ตอนที่ 20 คู่รักจอมเสแสร้ง

ติดตามตอนอื่น ๆ ได้ที่ : novelrealm

ตอนที่ 20 คู่รักจอมเสแสร้ง

จีเมิงฉิง เดินเข้ามาในร้านอาหารหลางหมานด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข เธอไม่ได้มาเพียงคนเดียวแต่วันนี้เธอเดินจูงมือลูกสาวสุดที่รักของเธอมาด้วย

ร้านอาหารหลางหมานนี้เป็นผลมาจากหยาดเหงื่อแรงกายและน้ำตาของเธอเอง เริ่มตั้งแต่การวางแปลนไปจนถึงการตกแต่งภายในร้าน เธอก็ทำด้วยตนเองทั้งหมดจน ในที่สุดวันนี้ธุรกิจร้านอาหารสไตล์ยุโรปกลางของเธอก็เดินอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้อง เธอสามารถที่จะผ่อนคลายและหมดความกังวลลงได้โดยไม่ต้องกังวลกับสิ่งต่าง ๆ อีกต่อไป

ในฐานะที่เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ต้องดูแลลูกสาวตัวน้อย ๆ ของเธอเพียงคนเดียว และยังต้องคอยดูแลธุรกิจขนาดใหญ่ไปพร้อม ๆ กัน เมื่อใดก็ตามที่เธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยจนแทบจะสู้ต่อไปไม่ไหว เธอก็ยังมีลูกสาวคนนี้นี่แหละที่เป็นกำลังใจอันยิ่งใหญ่ของเธอ แค่เธอมองไปยังใบหน้าที่ไร้เดียงสาและน่ารักของลูกสาว เธอก็รู้สึกมีความสุขและมีกำลังใจในการสู้ต่อไปแล้ว

เมื่อเข้าไปในร้านอาหาร จีเมิงฉิงก็กวาดสายตาไปรอบ ๆ ร้านเหมือนทุกวัน แต่ทันใดนั้นเอง ร่างของเธอกลับนิ่งราวกับเพิ่งจะถูกสาปให้กลายเป็นหิน เธอตกตะลึงอย่างหาที่เปรียบมิได้ ขณะที่สายตาของเธอนั้นหยุดกึกลงที่ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเรียบง่ายสบาย ๆ ที่กำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่อย่างเพลิดเพลิน

ลูกสาวตัวน้อยของเธอรู้สึกสงสัยว่าทำไมแม่ถึงหยุดกะทันหัน เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองแม่แล้วถามออกไปว่า

“หม่าม้าหยุดทำไมคะ ?”

เมื่อได้ยินเสียงลูกสาวถามขึ้น จีเมิงฉิงก็ฟื้นคืนสติและยิ้มให้ลูกสาวอย่างอ่อนโยนพร้อมพูดว่า

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ... ไปกันเถอะ!” พูดจบเธอก็จับมือลูกสาวแล้วพวกเขาก็เข้าไปในออฟฟิศของเธอ แต่เธอยังคงจ้องมองไปที่ชายหนุ่มที่อยู่มุมห้องขณะเดินไป

ผู้ชายคนนี้ได้สร้างความประทับใจให้เธออย่างลึกซึ้ง หากไม่ใช่เพราะเขาในครั้งนั้น เธอคงจะพบจุดจบที่น่าเศร้าในต่างแดน ถึงแม้ว่ามันจะผ่านไปสองปีแล้ว แต่ภาพของชายคนนั้นก็ยังคงถูกจารึกอยู่ในสมองของเธออย่างลึกซึ้ง บางครั้งในช่วงเวลาค่ำคืน ร่างที่น่าเย้ายวนของชายผู้นั้นจะคืบคลานเข้าไปในจิตใจส่วนลึกของเธอ

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เธอได้แต่หวังให้มีข่าวเกี่ยวกับชายคนนั้นแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย เธอรอคอยมาตลอดระยะเวลาสองปีแต่เธอไม่คิดไม่ฝันว่าวันนี้เธอจะได้พบกับเขาอีกครั้งแถมยังเป็นในร้านอาหารของตัวเธอเองเช่นนี้

เมื่อพวกเขาอยู่ในออฟฟิศ ลูกสาวของเธอก็เดินไปที่โซฟาด้วยท่าทางน่ารักน่าชัง เธอหยิบขนมขึ้นมาทานและเล่นกับตุ๊กตาอย่างมีความสุข

เย่เชียนไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังถูกจับตามองอยู่ เพราะเขากำลังมีความสุขอยู่กับการทานอาหารมื้อค่ำกับหลินโรโร่ว เขาไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องตื่นตัวในช่วงเวลาแห่งความสุขนี้

เย่เชียนยิ้มบาง ๆ เมื่อขอคำแนะนำจากบริกร แม้ว่าเธอจะซ่อนความรู้สึกของเธอไว้อย่างดีแต่เขาก็สามารถรับรู้ได้ว่าในใจของเธอกำลังดูถูกเหยียดหยามเขาอยู่ บุคคลประเภทนี้มีให้เห็นอยู่ทั่วไปซึ่งเขาเคยเห็นมานักต่อนักแล้ว แต่เขาก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องลดระดับตัวเองลงไปเพื่อเสวนากับคนประเภทนี้

ในขณะที่รับประทานอาหารมื้อค่ำกับหลินโรโร่วอย่างเอร็ดอร่อย เขารู้สึกมีความสุขและไม่อยากที่จะไปทะเลาะวิวาทกับใคร แต่อย่างไรก็ตาม นี่เป็นครั้งแรกของเขากับหลินโรโร่วที่ได้มานั่งทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันสองต่อสอง เขาไม่ต้องการให้ผู้หญิงที่จิตใจงามคนนี้รู้สึกผิดหวัง ดังนั้นเมื่อบริกรคนนั้นแนะนำเนื้อวัวราคาแพง ไข่ปลาคาเวียร์ และไวน์แดง เขาจึงไม่คัดค้านใด ๆ

“โรโร่ว ?”

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังรับประทานอาหารกันอย่างมีความสุขนั้น จู่ ๆ ก็มีหญิงชายคู่หนึ่งเดินควงแขนกันมาทักทายหลินโรโร่ว

หลินโรโร่วประหลาดใจ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองพวกเขา เธอก็อุทานด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

“เอ๊ะ! เธอคือ... ซูย่าหยิงใช่ไหม ? ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ เป็นยังไงบ้าง ตอนนี้เธอทำงานที่ไหนน่ะ ?”

หลินโรโร่วไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอเพื่อนร่วมรุ่นจากวิทยาลัยพยาบาล เธอจึงรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้ง

“ฉันสบายดี ตอนนี้ทำงานอยู่ที่สำนักงานการวางแผนครอบครัว ก็ในเมื่อการเป็นพยาบาลมันไม่ทำให้ฉันก้าวหน้านี่นะ แถมแฟนฉันก็ไม่อยากให้ฉันทำงานเหนื่อยจนเกินไปเขาก็เลยช่วยย้ายฉันไปที่สำนักงานการวางแผนครอบครัว ตอนนี้ฉันก็กำลังจัดการโครงการการกุศลบางอย่างอยู่ด้วย จะว่าไปงานที่ฉันทำอยู่นี่ก็น่าจะเรียกได้ว่างานราชการแล้วล่ะนะ  แล้วเธอล่ะ ? เธอยังทำงานพยาบาลที่โรงพยาบาลอยู่หรือเปล่า ?” ซูย่าหยิงพูดอย่างพึงพอใจกับตัวเองมาก

“ใช่จ้ะ ฉันยังทำงานเป็นพยาบาลอยู่ที่เดิม” หลินโรโร่วตอบสั้น ๆ เธอไม่ได้โอ้อวดเหมือนกับซูย่าหยิงเพื่อนของเธอที่ดูท่าทางจะพอใจกับตัวเองมาก

“โรโร่ว... ฉันไม่เข้าใจเธอเลยจริง ๆ นะ ความสามารถของเธอมีตั้งมากโข อย่างเธอน่ะไปหางานทำใหม่ไม่ง่ายกว่าเหรอ ? ทำไมยังทนทำงานหนัก ๆ ในฐานะนางพยาบาลอยู่อีกล่ะ ?”

ซูย่าหยิงพูดจาเหมือนว่าจะเป็นห่วงหลินโรโร่วมาก แต่ในความเป็นจริงแล้วเธอกำลังอวดความฉลาดหลักแหลมของตนเอง เพราะในปัจจุบันเธอรู้สึกมีชีวิตชีวาและแสนจะสุขสบาย

หลินโรโร่วยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะตอบเพื่อน

“ก็การเป็นพยาบาลมันเป็นอาชีพที่ฉันรักนี่นา ถึงแม้ว่ามันจะเหนื่อยก็ตามแต่มันก็ทำให้ฉันมีความสุขมาก”

ซูย่าหยิงส่ายหัวและเปลี่ยนบทสนทนา

“โรโร่ว ฉันจะแนะนำให้เธอรู้จักกับแฟนของฉัน... นี่ จ้าวเซี่ย เขาทำงานในสำนักงานเขต แต่ในไม่ช้านี้เขาจะย้ายไปที่คณะเทศบาลแล้ว”

ดูเหมือนว่าซูย่าหยิงจะพอใจในอาชีพที่ตัวเธอเองและแฟนทำมาก เพราะอากัปกิริยาของเธอนั้นแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งแต่มันทำให้คนส่วนใหญ่รู้สึกอึดอัดใจอยู่ไม่น้อย

ย้อนกลับไปเมื่อสมัยที่พวกเธอยังเรียนกันอยู่ ซูย่าหยิงแพ้ให้กับหลินโรโร่วทุกอย่าง เธอไม่เก่งเท่าหลินโรโร่วทั้งในทฤษฎีและการปฏิบัติด้านพยาบาล แม้แต่บุคลิกก็ยังแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญสำหรับเธอแล้ว และไม่ว่าหลินโรโร่วจะเก่งแค่ไหน แต่ทว่าในตอนนี้เธอก็ชนะหลินโรโร่วอย่างแท้จริง

หลังจากได้ยินคำแนะนำของซูย่าหญิงแล้ว เย่เชียนที่จิบไวน์แดงของเขาอยู่อย่างเงียบ ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำ

“ฮ่า ๆ ๆ...” เขาคิดในใจว่าไม่มีชื่ออื่นแล้วหรือยังไง ทำไมถึงต้องตั้งชื่อว่า...จ้าวเซี่ย

เมื่อทั้งสามคนเห็นเย่เชียนหัวเราะ พวกเขาก็จ้องมองเย่เชียนด้วยความสงสัย เย่เชียนยิ้มเล็กยิ้มน้อยแล้วพูดว่า

“โทษที ๆ ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่คิดอะไรตลก ๆ ขึ้นมาได้น่ะ คุยกันต่อเถอะ”

*อธิบาย: ‘จ้าวเซี่ย’ หมายถึงขอบคุณ แต่ฟังดูเหมือน ‘ซ้าวเซี่ย’ ซึ่งหมายถึงการหลั่งเร็ว

“โรโร่ว... นี่แฟนของเธอเหรอ ? ทำไมเธอไม่แนะนำเขาให้เรารู้จักล่ะ สุดหล่อ... นายกำลังไต่เต้าในอาชีพการงานอะไรเหรอ ?” ซูย่าหยิงเรียกเย่เชียนว่าสุดหล่อ วิธีที่เธอพูดนั้นเธอเสแสร้งทำเป็นสุภาพ แต่ภายในใจเธอกลับคิดว่าเย่เชียนเป็นคนบ้านนอกและดูถูกเขาอย่างมาก

สไตล์การแต่งตัวสบาย ๆ ของเย่เชียนมีอิทธิพลมาจากการที่เขาไปอยู่ต่างประเทศมาเป็นเวลานาน เขาชอบแต่งตัวสบาย ๆ ตามแบบฉบับวัยรุ่นแถบทวีปอเมริกาซึ่งทำให้ประชาชนคนจีนส่วนใหญ่ไม่สามารถหยั่งถึงรสนิยมเช่นนี้ได้มากนัก มันจึงทำให้ไม่ว่าเย่เชียนจะไปที่ใดก็ล้วนแล้วแต่จะมีคนมองว่าเป็นคนบ้านนอกเสมอ

หลินโรโร่วรู้จักเย่เชียนเพียงแค่สองวันและพวกเขาก็ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันในช่วงสั้น ๆ เท่านั้น  งานของเย่เชียนก็ยังไม่ชัดเจนสำหรับเธอ  เมื่อเธอได้ยินคำว่า ‘เย่เชียนเป็นแฟนของเธอเหรอ ?’ เธอก็ได้แต่เขินอายและไม่สามารถตอบกลับได้แต่อย่างใด

“อ้อ... ผมไม่ได้กำลังไต่เต้างานอะไรหรอก ผมเป็นเพียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เท่านั้น” เย่เชียนตอบอย่างเฉยเมย

หลังจากได้ยินคำตอบของเย่เชียน สีหน้าที่ดูสุดแสนจะเย้ยหยันก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูย่าหยิงและจ้าวเซี่ยทันที พวกเขายังหนุ่มยังสาวและเป็นคนมีความสามารถ อีกทั้งในปัจจุบันพวกเขาก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก แต่เย่เชียนนั้นเป็นเพียงแค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั่วไป แล้วจะเอาอะไรมาเทียบกับพวกเขาได้

ซูย่าหยิงยิ่งพึงพอใจกับตัวเองมากขึ้นไปอีกและคิดในใจว่าหลินโรโร่วที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและความสามารถขนาดนี้แต่กลับมีแฟนเป็นเพียงพนักงานรักษาความปลอดภัย งานที่จะต้องใช้เลี้ยงปากเลี้ยงท้องและอยู่กันไปตลอดชีวิตจนวันตายอย่างไม่มีอนาคต...

“อ้อ! ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันเกิดของ อู่หยาง เราวางแผนว่าจะไปที่บาร์ต่อเพื่อฉลองวันเกิดให้เขา ฉันว่าเธอเองก็ควรมาด้วยนะโรโร่ว” ซูย่าหยิงพูดอย่างสุภาพ แต่ทุกคนรู้ว่าเธอนั้นไม่จริงใจ เธอแค่ตั้งใจจะเย้ยหยันหลินโรโร่ว

หลินโรโร่วเธอเป็นเด็กดีและไม่เคยไปที่ผับที่บาร์มาก่อน เมื่อเธอได้ยินซูย่าหยิงพูดแบบนั้น เธอก็หันไปหาเย่เชียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

เย่เชียนเองก็วิตกอยู่ในใจ  เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไร้เดียงสา แต่ในเมื่อหลินโรโร่วต้องการที่จะไป ดังนั้นมันก็ช่วยไม่ได้ที่เขาจะต้องไปกับเธอด้วย เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วถามว่า

“ที่ไหนเหรอ ? เดี๋ยวเราจะตามไป”

“โอเค งั้นเจอกันที่บาร์มนต์เสน่ห์สองทุ่มตรงนะ” ซูย่าหยิงตอบกลับ

จากนั้นซูย่าหญิงก็ควงแขนของจ้าวเซี่ยด้วยความร่าเริง ตั้งแต่ที่พวกเขาเข้ามาตลอดจนออกไป จ้าวเซี่ยไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว ซึ่งสาเหตุก็ไม่ใช่อะไรอื่น เขาเพียงไม่อยากเสวนากับคนบ้านนอกอย่างเย่เชียนก็เท่านั้น

ติดตามตอนอื่น ๆ ได้ที่ : novelrealm