SOJ บทที่ 1 โลกใบใหม่ /ตอนที่ 7 เกมพิเศษ (2)

"ยะฮู้ววววววว"

 

ชอ ฮโย ได้ยินเสียงโห่ร้องของ ชอ จุนซัง ดูเหมือนว่าหลังจากที่เลียนแบบ ชอ ฮโย เขาจะเป็นคนแรกที่เจออะไรดีๆ

 

เขาเป็นนักสู้ที่เก่งที่สุดในโรงเรียน ชอ จุนซัง ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีมากแม้จะอยู่ในเหตุการณ์วุ่นวายแบบนี้ ราวกับการฆ่าหรือถูกฆ่านั้นเป็นเรื่องธรรมดา ราวกับว่าตัวเขาเป็นอมตะ

 

เคร้ง! เคร้ง! คานเหล็กที่ ชอ ฮโย เกาะอยู่ส่งเสียงดังลั่น ชอ ฮโย เลิกสนใจคนอื่นและสำรวจเพดานต่อไป เขาพบกฎลับเพิ่มอีกข้อหนึ่ง

 

——————–

{เกมชิงบัลลัง กฏลับข้อที่ 15}

เมื่อราชาไร้บริวารได้นั่งบนบัลลังก์ จะได้รับอาวุธระดับ D หรือสูงกว่าแบบสุ่ม

——————–

 

'ราชาไร้บริวาร' นี่เป็นกฏที่เกี่ยวข้องกับ กฎลับข้อแรกที่เขาพบ

 

การไล่ล่าหาไอเทมใกล้จะมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

 

——————–

{เกมพิเศษ - อยู่ระหว่างเตรียมการ}

เกมที่แล้วได้จบลงแล้ว หมดเวลาพัก กำลังจะเริ่มเกมพิเศษ...

———–

 

 

เมื่อครูวิชาจริยธรรมเดินเข้ามาในโรงยิม ข้อความที่แสดงอยู่บนอากาศก็เปลี่ยนไป นักเรียนที่เดินไปรอบๆโรงยิมเพราะหาไอเทมไม่เจออีกแล้ว และต่างก็หยุดเดิน

 

ชอ ฮโย หยุดเคลื่อนที่และตรวจสอบสิ่งที่เขาหามาได้

 

เขาไม่เจอเครื่องป้องกันใดๆ ที่เข็มขัดฝั่งซ้ายของเขามีดาบสามเล่ม มันจะกระทบกันส่งเสียงดังทุกครั้งที่เขาขยับ

 

{ดาบญี่ปุ่นระดับ F} ใช้ฟัน ต้องถือด้วยสองมือ

 

{ดาบอัศวินระดับ F} ใช้ฟันและแทง ถือได้ทั้งมือเดียวและสองมือ

 

{ดาบปลายแหลมระดับ F} ใช้แทง ถือด้วยมือเดียว

 

เขาเจอกฏลับ 5 ข้อ ตอนที่เขาสำรวจโรงยิม เขาเจอกฏที่ซ้ำกันด้วย ดังนั้นถ้าไม่รวมกฏที่ซ้ำกัน เขาจะเจอกฏลับเพียง 5 ข้อเท่านั้น

 

——————–

{เกมชิงบัลลัง กฏลับข้อที่ 5}

ผู้เล่นคนแรกที่กลายเป็นราชาจะได้รับแต้มกรรม 5 แต้ม สามารถนำแต้มไปเพิ่มที่ไหนก็ได้ตามต้องการ

 

{เกมชิงบัลลัง กฏลับข้อที่ 6}

ผู้เล่นคนแรกที่กลายเป็นบริวารของราชาจะได้รับแต้มกรรม 3 แต้ม สามารถนำแต้มไปเพิ่มที่ไหนก็ได้ตามต้องการ

 

{เกมชิงบัลลัง กฏลับข้อที่ 7}

ราชาที่มีบริวารมากกว่า 100 คน จะได้รับแต้มกรรม 10 แต้ม สามารถนำแต้มไปเพิ่มที่ไหนก็ได้ตามต้องการ

 

{เกมชิงบัลลัง กฏลับข้อที่ 9}

ถ้าผู้เล่นฆ่าคนมากกว่า 5 คน และมีสกิลติดตัว แต่ไม่ได้อยู่ภายใต้ราชาคนใด ผู้เล่นจะได้รับสิทธิ์ในการเป็น 'ราชาไร้บริวาร' และได้รับ แต้มกรรม 30 แต้ม สามารถนำแต้มกรรมไปเพิ่มที่ไหนก็ได้ตามต้องการ

 

{เกมชิงบัลลัง กฏลับข้อที่ 15}

เมื่อราชาไร้บริวารได้นั่งบนบัลลังก์ จะได้รับอาวุธระดับ D หรือสูงกว่าแบบสุ่ม

——————–

ชื่อของเกมชิงบัลลังก์ ดึงดูดความสนใจของ ชอ ฮโย

 

'ตอนนี้เป็นช่วงของเกมพิเศษ หมายความว่าจากนี้จะมีเกมอื่นต่ออีกงั้นเหรอ?'

 

ถ้าเขาเดาจากกฏลับ 'เกมชิงบัลลังก์' จะเป็นเกมที่ผู้เล่นจะประกาศตนเป็นราชาและรวบรวมบริวารเพื่อไปชิงบัลลังก์มาเป็นของตนเอง

 

'ส่วนเกมพิเศษคงจะเป็นแค่เกมพิเศษเท่านั้น... เกมชิงบัลลังก์น่าจะเป็นเกมหลัก ต้องเตรียมตัวรับมือกับมัน'

 

หลังจากเกมชิงบัลลังก์เริ่มต้นขึ้นจะทำอย่างไรดี?' ชอ ฮโย วิเคราะห์กฏลับ

 

กฏข้อที่ 9 และ 15 เกี่ยวข้องกันด้วยคำว่า ราชาไร้บริวาร แถมกฏข้อ 15 ยังเป็นกฏที่ ชอ ฮโย ต้องปีนหลังคาไปหาถึงจะเจอด้วย กฏที่ต้องรู้กฏข้อก่อนหน้าก่อนถึงจะเข้าใจ และซ่อนอยู่ในที่ๆเข้าถึงได้ยาก มีรางวัลเป็นอาวุธระดับ D หรือสูงกว่า

 

'อาวุธระดับ D ค่าขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้างั้นก็ต้องเอามันมาให้ได้'

 

แต่แน่นอนว่าถ้าเขาตัดสินใจจะเลือกทางสายนั้น เขาจะต้องเสียบางสิ่งไปแทน

 

ถ้าเขาตัดสินใจจะทำคามกฏข้อ 9 ราชาไร้บริวาร เขาจะต้องตัดใจจากรางวัลของกฏข้ที่ 5 6 7 คนแรกที่ประกาศตัวเป็นราชา คนแรกที่กลายเป็นบริวาร และ ราชาที่มีบริวาร 100 คนขึ้นไป

 

แต่ ชอ ฮโย ก็ตัดสินใจได้อย่างง่ายดาย เขาได้ตัดสินใจไว้แล้วว่าจะแสดงความสามารถให้ผู้สร้างเกมเห็น รวมถึงรางวัลจากฉายา ราชาไร้บริวาร ก็ดูน่าสนใจ ถ้าเขาได้อาวุธระดับ D มาจากการทำตามกฏข้อ 15 มันก็ดูจะคุ้มค่า

 

'3 คน... ต้องฆ่าอีก 3 คน'

 

การจะเป็นราชาไร้บริวาร จะต้องฆ่าคน 5 คน และได้สกิลติดตัวมา เขามีสกิลติดตัวอยู่แล้ว

 

ชอ ฮโย ประเมินสถานะของตัวเอง แค่นึกมันก็โผล่ขึ้นมาให้เขาเห็นแล้ว

 

——————–

{ชอ ฮโย}

*เผ่ามนุษย์

*ค่ากรรม

พละกำลัง: 7

ความเร็ว: 10

การควบคุม: 24

ความอดทน: 9

กำลังกาย: 12

การฟื้นฟู: 12

 

*แต้มกรรมคงเหลือ: 10

*ค่าผลกรรม: 5

 

สกิลติดตัว

ดวงตาแห่งการแยกแยะ

——————–

หลังจากที่ฆ่า แบ ฮยุนซุง ทุกสถานะของเขาเพิ่มขึ้น 1 ยกเว้นค่าความเร็วที่เพิ่มขึ้น2

 

ถึงตอนนี้เขาจะมีแต้มกรรมอยู่ 10 แต้ม เขายังไม่ได้ใช้มัน

 

นอกจากนี้เขายังมีสกิลติดตัว 'ดวงตาแห่งการแยกแยะ'

——————–

ดวงตาแห่งการแยกแยะ

คุณสามารถมองเห็นเจตนาของฝ่ายตรงข้ามได้

-สีดำ: คนๆนั้นเป็นศัตรูกับคุณ

-สีแดง: คนๆนั้นต้องการจะฆ่าคุณ

-สีขาว: คนๆนั้นเป็นมิตรกับคุณ

-สีเหลือง: คนๆนั้นสามารถตายแทนคุณได้

——————–

 

 

แสงสีแดงและดำที่ฉายออกมาจาก แบ ฮยุนซุง เป็นผลของสกิลดวงตาแห่งการแยกแยะ ตอนนั้น ชอ ฮโย มองเห็นแสงของการเป็นศัตรู(ดำ)และแสงของความต้องการฆ่า(แดง) จาก แบ ฮยุนซุง

 

'เป็นสกิลที่ดีนะ...'

 

ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามคิดอะไรอยู่ นี่ถือเป็นสกิลที่หาที่เปรียบไม่ได้

 

หลังจากที่ ชอ ฮโย ตรวจสอบทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เกมพิเศษก็เริ่มต้นขึ้น

 

ข้อความที่อยู่ใจกลางโรงยิมเริ่มจะใหญ่ขึ้นและเนื้อหาภายในก็เปลี่ยนไป กล่องสี่เหลี่ยมกึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นตามจุดต่างๆของโรงยิม นักเรียนที่อยู่แถวนั้นต่างก็ถูกผลักออกมา

 

——————–

{เกมพิเศษ - เกมล่าไอเทม!}

เป็นโอกาสทองในการค้นหาไอเทมระดับ E ผู้ถูกทอดทิ้ง จะถูกระบุด้วยตราของไอเทม ถ้าผู้ถูกทอดทิ้งตายจะกลายเป็นไอเทมระดับ E ถ้าผู้ถูกทอดทิ้งฆ่าคนได้ ตราไอเทมจะหายไป และจะได้รับกรรมเข้าสู่ร่างกาย

——————–

 

'ผู้ถูกทอดทิ้ง? ใครกัน?

 

ทุกคนต่างก็สับสน แต่หลังจากนั้นไม่นาน ความหมายของมันก็ชัดเจน

 

 

คนประมาณ 30 คน ปรากฏขึ้นมาในกล่องสี่เหลี่ยมกึ่งโปร่งใส ตราสัญลักษณ์ไอเทมลอยอยู่บนหัวของพวกเขา

 

"หา? จินซู?

 

"กิริม!"

 

นักเรียนและครูในโรงยิมต่างก็รู้ว่าคนที่มีตราไอเทมอยู่เหนือหัวพวกนี้เป็นใคร นี่คือกลุ่มคนที่เลือกจะไม่ต่อสู้ และถูกทิ้งไว้ในห้องเรียน

 

ในนั้นมี ยูน กิริม จากชั้นเรียนของ ชอ ฮโย

 

คนพวกนี้เป็นคนกลุ่มเดียวที่ยังไม่กลายเป็นฆาตกร นั่นหมายความว่่าคนอื่นๆต้องฆ่าคนที่จิตใจบริสุทธ์ที่สุดเพื่อให้ได้ไอเทมมา

 

ผู้คนถูกแบ่งเป็นสองกลุ่ม

 

ฝั่งหนึ่งเป็นฝ่ายที่เลือกจะไม่ทำอะไร พวกนี้เป็นคนที่ไม่รู้จะทำอะไรเลยเลือกที่จะอยู่เฉยๆ คนกลุ่มนี้ถึงจะมีมากก็ไม่ส่งผลอะไร

 

ส่วนคนที่เลือกจะทำอะไรก็แบ่งเป็นสองกลุ่มเช่นกัน

 

กลุ่มที่ต้องการจะฆ่าเพื่อเอาไอเทม และกลุ่มที่ไม่อยากให้เพื่อนของตนเองต้องตาย

 

กลุ่มที่ส่งผลอย่างมากคือสองกลุ่มนี้

 

 

ในขณะที่กลุ่มเลือกจะอยู่เฉยๆมองดูเหตุการณ์ กลุ่มคนที่เหลือก็เริ่มเคลื่อนไหวเข้าใกล้กล่องไอเทม มีคนที่โจมตีกล่องไอเทมในทันทีด้วยเหมือนกัน แต่กล่องไอเทมนั้นแข็งแรงมากก การโจมตีไม่สามารถทำอะไรมันได้

 

"ยังไม่เริ่มอีกงั้นเหรอ?"

 

เสียงพูดที่ทำราวกับนี่เป็นเรื่องปกติได้ฝังความกลัวในจิตใจของผู้ได้ยิน

 

ผู้ถูกทอดทิ้งที่ถูกขังอยู่ในกล่องได้กรีดร้องอะไรบางอย่างออกมา แต่เสียงของพวกเขาไม่สามารถเล็ดลอดออกมาจากกล่องได้

 

"เพื่อน! นี่มันไม่ถูกต้องนะ! ครูคิม! นี่มันไม่ถูกต้องใช่ไหม?"

 

ครูคนหนึ่งยืนพยายามยืนขวางกลุ่มคนกับกล่องไอเทมกล่องหนึ่งไว้แต่ก็ไม่เป็นผล

 

"เฮอะ! มีใครในนี้ที่ไม่ได้เป็นฆาตกรหรือไง?"

 

คำพูดของคนๆหนึ่งทิ่มแทงหัวใจของทุกคน

 

"ไอ้เลว ออกไปให้ห่างไฮจินเลยนะ โว้ย! หยุด! ถ้ามาใกล้กว่านี้หัวแกแบะแน่!"

 

นักเรียนชายคนหนึ่งขู่นักเรียนที่เริ่มเข้ามาใกล้ด้วยขวานดับเพลิงในมือ เขาคอยรับการโจมตีให้แฟนสาวที่ถูกขังอยู่ในกล่องไอเทม นักเรียนสี่ห้าคนคอยมองดูเขาอยู่ห่างๆ รอให้เขาเหนื่อยล้า และรอให้กล่องไอเทมเปิดออก

 

 

'มินจี! มินจี!'

 

หัวหน้าชั้น จง มินจี มองดู ยูน กิริม ที่ตะโกนเรียกชื่อเธอ เธอเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว

 

'ก็หนีออกมาด้วยกำลังของตัวเองสิ!'

 

จง มินจี เกลียดคนอ่อนแอ เธอชิงชังพวกที่ก้มหน้ารับชะตากรรมตัวเองโดยไม่ต่อต้าน

 

มันทำให้เธอเจ็บปวด

 

มันต่างจากการมีเมตตาทั่วไป มันเหมือนเป็นโรคร้ายที่หลบอยู่ในร่างกายเธอ ไม่รู้ว่ามันเกิดจากความเห็นอกเห็นใจหรือประสบการณ์อะไร ทุกครั้งที่ จง มินจี เห็นคนอื่นถูกกลั่นแกล้งหรือทำร้ายหรือร้องได้ต่อหน้าเธอ หัวใจของเธอจะรู้สึกเจ็บปวดราวกับเธอเป็นคนที่ถูกทำร้ายเสียเอง มันไม่ใช่การพูดเกินจริง เธอรู้สึกเจ็บจริงๆ

 

จง มินจี เกลียดความเจ็บปวดนั้น และเธอเกลียดคนอ่อนแอที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด

 

ไม่ว่าเธอจะพยายามยื่นมือเข้าไปช่วยกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง พวกมันก็ไม่เคยยืนขึ้นมาด้วยขาของตัวเอง มันทำให้เธอเกลียดคนที่ทำให้เธอเจ็บปวดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

 

'พวกคนอ่อนแอน่ะตายๆไปให้หมด!'

 

นี่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ แต่เธอไม่สามารถหันหลังให้กับคนที่กำลังเจ็บปวดได้ เธอเกลียดนิสัยนั้นของเธอ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

 

 

จง มินจี นับจำนวนคนที่รายล้อม ยูน กิริม อยู่ 6 คน คนพวกนี้ไม่ถือดาบ บางคนใส่เกราะที่ทำจากโซ๋เหล็กอยู่ จง มินจี มีไอเทมดีกว่าพวกนั้น ผลจากการเป็นคนแรกๆที่เริ่มสำรวจ ทำให้เธอได้ ดาบยาว โล่ และชุดเกราะมา แต่พวกนั้นก็มีคนมากกว่าอยู่ดี

 

จง มินจี มองกวาดไปรอบๆหาทางเพิ่มจำนวนคนของฝั่งตัวเอง

 

เธอมองไปที่ใจกลางความวุ่นวาย

 

ฟุ่บ

 

ทันใดนั้นกำแพงกี่งใสที่ปกคลุมเหล่าไอเทมอยู่ก็หายไป

 

และ ชอ ฮโย ต้องฆ่าคนสามคนก่อนที่เกมถัดไปจะเริ่ม