ตอนที่ 101

“เซเบอร์! เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” เอมิยะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยต่ออัศวินผมบลอนด์

ราชาแห่งอัศวินหลบตา... สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความละอายต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

ในขณะนั้นเอง แคสเตอร์ยื่นมือโอบกอดร่างของผู้รับใช้แห่งดาบจากด้านหลังเบา ๆ

“ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้เธออยู่ในมือที่ปลอดภัยแล้วล่ะ” ผู้ใช้เวทกล่าวเสียงแผ่วให้กับผู้มาเยือนคนใหม่

“ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป อาร์ทอเรีย?” เสียงของ เร็น ดังขึ้นถามอัศวินผมบลอนด์

“ข้าเข้าใจ... รีบจัดการเถอะ ข้าเลือกทางเดินของข้าแล้ว... อีกครั้งที่ข้าเลือกผิด...” น้ำเสียงของเซเบอร์ที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ทำเอาแคสเตอร์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“เขาเป็นใครกัน เซเบอร์? ทำไมเจ้าถึงดูหมดหวังขนาดนี้?” นางถามด้วยสีหน้าจริงจัง  มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลยสำหรับแคสเตอร์ เพราะชายตรงหน้านั้นเป็นเพียงมนุษย์เท่านั้น แม้พลังเวทของเขาจะสูงลิบจนนางรู้สึกคันยุบยิบอยากดูดกลืนจนแทบทนไม่ไหวก็ตาม

แต่... นอกเหนือจากนั้นแล้ว มันไม่มีอะไรเลยที่ควรจะทำให้เซเบอร์รู้สึกกลัว

มนุษย์ในยุคปัจจุบันคนไหนกัน ที่จะสามารถเทียบเคียงผู้รับใช้แห่งดาบที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ได้!?

“เจ้าไม่รู้หรือ? เขาคือซอร์เซอเรอร์ผู้ครอบครองมหาเวทย์ทั้ง5ทั้งสามแขนง” เซเบอร์กล่าวพลางหันมองอีกฝ่ายด้วยแววตาครุ่นคิด

ในชั่วขณะนั้น แคสเตอร์รู้สึกเหมือนถูกลมหนาวพัดผ่านแผ่นหลัง... นี่มันอะไรกัน!? นางตรวจตราเมืองนี้อย่างละเอียดในทุกๆ วัน! วันละหลายครั้งด้วยซ้ำ! แล้วนางพลาดสิ่งนี้ไปได้อย่างไร!?

“อ้อ เธอไม่รู้สินะ… ดินแดนของมอร์แกนน่ะ มีการควบคุมระดับภูมิภาคที่ไม่มีใครเทียบได้ในยุคสมัยนี้ ยิ่งเมื่อเราร่วมมือกัน แม้แต่จิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ยังยากที่จะสังเกตเห็นหรือสะกดรอยตามพวกเราได้”

ในวินาทีนั้นเอง เร็น ก็ปลดเปลื้องการปกปิดตนเอง... การปรากฏตัวของเขาราวกับภูเขาสูงตระหง่านที่ไม่อาจมองเห็นยอดได้ด้วยตาเปล่า พลังเวทที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเขาแผ่ขยายออกมาราวกับจักรวาล

ยิ่งมอง ยิ่งรู้สึกเล็กลงเมื่อ ภูเขา ลูกนั้นจ้องกลับมา...

อาร์ทอเรียกลืนน้ำลายลงคอ ฝืนความหวั่นไหวที่ปะทุขึ้นภายใน

“เมเดียแห่งโคลคิส ส่งเซเบอร์มาให้ข้าเสียโดยดี มิฉะนั้นข้าจะทำให้เจ้าต้องส่งมาด้วยตัวเองเจ้ามีสิทธิ์เลือก” เร็นกล่าว พร้อมกับเดินก้าวไปข้างหน้า ทิ้งให้ศิษย์ทั้งสองคนของเขาและเคาน์เตอร์การ์เดี้ยนผู้กลายเป็นเซอร์แวนต์ยืนอ้าปากค้างราวกับตกอยู่ใต้เงามหึมาของเขา

แต่คนที่ตกใจที่สุดคือ เซเบอร์ เอง... เขาต้องการสัญญาของเธออย่างนั้นหรือ!? ทำไม!?

แม้แต่ อาเชอร์ เองยังประเมินว่า ซอร์เซอเรอร์คนนี้ทรงพลังกว่าเมื่อครั้งก่อนอย่างน้อยห้าถึงสิบเท่าตัว... และนั่นก็เป็นแค่การประเมินจากพลังเวทที่สัมผัสได้เท่านั้น!!!

แต่สำหรับใครที่ไม่จำเป็นต้องใช้พลังเวทในการต่อสู้… จะมีใครสามารถประเมินศักยภาพการต่อสู้ของเขาได้จริง ๆ หรือ!?

เมเดียกัดฟันแน่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น… พิธีกรรมบ้าอะไรนี่กัน ที่ดึงดูดสิ่งมีชีวิตระดับนี้มาได้!?

“ขอโทษนะ แต่ข้าไม่ยกผู้รับใช้สุดน่ารักของข้าให้ใครง่าย ๆ หรอก” แม่มดแห่งโคลคิสเอ่ยเสียงเรียบ แล้วนางก็สั่งให้อาร์ทอเรียจู่โจมในทันทีด้วย พรานา เบิร์สต์

เซเบอร์สีหน้าเจ็บใจนัก ราวกับกลายเป็นหุ่นเชิดของสัญญาประหลาดที่ถูกสร้างโดยแคสเตอร์…

อัศวินผมทองกระโจนพุ่งไปในอากาศอย่างรวดเร็ว ตามด้วยฟาดดาบลงมาด้วย เอ็กซ์คาลิเบอร์ ที่เสริมด้วย สไตรค์ แอร์ และละอองสีทองของ เทพศัสตรา

การโจมตีที่รุนแรงถึงเพียงนี้ แม้แต่ เบอร์เซิร์กเกอร์ ในสงครามครั้งนี้ก็ยังต้องตั้งรับอย่างระวัง

แต่สำหรับ เร็น… เขาเพียง ยื่นมือเปล่าออกไปรับคมดาบไว้...

ทุกคนในที่นั้นหยุดนิ่งทันที… เซอร์แวนต์และมนุษย์ ต่างเบิกตากว้างไม่ต่างกัน

โดยเฉพาะอาร์ทอเรีย… นี่คือการโจมตีที่มีพลังรุนแรงระดับ A++ ถึง A+++ จากการพุ่งทะยานด้วยพรานา เบิร์สต์ เสริมด้วย สไตรค์ แอร์ และการชาร์จพลังเวทลงดาบ!!!

และเขา... เพียงใช้ มือเปล่า จับเอาไว้เท่านั้น...

เร็นมองดูดาบที่มองไม่เห็นในมือของตน...

“สายลม... จะไม่เป็นของดาบเล่มนี้อีกต่อไป”

ในขณะนั้นเอง ลม ที่ปกคลุมอยู่รอบใบดาบหายไป…

ดวงตาของราชาแห่งอัศวินเบิกกว้างด้วยความตระหนก เมเดียกัดฟันกรอดแล้วสั่งให้อัศวินของตนถอย แต่เซเบอร์... ก็ไม่สามารถสลัดหลุดจากพลังของซอร์เซอเรอร์ได้!!!

อาร์ทอเรียพยายามดึงดาบกลับมา แต่แรงของเร็นนั้นราวกับดึงตรึงกับแก่นโลก

หลังจากสแกนโครงสร้างของดาบด้วย อีเธอร์ สตรัคเชอรัล แกรสพ์ อย่างถี่ถ้วนเร็นก็ดึงดาบเล่มนั้นออกจากมือของเธอได้ในทันที