ตอนที่ 171

อามาคุสะ ชิโร่กำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่อาคิลลีสบอกกับเขา

‘ผู้หญิงที่ทรงพลังระดับนั้น...ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในโลกนี้เสียด้วยซ้ำ เป็นไปได้อย่างไรที่พิธีกรรมนี้จะดึงดูดความสนใจของสิ่งมีชีวิตระดับนั้นได้?

หรือเพราะสงครามครั้งนี้มีเซอร์แวนท์ 14 คน แทนที่จะเป็นแค่ 7 คนกันแน่?’

บาทหลวงตัวปลอมไม่อาจเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังการปรากฏตัวของแม่มดผู้นั้น

‘แต่กระนั้น จอกศักดิ์สิทธิ์คือสิ่งที่กษัตริย์อาเธอร์เคยตามหาตลอดชีวิต นั่นอาจจะเป็นเหตุผลก็ได้’

รูเลอร์แห่งสงครามครั้งก่อนยังคงครุ่นคิดถึงเหตุผลว่าทำไมแม่มดแห่งตำนานถึงปรากฏตัวในสงครามครั้งนี้

สุดท้ายเขาก็เลิกสนใจเหตุผล แล้วหันมาคิดหาวิธีกำจัดเธอแทน ในเมื่อตอนนี้เขารู้แล้วว่าในอนาคตยังไงก็คงต้องปะทะกัน เพราะเป้าหมายที่เขาต้องการจากจอกนั้น จะต้องทำให้แม่มดคนนั้นเป็นศัตรูกับเขาอย่างแน่นอน

“แอสซาซิน ข้าอยากให้เจ้าเตรียมยาพิษที่ร้ายแรงที่สุดที่เจ้าทำได้ เราแพ้แม่มดคนนั้นไม่ได้ แม้ว่าตอนนี้เราจะเป็น ‘พันธมิตร’ กันอยู่ แต่เมื่อฝ่ายดำพ่ายแพ้ เราจะลงมือทันที”

“แหม! ไม่เพียงแค่สวนลอยฟ้าของข้า แต่ยังรวมถึง ซิเคร่า อุซุม ของข้าด้วยเหรอเนี่ย!” หมอกสีดำพวยพุ่งขึ้น และร่างของแอสซาซินก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขาอย่างพึงพอใจที่มาสเตอร์ของเธอต้องการใช้พลังทั้งหมดของเธอ

“เราจะใช้ทุกอย่างที่เรามี แอสซาซิน ทุกอย่าง!” บาทหลวงผมขาวกล่าวพร้อมกำหมัดแน่น มือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาไม่ชอบที่แผนของเขากำลังเริ่มพังทลายลงทีละนิดแบบนี้

“โอ้ย! บอส! เบอร์เซิร์กเกอร์ของนายหลุดไปแล้วว่ะ!” อาคิลลีสปรากฏตัวขึ้นด้วยสีหน้าขบขันราวกับกำลังดูละครสนุกอยู่

“ไรเดอร์! หมายความว่ายังไงที่ว่าเบอร์เซิร์กเกอร์หลุด!?” เซมิรามิสตกใจราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง

“ก็ตามที่พูดนั่นแหละ แคสเตอร์มันทำอะไรสักอย่าง เบอร์เซิร์กเกอร์เลยบ้าคลั่งวิ่งไปที่ปราสาทของฝ่ายดำแล้วตอนนี้”

ชิโร่ขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินดังนั้น

“เรายังไม่พร้อม! ไรเดอร์ เจ้าหยุดเขาได้ไหม?”

อาคิลลีสยักไหล่เหมือนไม่ใช่ธุระของเขาเลยแม้แต่น้อย

“เจ้ารู้ใช่มั้ยว่าภารกิจนี้จะทำให้เจ้าได้ปะทะกับฝ่ายดำตามที่เจ้าต้องการน่ะ?” บาทหลวงรีบโน้มน้าวนักรบอันดับหนึ่งของเขาอย่างเร่งด่วน

“...เจ้ามีเหตุผล เอาเถอะ ไปดูซิว่าเบอร์เซิร์กเกอร์จะสู้รถศึกของข้าได้สักแค่ไหน” อาคิลลีสถอนหายใจก่อนจะหายไปทันที

“แอสซาซิน เจ้ากลับไปทำงานที่สวนลอยฟ้าต่อเถอะ”

“แต่ว่ามาสเตอร์! กำลังของเราน้อยเกินไปนะ!”

“ข้ารู้ แต่สวนลอยฟ้าคือสิ่งสำคัญที่สุด หากไม่มีมัน ทุกอย่างก็ไม่มีความหมาย เราจะรอดูพลังของเซอร์แวนท์แดงคนอื่นไปก่อน”

“...เจ้าคิดว่ามอร์แกนจะเคลื่อนไหวไหม?”

“ข้าเดาได้แค่นั้น ตามตำนานแม่มดนั้น เจ้าแม่มดมอร์แกนคือผู้หญิงที่ฉวยโอกาส ถ้าเบอร์เซิร์กเกอร์คลั่ง เธออาจจะใช้โอกาสนี้โจมตีฝ่ายดำก็ได้”

ราชินีแห่งอัสซีเรียพยักหน้าเข้าใจ เธอรู้ดีว่ามาสเตอร์ของเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“ถ้าอย่างนั้น เราจะฉวยโอกาสนี้โจมตีพวกเขาหลังจากหมดแรงกันแล้วสินะ”

“ถูกต้อง!”

แต่ไม่ว่าอามาคุสะ ชิโร่จะคิดอย่างไร ฝ่ายดำก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วเช่นกัน!

พวกเขากำลังจะยึดเมืองที่ถูกหมอกลึกลับชิงไปกลับคืนมาให้ได้

โฮมุนครูส โกเลม ตามด้วยเซเบอร์ดำและไรเดอร์ดำ คู่หูที่ดูประหลาดไม่น้อย

ไรเดอร์ผมสีชมพูพูดคุยอย่างร่าเริงตลอดเวลา ส่วนเซเบอร์เงียบขรึมไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

“เอาล่ะ หนุ่มๆ” ไรเดอร์ดำยิ้มกว้างพลางมองไปยังเหล่าโฮมุนครูส “และสาวๆ! รวมถึงเหล่าหินเดินได้! เริ่มการผจญภัยกันเถอะ!” เขาชี้ไปยังเมืองที่ปกคลุมด้วยหมอกเบื้องหน้า

น่าเสียดายที่ไม่มีใครตอบสนองกลับมาเลย ทำให้ดูเหมือนเขากำลังพูดคนเดียว

“เฮ้! ข้าพยายามสร้างบรรยากาศอยู่นะ!”

“หุบปาก! พวกเรามาทวงคืนเมืองต่างหาก!” มาสเตอร์อ้วนผมบลอนด์กล่าวอย่างหงุดหงิดก่อนจะสั่งให้กองทัพของเขาเริ่มเดินหน้าเข้าสู่เมืองทันที

แต่ระหว่างที่กำลังเดินไป กลับพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ไง! ฝ่ายดำ! ยินดีต้อนรับสู่ปาร์ตี้นะ!” หมอกจางหายไป เผยให้เห็นมอร์เดรดที่ยืนรอพวกเขาอยู่

ฝ่ายดำขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นเซอร์แวนท์แปลกหน้า

“เจ้าเป็นใคร!?”

มอร์เดรดแทบล้มเมื่อได้ยินคำถาม

“โง่หรือเปล่าวะ!? ข้าคือเซเบอร์แดงไงเล่า!” ดาบในมือของเธอเปล่งประกายสายฟ้าสีแดงฉาน

“เซเบอร์! ฆ่ามัน!” ชายอ้วนออกคำสั่งทันที

เซเบอร์ดำพยักหน้า และเรียกดาบยักษ์ของตนออกมา

“ดีมาก! มาอุ่นเครื่องกันหน่อยก่อนที่ข้าจะไปจัดการพ่อของข้าอีกครั้ง!” มอร์เดรดตะโกนอย่างดุดันพร้อมพุ่งตัวเข้าใส่เซเบอร์ดำ

ที่ปราสาท มอร์แกนนั่งดูอย่างสบายใจพร้อมถ้วยชาในมือ

“ฝ่าบาท เราจะปล่อยให้มอร์เดรดสู้แบบนั้นหรือ?” เมลูซีนถามราชินีของตน

“ก็สนุกดีนี่ เราต้องสนุกกับสงครามนี้ให้เต็มที่สิ พวกเขาเตรียมสงครามนี้มาให้เราโดยเฉพาะเลยนะ”

มอร์แกนยิ้มอย่างมีความสุข