ตอนที่ 23

“เอาล่ะ ในเมื่อเจ้ารู้เรื่องนั้นแล้ว ข้าจะกลับไปทำงานของข้าต่อ เบอร์เซอร์เกอร์ยังต้องปรับแต่งอีกมาก…” ข้าพูดพลางหันไปมองเซอร์แวนต์ที่ยืนอยู่เงียบ ๆ ราวกับรูปปั้น

ข้าต้องฝืนตัวเองอย่างสุด ๆ ไม่ให้ยิ้มกว้างเหมือนคนบ้า ตอนที่ได้เห็นเซอร์แวนต์จาก Fate/Zero มายืนอยู่ตรงหน้า

ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว ข้าแทบจะได้ยินเพลง The Battle is to the Strong ดังขึ้นในหัวโดยอัตโนมัติ

พอมาคิดดูแล้ว…เขาขาดแค่เจ็ตไฟเตอร์สินะ…

ใช่ เจ็ตไฟเตอร์ต้องมี!

“แน่นอนค่ะ ท่านสามี…” มอร์แกนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะที่บนหน้าผากเธอมีเหงื่อผุดขึ้นเล็กน้อย

“ข้าจะเพิ่มพลังให้เขาตามที่ท่านประสงค์” เธอกล่าวขณะมองไปยังเบอร์เซอร์เกอร์ด้วยสายตานิ่งลึก

“ซาบซึ้งใจมาก แคสเตอร์” ข้ากล่าวขอบคุณเธออย่างจริงใจ

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ท่านสามี…ก็ข้าเป็น ภรรยา ของท่านนี่คะ”

ข้าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนั้น พลางหันไปมองเธอ แต่เธอยังคงมองไปข้างหน้า ไม่หันกลับมาให้เห็นสีหน้า

ข้าจึงตัดสินใจเก็บคำถามไว้ก่อน แล้วเดินไปหาฮอมุนครูลีที่กำลังรอรับคำสั่งอยู่

มอร์แกนมองเจ้านายของตนที่เดินห่างออกไป พลางถอนหายใจโล่งอก ขอขอบคุณเทพองค์ใดก็ตามที่เขาไม่ได้ถามอะไรเธอในตอนนั้น

เพราะการล่วงรู้ “ต้นกำเนิด” ของใครสักคน คือการรู้จักตัวตนอย่างลึกซึ้ง… และเธอก็ได้รู้ต้นกำเนิดของเรนแล้วซึ่งมันได้ส่งสัญญาณเตือนแรงกล้าให้เธอรับรู้

“ความว่างเปล่า” เป็นต้นกำเนิดที่อันตรายและน่าหวาดหวั่น มอร์แกนเดาได้ทันทีว่าทำไมเรนถึงไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อยต่อการที่เธอฆ่ามนุษย์ในบ้านมาทู

ถ้าจะพูดตรง ๆ… เขาอาจจะ “ไม่รู้สึกอะไรเลย” ด้วยซ้ำ และนั่นคือความน่ากลัวที่สุด

เขายังมีผนึกคำสั่งอยู่ในมือถึงหกอัน…

มอร์แกนก้มมองพื้นอย่างครุ่นคิด ตอนที่เธอถูกอัญเชิญมายังสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ ความปรารถนาแรกของเธอคือการกลับไปยังบริเตนเพื่อปกครองต่อ ความปรารถนาที่เรียบง่ายซึ่งเธอสามารถทำเองได้ถ้ามีพลังปราณมากพอ

แต่ความปรารถนานั้นเปลี่ยนไป หลังจากเธอได้ยินความต้องการของเจ้านายของเธอ…

เขาปลุกไฟแห่งความทะเยอทะยานในตัวเธอขึ้นมาอีกครั้งไม่ใช่แค่กลับไปเป็นราชินีของบริเตน… แต่คือราชินีของโลก

และเพื่อสิ่งนั้น… เธอจำเป็นต้องอยู่เคียงข้างเขา

หากเรนได้เวทแท้ลำดับที่สาม เขาจะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ และเพิ่มพลังให้เธอได้อย่างไร้ข้อจำกัด

เธอเคยคิดว่ามันชัดเจนอยู่แล้วเขาย่อมจะเก็บเธอไว้หลังสงครามจบ แต่ตอนนี้…หลังจากรู้ว่าเขามี “ต้นกำเนิด” เป็น “ความว่างเปล่า”…

บางที มันอาจเป็นแค่ความหวาดระแวง… แต่เธอไม่แน่ใจอีกแล้ว

หากเขาได้เวทแท้ลำดับที่สาม เขาจะเข้าถึงบัลลังก์วีรชนได้อย่างสมบูรณ์ และด้วยเวทแท้ลำดับแรก เขาจะสามารถสร้างภาชนะรองรับเซอร์แวนต์ระดับสูงได้ไม่จำกัด…

‘ในท้ายที่สุด ต้นกำเนิดของข้าคือ การปกครอง และข้าจะปกครอง ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม’ มอร์แกนรู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวาดหวั่นไปพร้อมกัน

นานแค่ไหนแล้ว…ที่เธอไม่ได้รู้สึกถึงอารมณ์ที่สับสนเช่นนี้?

‘ไม่ว่ากี่ครั้ง ข้าก็ต้องได้ในสิ่งที่ข้าต้องการ… และท่านสามีครั้งนี้ก็จะไม่ต่างกัน’

‘ถึงข้าจะกลายเป็นเหมือนตัวตนในประวัติศาสตร์มนุษย์ก็ตาม…’

‘ช่างเป็นความคิดที่น่ารังเกียจจริง ๆ…’

------วันต่อมา------

ไรเซย์ โคโตมิเนะ ผู้ทำหน้าที่เป็นสังฆราชกลางของสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ ยืนอยู่หน้าสถานที่ซึ่ง เคย เป็นบ้านของตระกูลมาทู

ชายชราผู้นั้นมีสีหน้าสับสนอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

เขารู้ตำแหน่งโดยประมาณของมาสเตอร์แห่งคลาสเบอร์เซอร์เกอร์… ซึ่งมันอยู่ห่างจากที่นี่ไม่น้อย

งั้น…ทำไมเซอร์แวนต์ถึงเข้าโจมตีหนึ่งในตระกูลผู้ก่อตั้งสงคราม?

สิ่งที่เห็นเบื้องหน้าในตอนนี้…คือแผ่นไม้กั้นล้อมรอบ คล้ายพื้นที่ก่อสร้างทั่วไป

เหมือนกับว่าพื้นที่ตรงนี้กำลังถูกปรับปรุงซ่อมแซมใหม่…

แต่ในฐานะนักบวชแห่งโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ เขารู้ดีกว่าคนทั่วไปหลังจากสัมผัสได้ถึงพลังปราณอันมหาศาลที่แผ่กระจายอยู่ทั่วบริเวณ

เขารู้แน่ชัดว่า… ที่นี่ มีใครบางคนใช้ เทพศัสตรา ไปเต็มกำลัง…