ตอนที่ 50 แพ็กเติมเงิน 648 หนึ่งพันชุด

หลังจากวางสายแล้วและมองดูเวลา เพิ่งจะสี่ทุ่มเอง ยังไงซะตอนนี้เขาก็นอนไม่ค่อยหลับ เล่นเกมสักหน่อยก็แล้วกัน

บังเอิญว่าเมื่อหลายวันก่อน หลิน เทียนอวี่ เพิ่งจะเจอเกมสนุกๆ เกมหนึ่งชื่อว่า ‘เจียงหู (江湖)’ ก็ประมาณเกมแนวตีมอนสเตอร์อัปเลเวลซื้อไอเท็มนั่นแหละ

ตอนนั้น หลิน เทียนอวี่ เคยได้ยินมาว่าเกมนี้แค่คลิกเดียว เล่นได้เป็นปี ไอเท็มไม่ต้องเสียเงินสักแดง พอได้ลองเล่นแล้วเขาอยากจะพูดแค่ว่า: “กูเชื่อก็โง่แล้ว ไอ้เฒ่าหัวค…เอ๊ย!”

เกมที่ต้องเติมบัตรคิดเป็นชั่วโมงเล่น แม้แต่การหายใจก็ยังต้องใช้เงิน!

ด้วยเหตุนี้เอง เหล่าเทพทรูที่เติมเงินจึงสามารถเหาะเหินเดินอากาศ ขี่กระบี่เหินฟ้า ไม่พอใจใครก็ฆ่าล้างบางได้ตามอำเภอใจ แถมยังพาเด็กสาวน่ารักๆ ไปท่องยุทธภพด้วยกันได้อย่างอิสระ นี่แหละคือความหมายของ ‘เจียงหู’ ที่แท้จริง

ส่วนพวกที่ไม่เติมเงินล่ะ? ไอเท็มกากๆ สู้กับใครก็โดนฆ่าในพริบตา ลงดันเจี้ยนพลังโจมตีไม่พอก็ไม่มีใครเอา ก็ได้แต่ปลูกดอกไม้ จูงหมาประทังชีวิตไปวันๆ หากพูดให้สวยหรูดูดีหน่อยก็เรียกว่าผู้เล่นสายชีวิต พูดให้แย่หน่อยก็คือ ‘ขอทาน’ ดีๆ นี่เอง

เห็นได้ชัดว่า หลิน เทียนอวี่ คือประเภทหลัง

ล็อกอินเข้าบัญชีเกมของตัวเอง เห็นตัวละครในเกมยังคงอยู่ในสภาพกากๆ เหมือนเมื่อหลายวันก่อน หลิน เทียนอวี่ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะในลำคอเบาๆ: ‘อีกไม่นานแกก็จะได้สวมชุดเซ็ตเทพสงคราม ถือดาบปราบมาร วรยุทธ์ล้ำเลิศ พลังรบสุดยอดแล้ว!’ เล่นเกมแบบนี้ ไม่เติมเงินแล้วจะเล่นทำหอกอะไร?!

“ติ๊ง! ผู้เล่น เยี่ยอวี่จิงหาน เติมเงินแพ็กเกจของขวัญ 648 หนึ่งชุด จะทำการส่งอั่งเปาทั้งเซิร์ฟเวอร์...”

“ติ๊ง! ผู้เล่น เยี่ยอวี่จิงหาน เติมเงินแพ็กเกจของขวัญ 648 หนึ่งชุด จะทำการส่งอั่งเปาทั้งเซิร์ฟเวอร์...”

“ติ๊ง! ผู้เล่น เยี่ยอวี่จิงหาน เติมเงินแพ็กเกจของขวัญ 648 หนึ่งชุด จะทำการส่งอั่งเปาทั้งเซิร์ฟเวอร์...” “…”

“เชี่ย นี่มันเทพทรูจากไหนวะ? รวยเกินไปแล้วป่ะวะ?!!”

“หนึ่ง สอง สาม สี่... ตั้งหนึ่งพันชุด แพ็กเกจของขวัญ 648 โคตรพ่อง ข้าแย่งอั่งเปาจนมือจะหงิกแล้วเนี่ย!”

“หนึ่งพันชุด 648 นี่มันก็หกแสนสี่หมื่นแปดพันหยวนเลยนะ! เซิร์ฟเวอร์เรามีเทพทรูแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!!”

หลิน เทียนอวี่ คลิกรัวๆ แพ็กเกจของขวัญ 648 จำนวน 1,000 ชุดก็เติมเงินเสร็จสิ้นในพริบตา และประกาศในเกมก็ถูกบันทึกการเติมเงินของเขารัวๆ จนเต็มหน้าจอ

ช่องสนทนาโลกเหมือนกับระเบิดไปแล้ว ข้อความที่เคยถกเถียงกันเรื่อง ‘นักดาบควรจะใส่ไอเท็มอะไร?’ ถูกดันหายไปจนหมดสิ้น เปลี่ยนเป็นข้อความอุทานถามกันระงมว่า ‘เจ้าบุญทุ่มคนนี้เป็นใครมาจากไหน?’ ‘อยู่กิลด์ไหน?’ ‘ยังต้องการคนแบกขาอยู่ไหม?’ กันถ้วนหน้า

ส่วน หลิน เทียนอวี่ เองนั้น หลังจากเลือกสัตว์ขี่มังกรยักษ์ ซื้อไอเท็มระดับเทพเสร็จแล้ว มองดูพลังรบของตัวเองพุ่งขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ ก็หันไปเข้าหน้าต่างสงครามกิลด์ทันที

ขณะที่เขากำลังง่วนอยู่กับการเติมเงิน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นข้อความสองสามประโยคในหน้าต่างแชทสงครามกิลด์ ซึ่งทำให้เขาไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

ซื่อเซวี่ยขวงหมอ (อสูรคลั่งโลหิต): “ฮ่าๆ ดูไอ้กิลด์ฝั่งตรงข้ามนั่นสิ มีกันอยู่แค่สามคนมาทำสงครามกิลด์ แถมยังมีมือใหม่ไก่อ่อนอีกสองคนด้วย ตลกชิบหายเลยว่ะ”

อี้เจี้ยนจ่านโหลวหลาน (หนึ่งดาบผ่าโหลวหลาน): “ดูเหมือนหัวหน้ากิลด์จะเป็นผู้หญิงด้วยนะ เดี๋ยวพวกแกห้ามแย่งกับข้านะเว่ย ข้าจะใช้แส้จิตอสรพิษของข้าหยอกล้อนางให้สนุกไปเลย ฮิๆ!”

เวยเซิงเล่ออี้: “กิลด์ขยะแบบนี้ยังมีอยู่ไปทำไมกัน? พวกผู้เล่นขยะ เดี๋ยวจะถล่มพวกแมร่งให้เละเลย!”

ผู้เล่นขยะ? กล้าด่าเขาว่าเป็นผู้เล่นขยะงั้นเหรอ?! นี่มันจะทนได้ยังไง?!! เดิมที หลิน เทียนอวี่ ก็ยังไม่ได้คิดจะทำอะไรพวกมัน แต่ในเมื่อพวกมันด่าออกมาก่อน ก็อย่ามาโทษข้าโหดเหี้ยมก็แล้วกัน พอดีเลย ไอเท็มที่เพิ่งเติมเงินซื้อมา ก็เอาพวกแมร่งนี้มาลองลับคมดาบก่อนเลย!

ด้วยความโมโห หลิน เทียนอวี่จึงเข้าไปในหน้าต่างสงครามกิลด์ทันที และเมื่อเขาเห็นพลังรบและบารมีของอีกฝ่าย เขาก็เข้าใจทันทีว่าทำไมพวกนั้นมันถึงกล้าอวดดีขนาดนี้

ฝั่งตรงข้ามมีผู้เล่นร่วมสงครามกิลด์สี่ห้าสิบคน คนหนึ่งสวมชุดเกราะทองคำ บนหัวมีฉายาสุดอลังการ บารมีแผ่พุ่ง คิดแล้วก็น่าจะเป็นกิลด์ใหญ่มากกิลด์หนึ่ง

ส่วนกิลด์ของ หลิน เทียนอวี่ นั้น รวม หลิน เทียนอวี่ เข้าไปด้วยก็มีแค่สี่คนเท่านั้น นอกจากหัวหน้ากิลด์แล้ว อีกสองคนยังใส่ไอเท็มไม่ครบเลยด้วยซ้ำ ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นมือใหม่ที่ไม่รู้ว่าสงครามกิลด์คืออะไรแล้วโดนหลอกเข้ามา

ความจริงแล้วก็มีแค่หัวหน้ากิลด์เท่านั้นที่พอจะมีพลังรบอยู่บ้าง แต่เธอก็มีพลังรบแค่ 200,000 เท่านั้น ฝั่งตรงข้ามคนที่พลังรบสูงสุดก็มีถึง 700,000 แล้ว เรียกได้ว่ายืนให้ตีก็ยังตีไม่เข้าเลยด้วยซ้ำ

“หรือว่าจะพอแค่นี้ดีกว่า วันนี้สงครามกิลด์ก็ไม่ต้องสู้แล้ว”

ว่านซี เห็นบัญชี เยี่ยอวี่จิงหาน ของ หลิน เทียนอวี่ เข้ามา ในใจก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก

ถึงแม้ฝั่งตรงข้ามจะเยาะเย้ยอย่างบ้าคลั่งและพูดจาลวนลามจนเธอแทบจะกัดฟันจนแหลกละเอียด แต่ก็ช่วยไม่ได้ สู้คนอื่นเขาไม่ได้นี่นา ถ้าขึ้นไปสู้ก็เท่ากับไปหาเรื่องเจ็บตัวเปล่าๆ ไม่ใช่หรือ? หลิน เทียนอวี่ ซ่อนไอเท็มของตัวเองไว้ก่อนที่จะเข้ามา บวกกับพอเข้าสู่สงครามกิลด์แล้วจะไม่สามารถเห็นระบบแชทโลกได้ ว่านซี จึงไม่รู้เลยว่านักดาบที่ยืนเปลือยท่อนบนอยู่ตรงหน้าเธอนี่ ตอนนี้ได้ขึ้นสู่อันดับหนึ่งของตารางพลังรบไปแล้ว

เมื่อเห็นหัวหน้ากิลด์สาวจะยอมแพ้ หลิน เทียนอวี่ จะยอมได้ยังไง? โดนคนอื่นรังแกถึงหน้าบ้านแบบนี้แล้ว จะไม่ตีพวกมันจนฟันร่วงได้ยังไงกัน?! หลิน เทียนอวี่ รีบพิมพ์ว่า: “น้องว่านซี อย่าเพิ่งถอย ดูพี่คนเดียวถล่มพวกมันทั้งกิลด์ดีกว่า!”

เสิ่น ว่านซี ที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พอเห็นประโยคนี้ก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกคุณนะ แต่ฉันทนไม่ไหวจริงๆ! ดาบเหล็กกากๆ ที่คุณถือนั่น ฟันใส่เกราะทองของพวกนั้น เผลอๆ ดาบจะหักเสียก่อนด้วยซ้ำ แล้วจะเอาอะไรไปสู้กับพวกเขาล่ะ? ทว่ายังไม่ทันที่ เสิ่น ว่านซี จะพิมพ์ตอบ ฝั่งตรงข้ามกลับเยาะเย้ยขึ้นมาก่อน

“ฮ่าๆๆๆ ดูไอ้ที่ชื่อ เยี่ยอวี่จิงหาน นั่นสิ กล้าพูดว่าจะจัดการพวกเราทั้งกิลด์คนเดียว!”

“มาๆๆ พ่อคนนี้จะยืนให้แกฟันตรงนี้เลย ถ้าแกทำเกราะทองชุดนี้ของข้าเป็นรอยได้ ข้าจะนับถือว่าแกเก่ง!”

“ไอเท็มกากๆ ทั้งตัวยังจะมาทำสงครามกิลด์อีก กลับไปเก็บหญ้าเลี้ยงแมวของแกไปเลยไป๊! ไอ้ไก่อ่อน!”

“……”

ทว่า หลิน เทียนอวี่ กลับหัวเราะหึๆ ไม่ได้สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เมื่อเสียงระบบ ‘เริ่มการต่อสู้’ ดังขึ้น เขาก็ขี่ม้าศึกที่แปลงร่างมาจากมังกรยักษ์ของเขาพุ่งออกไปทันที

มองท่าทางจริงจังของ หลิน เทียนอวี่ เสิ่น ว่านซี ก็ได้แต่ส่ายหน้า ไม่กล้าจะพูดอะไรให้เสียกำลังใจอีก กัดฟันแล้วก็พุ่งตามออกไป อย่างมากก็แค่ตายเท่านั้นเอง!

ซื่อเซวี่ยขวงหมอ: “หึๆ ดูซิว่าข้าจะหยอกล้อไอ้เด็กนี่ยังไง!”

เขาเปิดหน้าต่างสกิลไอเท็มอย่างเหี้ยมโหด ใส่สกิลสะท้อนความเสียหายเข้าไป

สกิลนี้ถึงแม้จะไม่มีประโยชน์อะไรมากนักกับคนที่ระดับเท่ากัน แต่ใช้รังแกพวกไก่อ่อนกลับได้ผลดีอย่างคาดไม่ถึง ด้วยพลังป้องกันของเขาในตอนนี้ ถ้าใส่ไอ้ของนี่เข้าไป หลิน เทียนอวี่ ฟันเขาสองสามทีก็อาจจะโดนสะท้อนจนตายได้เลย!

มอง ‘เยี่ยอวี่จิงหาน’ ฟันดาบเข้ามา ซื่อเซวี่ยขวงหมอ ก็ยิ้มเย็นชา จงใจยืนนิ่งไม่ขยับ เขาอยากจะเห็นภาพตลกๆ ที่ไอ้ขยะนี่โดนสะท้อนจนตายกับตาตัวเอง

ทว่าเขากลับเผลอกระพริบตาไปแวบหนึ่ง พอเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจ

“เอ๊ะ?! เชี่ยไรวะ หน้าจอข้าทำไมมันดำไปล่ะ?!”

“หรือว่าจอเสีย?!”

ทว่าพอเขาลองมองเข้าไปใกล้ๆ หน้าจออีกครั้ง ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ ร่างใหญ่กำยำที่สวมเกราะทองของเขานั้น ล้มลงไปกองอยู่กับพื้นแล้ว!