ตอนที่ 21 ว่างจนเบื่อ

เมื่อเดินตาม เฉินฮุย เข้าไปในห้องทำงานของประธานกรรมการ หลิน เทียนอวี่ ถึงได้เข้าใจว่าบริษัทนี้มันมีฐานะการเงินที่แข็งแกร่งขนาดไหน

พื้นที่ทั้งหมดของห้องทำงานประธานกรรมการนั้นใหญ่กว่าบ้านคนอื่นเสียอีก กว้างขวางถึงกว่าร้อยตารางเมตร ไม่แปลกใจเลยที่ต้องมีลิฟต์ส่วนตัวโดยเฉพาะเพื่อขึ้นมาถึง

การตกแต่งภายในห้องทำงานทั้งหมดก็หรูหราอย่างที่สุด อุปกรณ์สำนักงานต่างๆ เรียกได้ว่ามีครบครันทุกอย่าง

สิ่งที่แสดงถึงความใส่ใจในรายละเอียดที่สุดก็คือ ข้างๆ ห้องทำงานยังมีห้องเล็กๆ อีกห้องหนึ่ง ภายในมีเตียงนอนและของใช้ในชีวิตประจำวันอื่นๆ จัดวางไว้ น่าจะเป็นห้องพักผ่อนสำหรับประธานกรรมการเมื่อทำงานเหนื่อยแล้ว

“ท่านประธานหลินครับ เอกสารและรายงานทั้งหมดของบริษัทตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน ผมได้รวบรวมไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญท่านตรวจดูได้เลยครับ!” เฉินฮุย ดึงแฟ้มเอกสารกองใหญ่ออกมาจากโต๊ะทำงาน แล้วพูดอย่างนอบน้อม

“ไม่ต้องหรอกครับ วันนี้ผมมาก็ไม่ใช่เพื่อจะมาดูรายงานอะไรพวกนี้” หลิน เทียนอวี่ โบกมือปฏิเสธ

จริงๆ แล้วไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากดู แต่เป็นเพราะเขาดูไม่รู้เรื่องต่างหาก! เขาก็ขี้เกียจจะมาเสียเวลาแสร้งทำเป็นรู้เรื่องอยู่ที่นี่แล้ว

“วันนี้ที่ผมมา นอกจากจะมาตรวจดูสถานการณ์ของบริษัทแล้ว ก็ยังมีเรื่องโครงการหมู่บ้านหูหวยชุน ที่อยากจะปรึกษากับคุณด้วยครับ”

เฉินฮุย ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้า เริ่มอธิบายสถานการณ์ของโครงการหมู่บ้านหูหวยชุนให้ หลิน เทียนอวี่ ฟัง

“โครงการหมู่บ้านหูหวยชุนค่อนข้างซับซ้อนครับ ปัจจุบันผมยังหาพันธมิตรที่เหมาะสมไม่ได้”

“ท่านก็ทราบดีว่า บริษัทในเมืองจิงเฉิงที่เข้าเกณฑ์ในปัจจุบันก็มีอยู่ไม่กี่แห่ง ซึ่งสถานการณ์ของแต่ละแห่งผมก็ได้ศึกษามาหมดแล้ว ต่างก็มีข้อบกพร่องไม่มากก็น้อย”

“ดังนั้นผมจึงคิดว่า ในงานแถลงข่าวอีกสองวันข้างหน้า ค่อยสังเกตการณ์สถานการณ์ของแต่ละบริษัทอีกครั้งแล้วค่อยว่ากันครับ”

“แต่ว่าท่านประธานหลินครับ ฟังจากที่ท่านถามถึงเรื่องนี้ ท่านมีผู้ที่เหมาะสมจะเป็นพันธมิตรในใจแล้วหรือครับ?”

เฉินฮุย เป็นคนฉลาด ถ้าเป็นเรื่องทั่วๆ ไป หลิน เทียนอวี่ คงไม่มาด้วยตัวเองอย่างแน่นอน เมื่อได้ยิน หลิน เทียนอวี่ เอ่ยถึงเรื่องนี้ ก็น่าจะหมายความว่าเขามีคนที่เหมาะสมอยู่ในใจแล้ว!

แน่นอนว่า เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ หลิน เทียนอวี่ พยักหน้าแล้วพูดว่า: “อืม กลุ่มบริษัทฝูหัว บริษัทของพวกเขาทำธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์มาหลายปีแล้ว ถึงแม้ชื่อเสียงจะไม่ค่อยโด่งดังเท่าไหร่ แต่ก็มีทีมงานที่มีความเป็นมืออาชีพอย่างแน่นอน”

“แล้วผู้รับผิดชอบของบริษัทพวกเขา หวัง ซวี่ตง ผมก็รู้จัก เป็นคนที่จริงจังและมีความรับผิดชอบอย่างแน่นอน อายุยังน้อยก็ขึ้นมาเป็นผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัท ฝูหัว แล้ว ความสามารถในการทำงานก็แข็งแกร่งมาก ดังนั้นผมจึงแนะนำว่าโครงการหมู่บ้านหูหวยชุนก็มอบให้พวกเขาไปเถอะครับ”

เฉินฮุย ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย หวัง ซวี่ตง คนนี้เขาก็เคยพิจารณาอยู่เหมือนกัน เป็นตัวเลือกที่ดีในการร่วมงานจริงๆ เพียงแต่ยังไม่ได้ตัดสินใจเท่านั้นเอง

ในเมื่อท่านประธานหลินพูดแบบนี้แล้ว เขายังจะมีอะไรให้คัดค้านอีกล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น บริษัททั้งหมดนี้ก็เป็นของเขา โครงการจะให้ใครมันก็แล้วแต่เขาไม่ใช่หรือไง?

“ข้อเสนอของท่านประธานหลินก็ดีมากครับ การใช้บริษัทที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงแบบนี้ ก็มีประโยชน์กับพวกเรามากเหมือนกัน อีกทั้งยังช่วยลดต้นทุนได้อีกด้วย”

“ในเมื่อท่านประธานหลินตัดสินใจแล้ว งั้นก็ทำตามที่ท่านประธานหลินว่าเถอะครับ!”

หลังจากออกมาจากกลุ่มบริษัท ซื่อจี้ หลิน เทียนอวี่ ก็รู้สึกว่าสภาพของตัวเองในตอนนี้มันดูแปลกๆ

เมื่อก่อนเพื่อความอยู่รอด ช่วยไม่ได้ที่จะต้องขับรถตีตีรับงานทุกวัน

แต่ตอนนี้เพราะระบบเช็คอิน เขาได้รับความมั่งคั่งที่คนจำนวนมากพยายามทั้งชีวิตก็ยังยากที่จะได้มา ไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่อีกต่อไปแล้ว แต่การที่ต้องมานั่งว่างๆ ไม่ทำอะไรเลยทุกวันแบบนี้ หลิน เทียนอวี่ กลับรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้มันช่างไร้ความหมายเสียจริง

“หรือว่าฉันเกิดมาเพื่อทำงานหนักกันนะ?” หลิน เทียนอวี่ อดที่จะหัวเราะเบาๆ ออกมาไม่ได้ ในน้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความจนใจเล็กน้อย

หลิน เทียนอวี่ หักพวงมาลัยรถ ขับรถซูเปอร์คาร์ตรงไปยังหมู่บ้านฝูตี้ฮวาถิงทันที เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทำอย่างอื่นเขาก็ทำไม่เป็น ทำไปทำมาก็ยังคงเป็นการขับรถตีตีนั่นแหละที่เหมาะกับเขาที่สุด

เมื่อถึงบ้าน หลิน เทียนอวี่ ก็ยังคงเอารถ Mitsubishi คันเก่าของเขาออกมาใช้อยู่ดี

ถึงแม้ว่า Bugatti Veyron จะดูโดดเด่นสะดุดตาและหล่อเหลามาก แต่ถ้าจะใช้มันขับรถตีตี มันก็ยังดูเป็นการอวดโอ่เกินไปหน่อย

ทว่าวันนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร บนถนนวงแหวนรอบที่สองรถกลับเริ่มติดขึ้นมา หลิน เทียนอวี่ ยังไม่ทันจะได้รับงานเลยด้วยซ้ำ ก็ต้องมาติดแหง็กขยับไปไหนไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

ดูท่าทางจะเริ่มต้นได้ไม่ดีเอาเสียเลย!

หลิน เทียนอวี่ ลดกระจกรถลง จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันจะได้สูบไปกี่คำ เสียงแตรดังลั่นก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังรถ

หลิน เทียนอวี่ หันกลับไปมอง ก็เห็นว่าข้างหลังเขาเป็นรถ Land Rover คันหนึ่ง เจ้าของรถก็คงจะรวยน่าดู รถ Land Rover คันนี้พ่นสีสันฉูดฉาดไว้เต็มคัน ดูแล้วก็ดุดันไม่เบาเลยทีเดียว

แต่แกจะบีบแตรทำเชี่ยไรวะ? รถข้างหน้าก็ไม่ขยับ ฉันก็ไม่มีที่ให้หลบ แกบีบแตรไปมันก็เปล่าประโยชน์ แกจะให้รถมันติดปีกบินไปเลยหรือไง?!

ทว่าเจ้าของรถดูเหมือนจะเป็นคนหัวร้อน พอเห็นรถ Mitsubishi ของ หลิน เทียนอวี่ ไม่ขยับเขยื้อน ก็เหยียบคันเร่งชนเข้ามาทันที ชนจนรถของ หลิน เทียนอวี่ สั่นสะเทือนไปทั้งคัน ก้นบุหรี่ในมือก็ร่วงหล่นลงไปเลย

ฉันแม่งเจอพวกไอ้โง่ปัญญาอ่อนแล้ว!

หลิน เทียนอวี่ รีบลงจากรถไปดู ก็เห็นว่าไฟท้ายรถ Mitsubishi ของเขาแตกละเอียดไปแล้ว หรือแม้แต่เปลือกนอกด้านหลังก็ยังบุบเข้าไปไม่น้อย

ส่วนรถ Land Rover ของอีกฝ่าย เพราะมีกันชน เลยแค่สีถลอกไปนิดหน่อยเท่านั้น

“ไอ้คxยเอ๊ย มึงแมร่งขับรถเป็นหรือเปล่าวะ?!”

คนของอีกฝ่ายก็อวดดีอย่างที่สุด จากรถ Land Rover คันนั้นมีคนลงมาสามสี่คน ทั้งชายหญิง ชายผมแดงที่เป็นหัวโจกก็พ่นคำหยาบออกมาทันที

หลิน เทียนอวี่ โดนด่าจนอึ้งไป ถ้าความจำของเขาไม่ผิดเพี้ยนไปล่ะก็ เขาเกือบจะคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดไปแล้ว

ความสามารถในการกลับดำเป็นขาวของแกนี่มันสุดยอดจริงๆ perfect! ฉันให้แกเต็มสิบเลย!

“แกเป็นคนชนรถฉันก่อนไม่ใช่เหรอ อีกอย่างแถวนี้รถก็ติดเต็มไปหมด จะให้ฉันหลบไปทางไหนวะ?!” หลิน เทียนอวี่ พูดเสียงเย็นชา

ไม่คิดว่าชายหญิงสามสี่คนฝั่งตรงข้ามพอได้ยินคำตอบของ หลิน เทียนอวี่ แล้วกลับหัวเราะเยาะออกมาเสียงดัง: “ฮ่าๆๆๆ ดูไอ้ปัญญาอ่อนนี่สิ! ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย”

“เฮ้ย ไอ้หนู ข้าด่าแกแล้วแกยังกล้าเถียงอีกเหรอ? แกรู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?!” ชายผมแดงพูดอย่างอวดดีสุดๆ

“รถกากๆ อย่างแกก็ยังกล้าเอามาขับบนถนนอีกเหรอ? อย่างกับเศษเหล็ก ขับมาบนถนนนี่มันเกะกะชัดๆ!”

หลิน เทียนอวี่ ถึงกับหัวเราะออกมา เขาเพิ่งจะเคยได้ยินตรรกะหมาๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก คนขับรถ Mitsubishi ไม่มีสิทธิ์ใช้ถนนงั้นเหรอ หรือว่ามีแต่ Land Rover ของแกเท่านั้นที่คู่ควร? “ถนนนี่มันเป็นของบ้านแกหรือไง? ทำไมฉันจะขับบนถนนไม่ได้?!” หลิน เทียนอวี่ พูดอย่างเย็นชา

ตอนนี้เขาดูออกแล้วว่า คนกลุ่มนี้คงจะเป็นพวกคุณหนูคุณชายจากตระกูลไหนสักตระกูลในเมืองจิงเฉิง วันๆ เอาแต่กินอิ่มแล้วก็หาเรื่องก่อกวนชาวบ้านไปทั่ว

“ฮ่าๆๆๆ ไอ้หนู ไอ้กระจอกอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาพูดจากับพวกเราด้วยท่าทีแบบนี้วะ?!” ชายผมแดงหัวเราะลั่น “แกดูรถกากๆ ของแกสิ ทำสีกันชนของฉันถลอกหมดแล้ว แกคิดจะชดใช้ยังไง?!”

“???”

หลิน เทียนอวี่ ถึงกับพูดไม่ออกจริงๆ พวกแกนี่มันเป็นปรมาจารย์ด้านตรรกะวิบัติกันทุกคนเลยหรือไง?

แม่มึงเหอะ ชนไฟท้ายรถฉันจนแตกละเอียด และฉันก็ยังไม่ทันได้เรียกค่าเสียหายจากพวกแกเลยนะ แล้วดู…พวกแมร่งกลับมาหาเรื่องฉันซะงั้น?!