปล่งประกายด้วยความสนใจขณะที่ลอยวนไปรอบเกอร์ด "ดูเหมือนพวกเราจะได้ทำงานร่วมกันแล้วสินะ!"

"เฮร่า! ฉันคิดว่าเราจะเป็นทีมที่ยอดเยี่ยมเลยล่ะ!"

โพรมีเทียอุสที่ไม่อยากแพ้ซุสรีบบินเข้ามาหาเฮร่าอย่างกระตือรือร้น

"นายท่าน! ท่านควรมอบซุสให้ลินลินแล้วให้ข้าจับคู่กับเฮร่าแทน!"

"เจ้าโพรมีเทียอุส! นี่เจ้าคิดจะทำอะไร!"

ซุสที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับแปลงร่างเป็นพายุฝนคะนองประกายสายฟ้าแลบไปทั่ว

"ฮึ่ม! จะสู้กันไหมล่ะ?"

โพรมีเทียอุสที่เป็นพวกอารมณ์ร้อนอยู่แล้วลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงพิโรธพร้อมกับจ้องซุสอย่างเอาเรื่อง

ทั้งสองเริ่มปะทะกันกลางอากาศ

"พวกโง่เอ๊ย! ข้าจงรักภักดีต่อนายท่านเพียงผู้เดียวเท่านั้น!"

เฮร่ากล่าวเสียงเย็นชาไม่มีความสนใจในทั้งสองเลยแม้แต่น้อย

"..."

เอลได้แต่กระตุกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าเขาไม่คิดเลยว่าโฮมี่ที่เพิ่งเกิดมาจะเริ่มทะเลาะกันซะแล้ว

ซุสเจ้าสำอาง... โพรมีเทียอุสเจ้าขี้อวด... แล้วก็เฮร่าที่เย่อหยิ่งสุดๆ…

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

"พวกนายต้องเข้ากันให้ได้!"

เกอร์ดดุพวกโฮมี่อย่างจริงจังทำให้ทั้งสามต้องหยุดทะเลาะกันในทันที

"วู้มม..."

ในจังหวะนั้นค้างคาวยักษ์ตัวหนึ่งบินขึ้นมาก่อนจะแปรสภาพกลับเป็นร่างของลินลิน

เธอกระโดดขึ้นไปบนตัวซุสพร้อมกับเด้งไปมาอย่างสนุกสนาน

"นี่คือเมฆสายฟ้าจริงๆ เหรอ? สุดยอดไปเลย!"

"ลินลิน! มาได้จังหวะพอดีเลย!"

เกอร์ดยิ้มก่อนจะ ชี้ไปที่เฮร่า

"นี่เป็นของขวัญสำหรับเธอ! เฮเฮ!"

"ของฉันเหรอ!? จริงๆ นะ!?"

ดวงตาของลินลินเป็นประกายด้วยความดีใจ

"ขอบคุณมากเลย เกอร์ด!"

"เฮเฮ~ ฉันดีใจที่เธอชอบมัน!"

เกอร์ดหัวเราะก่อนจะออกคำสั่งให้เฮร่า

"เฮร่า! ตั้งแต่นี้ไปลินลินคือนายของเจ้า"

"รับทราบ!"

เฮร่าลอยไปหาลินลินอย่างสง่างาม

"ท่านลินลิน ยินดีที่ได้รู้จัก!"

"ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน เฮร่า!"

ลินลินรีบ กระโดดขึ้นไปบนเฮร่าพร้อมกับนั่งเล่นอย่างเพลิดเพลิน

"ว้าว! นี่มันสุดยอดจริงๆ..."

เด็กๆที่เฝ้าดูอยู่ต่างมองด้วยความอัศจรรย์ใจ

"นี่คือพลังที่แท้จริงของผลวิญญาณอย่างนั้นเหรอ?"

"ไม่น่าเชื่อเลย..."

เบื้องล่างฮาจรูดินและเด็กๆ แห่งดรีมโฮมเฝ้ามองดูการกำเนิดของโฮมี่ทั้งสามตัวด้วยความตะลึงและหลงใหลราวกับต้องมนต์สะกด

"วู้—วู้—"

จู่ๆ เสียงแตรกังวานก็ดังมาจากท้องทะเลอันห่างไกล

ทุกคนหันไปมองก่อนจะพบเรือรบขนาดมหึมาหลายลำบนดาดฟ้าเต็มไปด้วยนักรบยักษ์พวกมันกำลังมุ่งหน้าออกสู่ขอบฟ้า

และไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองลำแต่มากกว่าสิบลำขึ้นไป!

"นั่นอะไรน่ะ?"

ลินลินเบิกตากว้างด้วยความสงสัยขณะที่จ้องมองเงาเรือที่ค่อยๆ ห่างออกไป

"นั่นคือเสียงแตรสงครามของเอลบาฟ"

เกอร์ดตอบขณะจ้องมองเรือรบด้วยสีหน้าประหลาดใจไม่แพ้กัน

"ดูเหมือนพวกยักษ์กำลังรวมพล... หรือว่าพวกเขากำลังเตรียมตัวจะบุกโจมตีประเทศใดประเทศหนึ่ง?"

เอลหรี่ตามองก่อนจะสังเกตเห็นธงของโจรสลัดนักรบยักษ์โบกสะบัดนำกองเรือขนาดมหึมา

เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ

"ดูเหมือนว่าพวกยักษ์กำลังเดือดดาลจากการถูกหลอกลวง..."

"พวกเขาคงเตรียมพร้อมที่จะเอาคืนรัฐบาลโลกแล้วล่ะ"

เอลหัวเราะเบาๆก่อนจะหันไปพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

"ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว... เราไปร่วมสนุกด้วยกันดีไหม?"

"ห๊าาาา!?"