166.โลกวันสิ้นโลกหมายเลข 11,635! เขาคือสัตว์ประหลาด! (2)

“หัวหน้าเราจะช่วยพวกนั้นไหม?” ผู้กล้าหัวนกคนหนึ่งถามด้วยเสียงเบา

ชายหนวดเคราข้างๆเขาส่ายหัวและกล่าวว่า “รอก่อน ผู้กล้ามีเยอะเกินไปต้องมีพวกไร้ประโยชน์ปะปนอยู่เยอะแน่ นี่เป็นโอกาสดีที่ให้สัตว์ประหลาดช่วยคัดกรองพวกนั้นให้เรา”

เขาเลียริมฝีปากแห้งผากด้วยความตื่นเต้น

เดิมทีเขาคิดว่านี่เป็นแค่ภารกิจประจำวันแต่โชคดีที่ได้เจอกับผู้กล้ากลุ่มใหม่ถ้าเขาสามารถชักชวนคนกลุ่มนี้เข้ามาร่วมได้อำนาจของเขาจะยิ่งใหญ่ขึ้นอีก

ผู้กล้าเหล่านั้นไม่รู้ตัวเลยว่าพวกเขากำลังถูกจับตามอง

หวังเฉินขมวดคิ้วดูเหมือนจะไม่มีอะไรอยู่รอบๆนอกจากสายลมที่พัดผ่าน

“ไม่ ระบบคงไม่เปลี่ยนนิสัยไปดื้อๆ”

เขามองไปที่หลุมขนาดใหญ่ไม่ไกลจากที่นี่ถ้ามีอันตรายอะไรมันน่าจะมาจากที่นี่

ในขณะนั้นเสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากใต้ดินผู้กล้าบางคนสังเกตเห็นความผิดปกติได้ชัดเจน

“ออกไปจากที่นี่กันเถอะ!”

ผู้กล้าส่วนใหญ่วิ่งหนีไปไกลโดยสัญชาตญาณไม่ว่าอะไรจะอยู่ใต้ดินพวกเขาไม่อยากเผชิญหน้ากับมัน

แต่หวังเฉินยังยืนนิ่งเขาระดมพลังงานและเรียกยักษ์ทรายสูงกว่า 10 เมตรมากกว่า 20 ตัวขึ้นมาในเวลาไม่ถึงสามวินาที

พลังต่อสู้ของยักษ์ทรายเหล่านี้แทบไม่มีความหมายในสายตาของหวังเฉินแต่พวกมันเป็นเหยื่อล่อสัตว์ประหลาดได้ดี

บนหน้าผาผู้กล้าแก่หัวจระเข้เยาะเย้ย “หมอนี่ไม่โง่นี่หว่า

รู้จักหนีด้วย”

“นายผ่านโลกวันสิ้นโลกมาแล้วสามแห่งคิดว่าทุกคนจะโง่เหมือนนายเหรอ?” ผู้กล้าสี่แขนอีกคนเสริม

“นายจะรู้อะไร? นั่นเรียกว่าความกล้า!” ผู้กล้าหัวจระเข้ตาโตและคำรามทันที

ทันใดนั้นผู้กล้าคนหนึ่งสังเกตเห็นหวังเฉินและอดอุทานไม่ได้ “เฮ้! ดูสิมีเด็กคนหนึ่งอยู่ตรงนั้นเขาไม่หนีด้วย!”

“คงเป็นคนโง่ละมั้ง!”

“หวังว่าเขาจะไม่กลัวจนฉี่ราดทีหลังนะ!”

ไม่มีใครมองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับหวังเฉินเพราะพลังของสัตว์ประหลาดเหล่านี้ร้ายกาจมากแม้แต่ผู้กล้าผ่านศึกอย่างพวกเขาก็มีน้อยคนที่จะกล้าเผชิญหน้ามันเพียงลำพัง

“บางทีเขาอาจจะแข็งแกร่งมากก็ได้? ดูสิเขาหน้าตาคล้ายหัวหน้าเลย!” ผู้กล้าหัวจระเข้กล่าว

“แข็งแกร่ง? อยากเดิมพันล้านแต้มจิตวิญญาณไหม? มาดูกันว่าเด็กนั่นจะรอดไหม” ผู้กล้าสี่แขนท้า

“ล้านแต้ม…”

ดวงตายาวเรียวของผู้กล้าหัวจระเข้แทบกลิ้งเข้าไปในเปลือกตาเขาไม่โง่แต้มจิตวิญญาณล้านแต้มหาได้ง่ายๆ ที่ไหน?

“ทำไม? หัวจระเข้ไม่กล้าแล้วเหรอ? ไม่ได้เก่งมากเหรอ?” ผู้กล้าสี่แขนเยาะเย้ย

เมื่อได้ยินคำพูดนั้นหัวจระเข้โกรธทันทีและตะโกน “เดิมพันก็เดิมพัน! ฉันไม่กลัว!”

“พวกเราขอร่วมด้วยได้ไหม? หนึ่งแสนแต้มจิตวิญญาณ”

“ใช่ๆขอร่วมสนุกด้วย”

ผู้กล้าใกล้ๆก็ตามมาสมทบ

หัวจระเข้โกรธจนตาแดงเขากล่าวว่า “ถ้าจะมาแค่แสนแต้มอย่ามาเลยถ้ามีกล้าเดิมพันล้านแต้มถ้าฉันแพ้ฉันจะชดใช้ให้แม้ต้องขายทุกอย่าง”

“หัวหน้าเป็นพยานให้ด้วย”

“ได้” ผู้กล้าคนอื่นๆตอบตกลงโดยไม่คิดมาก

ชายหนวดเคราข้างๆเขาส่ายหัวและกล่าวว่า “จระเข้เฒ่า ครั้งนี้นายใจร้อนเกินไปก่อนหน้านี้ฉันได้ข้อมูลมาว่ามีคนเลเวล 200 อยู่ที่นี่เขาไม่ใช่คนที่จัดการได้ง่ายๆ!”

“อะไรนะ? ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้?” หัวจระเข้ถึงกับอึ้งถ้ารู้ก่อน เขาคงไม่เดิมพันกับพวกนี้!

“ใครใช้ให้นายมาสายตอนประชุมรบ?” ชายหนวดเครากล่าวพร้อมรอยยิ้มจางๆ

“ในเมื่อนายให้ฉันเป็นพยานนายก็ถอนคำไม่ได้รวมเจ็ดล้านแต้มจิตวิญญานถือซะว่าเป็นบทเรียน”

ขณะที่เขาพูดเขามองไปที่หลุม

“มันมาแล้ว!”

ดวงตาของหวังเฉินหดเกร็ง

ครืด!

แมลงสีเทาเหล็กที่ดูเหมือนตั๊กแตนบินออกจากหลุมปีกบางสี่ข้างสั่นสะเทือนอย่างรวดเร็วส่งเสียงคำรามดังราวกับเฮลิคอปเตอร์

[ตั๊กแตนเหล็ก (ธรรมดา)]

[เลเวล: 120]

“พลังต่อสู้ของมันธรรมดา” หวังเฉินสรุป

แต่สัตว์ประหลาดไม่ได้มีแค่ตัวเดียว

วู้!

ในชั่วพริบตาครึ่งท้องฟ้าถูกยึดครองโดยตั๊กแตนเหล็กเหล่านี้มีมากกว่าหมื่นตัว

สัตว์ประหลาดดุร้ายเหล่านี้เริ่มโจมตีทันทีพวกมันทนรับการโจมตีของผู้กล้าและพุ่งลงจากท้องฟ้าโดยไม่หลบ ดำเนินการล่าเหยื่อ

“อ๊าก! มือฉัน!”

“ช่วยด้วย!”

“ไม่!”

เสียงกรีดร้องอันแหลมคมถูกกลบด้วยเสียงคำรามของปีก

ต่อหน้าสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวที่ไม่กลัวตายเหล่านี้ผู้กล้าเลเวลต่ำส่วนใหญ่ไร้พลังต้านทานและกลายเป็นอาหาร

และนี่เป็นเพียงกองหน้าของศัตรู

ครืด! ครืด!

ด้วงสีแดงขนาดเท่ารถถังคลานออกจากหลุมอย่างรวดเร็ว เขาสีแดงบนหัวของมันเหมือนหอกเพลิงที่ลุกโชติช่วง ทำให้ผู้คนสยองขวัญ

[ด้วงเพลิง (ยอดฝีมือ)]

[เลเวล: 120]

“เป็นภัยคุกคามเล็กน้อยสำหรับพวกนั้น” หวังเฉินคิด

ด้วงเพลิงไม่ได้พุ่งไปข้างหน้าแต่กระจายออกเป็นแนวตรงตามขอบหลุมและจัดรูปแบบ

บูม! บูม!

ด้วงเพลิงยกเขาขนาดใหญ่และยิงลูกไฟน่าสะพรึงกล้วออกไปที่ผู้กล้าแต่ละการโจมตีครอบคลุมพื้นที่เส้นผ่านศูนย์กลางหลายสิบเมตร

“บ้าเอ๊ย ทำไมเจ้านั่นไม่หนี?” เมื่อเห็นหวังเฉินถูกลูกไฟโจมตีหัวจระเข้แทบโมโหจนตาย

“จระเข้เฒ่าเด็กนั่นคงตายแล้วล่ะ!”

“มาเคลียร์บัญชีกัน!”

ผู้กล้าที่เข้าร่วมเดิมพันยิ้มเยาะด้วยความสะใจ

“รีบร้อนอะไร? คนนั้นอาจยังมีชีวิตอยู่นะ!” หัวจระเข้กล่าวด้วยความร้อนใจ

ในกองเพลิงที่ลุกโชติช่วงพลังงานของหวังเฉินแยกเปลวไฟออกได้อย่างง่ายดายทำให้เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ

“ไม่ตอบโต้ก็คงไม่สุภาพมาดูกันว่าพวกแกจะทนการโจมตีของฉันได้ไหม” หวังเฉินยกแขนซ้ายขึ้น

ปืนใหญ่อนุภาคความถี่สูง!

บูม! บูม! บูม! บูม!

กระสุนปืนใหญ่อนุภาคความถี่สูงสีส้มพุ่งออกจากตัวหวังเฉินเป็นศูนย์กลางกลบฝังด้วงเพลิงนับร้อยตัวในทันที กลายเป็นทะเลเพลิงสีส้ม

[สังหารด้วงเพลิงเลเวล 120 ค่าประสบการณ์ +840! แต้มจิตวิญญาณ +672!]

[สังหารด้วงเพลิงเลเวล 120 ค่าประสบการณ์ +840! แต้มจิตวิญญาณ +672!]

[…]

การแจ้งเตือนจำนวนมากดังขึ้นเมื่อด้วงเพลิงทั้งหมดถูกกำจัด

“นี่มันอะไรกัน?”

บนหน้าผาผู้กล้าเก๋าเกมถึงกับตะลึง

ถึงแม้การฆ่าด้วงเพลิงจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับพวกเขาแต่ไม่มีใครฆ่ามันได้เร็วขนาดนี้ในเวลาไม่ถึงวินาทีด้วงเพลิงนับร้อยหายไป?

“ฮ่าฮ่า ฉันบอกแล้วว่าเด็กนั่นยังไม่ตาย!” หัวจระเข้หัวเราะ

บางทีเขาอาจยังมีโอกาสชนะเดิมพันนี้

“การป้องกันของด้วงเพลิงธรรมดาแต่แมลงกระดูกพิษคงไม่ตายง่ายขนาดนั้น” ผู้กล้ากล่าว

ในหลุมสัตว์ประหลาดประเภทที่สามก็คลานออกมา

แมลงกระดูกพิษมีลักษณะเหมือนแมงมุมแต่ร่างกายยาวไม่ถึงหนึ่งเมตรและมีขาสิบขาที่ยาวกว่าห้าเมตรร่างกายของมันยังเต็มไปด้วยหนามกระดูกอันน่าสะพรกล้ว

[แมลงกระดูกพิษ (ธรรมดา)]

[เลเวล: 100]

เห็นได้ชัดว่านี่คือกำลังรบหลักบนพื้นดินของสัตว์ประหลาดเหล่านี้

ในขณะนั้นผู้รอดชีวิตที่เหลือได้หนีไปด้านหลังแล้วเหลือเพียงหวังเฉินที่ยังยืนอยู่ที่นั่น

แมลงกระดูกพิษโจมตีหวังเฉินทันที

ยักษ์ทรายตอบโต้โดยไม่ลังเลสร้างกำแพงมนุษย์หน้าหวังเฉิน

บูม! บูม!

ยักษ์ทรายโบกแขนและตีแมลงกระดูกพิษที่พุ่งเข้ามา

แต่แมลงกระดูกพิษเหล่านี้มีพลังป้องกันที่ยอดเยี่ยมแม้ด้วยความแข็งแกร่งกว่า 1,000 หน่วยของยักษ์ทรายก็ยังไม่อาจเจาะการป้องกันของมันได้ด้วยหมัดเดียวไม่นานยักษ์ทรายก็ถูกฝูงแมลงน่าสะพรึงกล้วกลบฝัง

แมลงกระดูกพิษนับพันรวมตัวกันจากระยะไกลดูเหมือนลูกบอลกระดูกขนาดยักษ์

“เด็กนั่นน่าจะเก่งโจมตีระยะไกลถูกพวกที่ไม่กลัวตายแบบนี้ล้อมเกรงว่าเขาคงต้องตาย!”

“จระเข้เฒ่าตอนนี้นายมีอะไรจะพูด?” ผู้กล้าสี่แขนถอนหายใจด้วยความโล่งอกเขาเกือบคิดว่าตัวเองจะแพ้!

หัวจระเข้ไม่ได้พูดอะไร

ดวงตาของชายหนวดเคราหดเกร็งกะทันหัน “ไม่ใช่ เจ้านั่นไม่ได้ถูกล้อมเลย”

เมื่อเขาพูดจบทุกคนได้ยินเสียงครืนน่าสะพรึงกล้วบนท้องฟ้า

ผู้กล้ามองไปที่ต้นกำเนิดเสียงและเห็นว่าหวังเฉินปรากฏตัวบนอากาศ

ในขณะนั้นเขาดำดิ่งลงและปล่อยฝ่ามือขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว่า 100 เมตรลงไปที่ฝูงแมลงกระดูกพิษบนพื้น พร้อมกับเสียงคำรามของมังกรและช้าง

ฝ่ามือตถาคตมังกรคชสารอันยิ่งใหญ่!

ครืน!

เพียงฝ่ามือเดียวแมลงพิษที่มีหนามกระดูกนับพันตัวถูกทุบจนแหลกละเอียด

พื้นดินถูกระเบิดเป็นรอยฝ่ามือขนาดใหญ่เต็มไปด้วยกองกระดูกสีขาว

“เขาเนี่ยแหละคือสัตว์ประหลาดตัวจริง!”

ผู้กล้าถึงกับตะลึง