บทที่หนึ่ง ระบบฟุ่มเฟือยไร้พ่าย
บทที่หนึ่ง ระบบฟุ่มเฟือยไร้พ่าย
บทที่หนึ่ง ระบบฟุ่มเฟือยไร้พ่าย
ทวีปซวนเทียน นิกายวิญญาณดารา!
เย่เฟิงจ้องไปยังฝูงชนที่สวมเสื้อผ้าที่ไม่คุ้นเคยรอบตัวเขาอย่างงุนงง!
ข้าคือใคร!
ข้าอยู่ที่ไหน!
ข้าไม่ได้เล่นเกมที่บ้านทั้งคืนหรือ?
บูม!
ความทรงจำที่ไม่คุ้นเคยก็ระเบิดในห้วงความคิดของเขา สีหน้าของเย่เฟิงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
หลังจากนั้นไม่นาน
เย่เฟิงก็ยิ้มปากเบี้ยวเพราะเขารู้ว่าเขาได้ข้ามไปแล้ว เขาได้ข้ามมิติมายังโลกแฟนตาซีที่ใครหมัดหนักกว่าคือผู้ชนะ
“นิกายวิญญาณดารา นิกายที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว ไม่มีใครรู้ว่าความแข็งแกร่งของประมุขนิกายเป็นเช่นไร”
“วันนี้เป็นวันแรกที่นิกายวิญญาณดาราคัดเลือกศิษย์ นิกายที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ดึงดูดหนุ่มสาวมากมายจากทุกสารทิศ ทุกคนต้องการเริ่มต้นเส้นทางบำเพ็ญเซียนจากที่นี่”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เฟิงไม่ลังเลที่จะหันหลังกลับและเตรียมจากไป
เขาไม่มีแม้แต่นิ้วทองคำ เขาต้องการหาที่อยู่อาศัยในระยะยาวเพื่อดูว่านิ้วทองคำจะปรากฏขึ้นหรือไม่
บูม!
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้ กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็ตกลงมาในทันใด นับประสาอะไรกับการเดินภายใต้แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้ แม้แต่การขยับนิ้วยังถือว่าฟุ่มเฟือย
เมื่อมองขึ้นไป หญิงสาวผมยาวในชุดคลุมเต๋าสีขาวและชายชราผมขาวในชุดคลุมเต๋าสีดำก้าวขาไปข้างหน้าบนอากาศ และปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนอย่างฉับพลัน
“ข้าหลัวเฉียนเสวี่ย ประมุขนิกายวิญญาณดารา!”
"วันนี้ข้ามารับสมัครศิษย์นิกาย ไม่มีข้อกำหนดใดๆ ไม่ว่าเจ้าจะมีพรสวรรค์หรือไม่! ไม่ว่าเจ้าจะอายุเท่าใด! หรือขอบเขตบ่มเพาะขั้นใดก็ตาม!"
เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ สายตาของลูกเจี๊ยบด้านล่างก็เปล่งประกาย นั่นคือสิ่งที่พวกเขากังวลมากที่สุดมิใช่หรือ? หากพิจารณาจากคำกล่าวเหล่านี้ ไม่ว่าข้อกำหนดในการเป็นศิษย์จะเข้มงวดเพียงใด พวกเขาก็รู้สึกว่ามีโอกาสสูงที่จะเข้าร่วมนิกายได้!
และประมุขนิกายยังคงเป็นความงามที่น่าตะลึง!
เย่เฟิงมองไปที่หลัวเฉียนเสวี่ยด้านบนและถอนหายใจ "อย่างที่คาดคิดไว้ ต่างโลกไม่ธรรมดาจริงๆ หญิงสาวผู้นี้งดงามกว่าดาราในชีวิตก่อนหลายเท่า! ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์หรืออารมณ์ของนาง มันเป็นเพียงคนละมิติ!"
“หากต้องการเข้าร่วมนิกายวิญญาณดาราของข้ามีข้อกำหนดเดียวเท่านั้น จ่ายหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นก้อน!”
“พวกเจ้าทุกคนมีเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงในการเตรียมตัว ตราบใดที่สามารถจ่ายหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นก้อนแก่นิกายได้ เจ้าสามารถเข้าร่วมนิกายวิญญาณดาราได้”
หลัวเฉียนเสวี่ยมองไปยังลูกเจี๊ยบมากมายด้านล่างและกล่าวข้อกำหนดเพียงหนึ่งเดียวในการเข้าร่วมนิกาย
"เป็นเช่นไร!?"
“ข้าหูฝาดไปหรือไม่? จ่ายหินวิญญาณระดับต่ำหมื่นก้อน ช่างไร้สาระจริงๆ หินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งก้อนสามารถทำให้ครอบครัวของข้าอยู่กินได้เป็นเวลาหนึ่งเดือน!”
“ไปกันเถอะ! นิกายวิญญาณดาราเป็นเพียงนิกายขยะ ประมุขนิกายงดงามแล้วอย่างไร! ไม่ว่าเช่นไรก็หลอกข้ามิได้!”
เมื่อคำกล่าวของหลัวเฉียนเสวี่ยจบลง ลูกเจี๊ยบมากมายด้านล่างต่างรู้สึกโกรธเคือง เปรียบเหมือนตัวเองถูกหลอกด้วยลูกอมรสหวานแล้วตบท้ายด้วยยาพิษ แต่พวกเขาทำได้เพียงแค่บ่นเท่านั้น พวกเขามิกล้าถาม
ท้ายที่สุดแล้ว ในสายตาของผู้บำเพ็ญเซียน มนุษย์ปุถุชนอย่างพวกเขาก็เป็นเพียงมด
“นิกายบ้าบออะไรถึงต้องจ่ายหินวิญญาณมากมาย?”
เย่เฟิงประหลาดใจกับข้อกำหนดในการเข้าร่วมนิกาย และเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเป็นชาติก่อน มันคงเป็นงานในบริษัทมืดที่กดดันให้พนักงานทำโอทีทุกวันโดยไม่ได้เงินเพิ่มสักบาท
“ติ๊ง! ระบบฟุ่มเฟือยไร้พ่ายพร้อมใช้งานแล้ว!”
หือ?
ขณะที่เย่เฟิงกำลังจะจากไปพร้อมกับฝูงชน ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นในใจของเขา
นิ้วทองคำมาแล้วหรือ?
แต่เดี๋ยว? อะไรคือระบบฟุ่มเฟือยไร้พ่าย?
เย่เฟิงหยุดนิ่งและถามในใจ "ระบบ ถ้าอยู่ที่นี่ บอกข้าทีว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง?"
“ติ๊ง! เรียนโฮสต์ ต่อให้ท่านสูญสลายเป็นเถ้าธุลี แต่ระบบจะคงอยู่ตลอดไป!!!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เฟิงก็สบทด่าทันที เขารู้สึกว่าอารมณ์ขันของระบบแย่เกินไป
“ติ๊ง! เรียนโฮสต์ อย่างที่ชื่อกล่าวไว้ ตราบใดที่ท่านฟุ่มเฟือย ท่านสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ ในโลกปัจจุบันนี้ ท่านเพียงแค่ต้องฟุ่มเฟือยเท่านั้น และส่วนที่เหลือระบบจะจัดการเอง!”
ชื่อ: เย่เฟิง
อายุ: สิบแปด
ระดับพลัง: มนุษย์ปุถุชน
ร่างกาย: ร่างกายมนุษย์
วิชายุทธ์: ไม่มี
พลังเวทย์มนต์: ไม่มี
ไอเท็ม: ไม่มี
แต้มฟุ่มเฟือย: ศูนย์
สินค้าฟุ่มเฟือยของวันนี้: ยันต์เทียนเล่ยระดับเก้า (หนึ่งหมื่นชิ้น)
จู่ๆ อินเตอร์เฟซหน้าต่างสถานะก็ปรากฏขึ้นบนตาของเย่เฟิง โดยแสดงรายละเอียดปัจจุบันของเขาอย่างชัดเจน
“ติ๊ง! ระบบจะให้หินวิญญาณ,ผลึกวิญญาณ,ผลึกวิญญาณอมตะและสกุลเงินอื่นๆ บนโลกปัจจุบันด้วยวงเงินไม่จำกัด โปรดรักษาความหมายของวิถีฟุ่มเฟือย ทุกสิ่งทุกอย่างต้องใช้อย่างฟุ่มเฟือย โดยเฉพาะหินวิญญาณ ผลึกวิญญาณ ฯลฯ ต้องฟุ่มเฟือยเท่านั้นถึงจะได้รับแต้มฟุ่มเฟือย”
"ติ๊ง! ทำภารกิจที่ระบบปล่อยออกมาให้สำเร็จ ท่านสามารถได้รับแต้มฟุ่มเฟือย"
“ติ๊ง! หากท่านใช้สินค้าฟุ่มเฟือยหมดทุกวัน ท่านจะได้รับแต้มฟุ่มเฟือย แต่หากท่านไม่ใช้จนหมดจะถูกหักแต้มฟุ่มเฟือย”
"ติ๊ง! แต้มฟุ่มเฟือยสามารถใช้เพื่อปรับปรุงขอบเขตบ่มเพาะของโฮสต์ ฝึกฝนทักษะต่อสู้ สุ่มรับพลังเวทย์มนต์ ไอเท็มพิเศษ และอื่นๆ อีกมากมาย"
หืม!
เมื่อได้ยินการแจ้งเตือนของระบบ เย่เฟิงก็ครุ่นคิด เขาตระหนักว่าแม้ระบบจะทรงพลัง แต่ก็ไม่ง่าย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแจ้งเตือนครั้งแรก เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดที่โด่งดังในชาติก่อนของเขา ฉันรวยแต่ฉันไม่ได้โง่!
"ติ๊ง! ปล่อยภารกิจ เข้าร่วมนิกายวิญญาณดารา หากทำภารกิจสำเร็จ ท่านจะได้รับ 'หนึ่งร้อยแต้มฟุ่มเฟือย' หากภารกิจล้มเหลว ท่านจะถูกหัก 'หนึ่งร้อยแต้มฟุ่มเฟือย' ท่านสามารถปฏิเสธได้"
อะไรนะ!
ภารกิจที่ระบบปล่อยออกมาได้ขัดจังหวะความคิดของเย่เฟิง แต่เขาแค่อยากจะถามว่าภารกิจนี้ยังจำเป็นต้องเลือกหรือไม่?
ชายชราผมขาวมองหลัวเฉียนเสวี่ยด้วยรอยยิ้มเบี้ยวและกล่าวว่า “คุณหนู เด็กเหล่านี้เป็นเด็กจากครอบครัวที่ยากจนจากเมืองใกล้เคียง ไม่จำเป็นต้องพูดถึงหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นก้อน แม้แต่ก้อนเดียวก็ไม่มี หากท่านทำเช่นนี้จะไม่สามารถรับศิษย์ได้”
“ผู้เฒ่าไป๋ ข้าเพียงต้องการบำเพ็ญตบะก็เท่านั้น แต่บิดาข้ากลับต้องการให้ข้าสร้างนิกายเพียงเพราะชื่อเสียงสามารถทำให้ข้าขัดเกลาจิตใจได้ แต่ข้าเกลียดสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้มากที่สุด”
“ไม่ต้องกล่าวถึงการพัฒนานิกาย แม้แต่ศิษย์รับใช้ก็ยังส่งผลต่อการบำเพ็ญตบะของข้า ไม่ว่ามันจะเป็นเช่นไรก็มิใช่ความผิดของข้าที่ไม่มีใครเข้าร่วมนิกาย แม้ว่าบิดาของข้าจะรู้ เขาก็มิสามารถตำหนิข้าได้”
หลังจากกล่าวจนจบ ใบหน้าเย็นชาของหลัวเฉียนเสวี่ยก็เผยรอยยิ้มออกมา แต่แววตาของเธอกลับอาฆาตแค้น
“สำนักกระบี่ไท่ซู, เกาะเซียนเผิงไหล, บรรพบุรุษเทียนหวู่ พวกแกทุกคน เมื่อข้าฝ่าฟันภัยพิบัติและกลับสู่พิภพเบื้องบนได้ ข้าต้องบอกอาจารย์เกี่ยวกับการปิดล้อมสังหารข้า หากข้าไม่ล้างแค้นชาตินี้ ข้าหลัวเฉียนเสวี่ยสาบานว่าจะไม่เป็นมนุษย์!”
ไม่มีใครรู้ว่าหลัวเฉียนเสวี่ยไม่ได้เป็นเพียงอัญมณีในฝ่ามือของหลัวอู่หมิง ประมุขนิกายอันดับหนึ่งของทวีปซวนเทียนเท่านั้น แต่ยังเป็นนักบุญหญิงจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพิภพเบื้องบน!
“ผู้เฒ่าไป๋ ไปกันเถอะ มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนจ่ายหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นก้อน และแม้ว่าพวกเขาจะมี มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมอบให้กับนิกายที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาใหม่”
หลังจากกล่าวจบประโยค หลัวเฉียนเสวี่ยก็หันหลังกลับและเตรียมจะจากไป
“ท่านประมุขนิกาย! ในเมื่อนิกายเพิ่งก่อตั้งขึ้นเช่นนี้ เงินทุนคงขาดแคลนเป็นแน่แท้ ศิษย์ผู้นี้ยินดีที่จะมอบหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งแสนก้อน!”
???
หลัวเฉียนเสวี่ยและผู้เฒ่าไป๋ซึ่งกำลังจะจากไป ได้ยินเสียงจากด้านล่าง ดวงตาของพวกเขาพลันเบิกกว้าง ทั้งสองไม่คิดว่าจะมีคนเต็มใจที่จะมอบมัน และถึงกับเพิ่มจำนวนเป็นสิบเท่า!
/TN/ นิ้วทองคำ สิทธิพิเศษขั้นพื้นฐานสำหรับนักเดินทางสู่ต่างโลกทุกคน