บทที่ 8: ความก้าวหน้า วิชาระดับสมบูรณ์แบบ!

(ปล. ในหอการค้า มีทั้งสนามประลองแล้วก็ห้องสำหรับฝึกวิชานะครับ)

เมื่อได้ยินการจ้าเตือนของระบบ หลัวเฉิน รู้สึกตื่นเต้นมาก จากนั้นเขาก็รีบไปหาชายชราและพูดว่า “ท่านเจ้าของหอ ช่วยเตรียมห้องที่เงียบสงบให้กับข้าได้ไหม”

“ได้สิมันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย”ชายชราพยัคหน้าเมื่อได้ยินคำพูดนั้นและเรียกพนักงานคนหนึ่งเพื่อนำทาง หลัวเฉิน ไปที่ห้องฝึกซ้อมวิชา..

หลังจากที่ หลัวเฉิน จากไปประตูลับที่ผนังด้านหลังของชายชราก็เปิดออกจากนั้นชายหนุ่มรูปงามก็เดินออกมาจากประตูลับ มองไปยังทิศทางที่ หลัวเฉินเดินจากไป มองสำรวจ หลัวเฉิน ด้วยตาของเขา

“นายน้อยซู”ชายชรามองดูเด็กหนุ่มอย่างระมัดระวังและพูดด้วยเสียงต่ำ “แม้ว่าความเร็วในการฝึกตนของ หลัวเฉิน จะค่อนข้างแปลก แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้ถือครองเหรียญตราวีไอพีระดับต่ำจากหอการค้า”

“เฒ่าเซี่ย เจ้าไม่เข้าใจหรือ”

นายน้อยซู ส่ายหน้าแล้วพูดเบาๆว่า “ในตอนแรกนั้น หลัวเฉิน เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่สามารถฝึกตนได้ก่อนที่เขาจะไปที่ภูเขาวอร์คราฟต์”

หลังจากที่เขาหายตัวไปสองวันในภูเขาวอร์คราฟต์และปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งโดยมีรากฐานการฝึกตนอยู่ในขั้น นักรบขั้นที่9 และทะลวงผ่านระดับนักรบระดับสูงขั้นที่1 ในชั่วข้ามคืน ถ้าไม่มีผู้เชียวชาญคอยช่วยเหลือ จะเป็นไปได้หรอ

“นายน้อยซู ท่านหมายความว่าอย่างไร”รูม่านตาของเจ้าของหอ เซี่ยเหวินเหยียน หดตัว และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจอย่างมาก “ถ้าอย่างนั้นเบืองหลังของ หลัวเฉิน อาจจะมีบุคคลที่ทรงพลังคอยหนุนหลังอยู่”

นายน้อยซูพยัคหน้าเบาๆ และพึมพำ “ในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้ คนธรรมดาที่ไม่มีการฝึกตน สามารถฝึกฝนจนไปถึง นักรบระดับขั้นที่9 หรือแม้แต่ นักรบระดับสูงขั้นที่1”

ดังนั้นจะต้องใช้วิธีการที่พิเศษและใช้ความแข็งแกร่งเป็นอย่างมากถึงจะทำได้....ช่างเป็นเด็กที่โชคดีจริงๆ!!

เมื่อได้ยินคำพูดของ ซูกงจื่อ เจ้าของหอ เฒ่าเซี่ย ก็เกิดพายุในหัวใจของเขา มองไปทางที่ทิศทางที่ หลัวเฉิน จากไป ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา

ในเวลาเดี่ยวกัน หลัวเฉินผู้ซึ่งถูก ผู้เฒ่าเซี่ยอิจฉา กำลังยืนอยู่ในห้องที่เงียบสงบหลังจากที่พนักงานนำทางเขามาที่ห้องนี้

หลังจากตรวจสอบโดยรอบและยืนยันว่าไม่มีใครแอบอยู่ในบริเวรนี้ หลัวเฉินก็นั่งไขว่ห้าง จากนั้นจึงได้เรียกแผงคุณสมบัติขึ้นมา

โฮสต์: หลัวเฉิน

พื้นฐานการบ่มเพาะ : นักรบระดับสูงขั้นที่1 (10/20,000)

พรสวรรค์ในการฝึกฝน : เสียหาย (0/1000)

วิชาบ่มเพาะ : วิชาประจำตระกลูหลัวฉีจื่อ ระดับสูงสุด (1/5,000 )

ทักษะการต่อสู้ : วิชาดาบไม้กางเขน (ระดับต่ำ ความชำนาญ 399/500)

แต้มพลังปราน 9,484 คะแนน (อัตราการเติบโตพลังปรานปัจจุบัน 34 คะแนน/นาที)

หลัวเฉินยกมือขึ้นและคลิกไปที่แผงคอลัมน์การฝึกอย่างไม่ลังเล พลังปรานที่เขาสะสมไว้ก็หมดไปอย่างรวดเร็ว เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวเขา

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่อัพเกรด วิชาประจำตระกลูหลัวฉีจื่อ สู่ระดับความสมบูรณ์แบบ อัตราการเติบโตของพลังปรานเพิ่มขึ้นเป็น 50 คะแนน/นาที”

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ประสบความสำเร็จในการอัพเกรดเทคนิคไปถึงความสมบูรณ์แบบได้สำเร็จ [ความสมบูรณ์แบบ] รางวัลพลังปราน 5,000 และโอกาสในการจับลอตเตอรี่แบบสุ่ม”

ตอนนี้ หลัวเฉินไม่ได้สนใจเสียงการแจ้งเตือนของระบบ ในขณะนี้ร่างกายของเขาเหมือนหลุมดำ ดูดซับพลังปรานรอบตัวเขาอย่างเมามัน ชั่วขณะหนึ่ง กลิ่นอายที่ทรงพลังและกระแสพลังปราณ ได้ก่อตัวขึ้นในห้องเล็กๆที่เงียบสงบ

ในขณะเดี่ยวกันท้องฟ้าเหนือหอการค้าหลิงหยุน ก็มืดครึ้มจากนั้นแสงสว่างก็ตกลงมาจากท้องฟ้า ฉายลงไปที่จุดที่หลัวเฉินกำลังนั้งฝึกอยู่ในห้องที่เงียบสงบ!!!

ในเมืองหลิงหยุน นักรบทั้งหมดจ้องมองไปยังทิศทางของ หอการค้าหลิงหยุนโดยไม่รู้ตัว ด้วยสีหน้าที่เหลือเชื่อว่า....

นักรบทุกคนอาจจะเคยอ่านเจอในบันทึกหรือพบเจอปรากฏการณนี้ เพราะนี้คือนิมิตของสวรรค์และโลกที่ถูกกระตุ้นเมื่อฝึกวิชาไปถึงความสมบูรณ์แบบ!!!!!

น่าเสียดายที่ในช่วงเวลาร้อยปีที่ผ่านมาในเมืองหลิงหยุน ไม่มีใครสามารถทำให้เกิดนิมิตของสวรรค์และโลกได้ แม้แต่อัจฉริยะอย่าง หลัวชิงเสวี่ย

ที่ดึงดูดความสนใจของ สถาบันหลิงหยุน ยังไม่สามารถทำได้