บทที่ 209 วิญญาณคู่หู

ปรากฎว่ามีเหตุผลที่กรงเล็บเลือดนีเทอแลนสามารถสร้างชื่อให้กับตัวเองในหมู่อมนุษย์ได้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

เหตุผลที่มันมี HP เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว ก็เพราะมันประมาทและประเมินหัวหน้าเผ่าหูยาวต่ำไปและสุดท้ายก็ถูกทุบตี

แต่วัลแคนเพิ่งจะรู้หลังจากที่เริ่มต่อสู้กับนีเทอแลนว่าแม้เจ้าหมอนี่จะเลเวล 29 ซึ่งต่ำกว่าเขา 8 เลเวล แต่ก็ทรงพลังมาก

ถึงกระนั้นนีเทอแลนก็ไม่ได้แข็งแกร่งในทุก ๆ ด้าน มีเพียงความคล่องตัวของเขาเท่านั้นที่สูงมาก มันไวอย่างน่ากลัว แต่เขาสามารถสร้างความเสียหายเพียงหลักเดียวให้กับวัลแคนและโจอี้ ซึ่งถือว่าน้อยมาก แต่ HP ของพวกเขาก็ยังลดลงเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาถูกโจมตี

สรุปก็คือ เขาเป็นนักสู้ที่เสียสละค่าพลังโจมตีและ HP เพื่อแลกกับความคล่องตัวที่น่ากลัว

แต่ความคล่องตัวที่สูงนั้น ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้การโจมตีของวัลแคนนั้นหวืดตลอด!

ยิ่งไปกว่านั้น หากเขายังมีช่วงเวลาที่ยากลำบากขนาดนี้ โจอี้ที่มี HP ต่ำกว่าก็ยิ่งย่ำแย่ ความจริงเขาออกจากการต่อสู้ไปนั่งดื่มโคล่านานแล้ว

“เวรเอ้ย…” วัลแคนสาปแช่ง เขาหอบหลังจากที่นีเทอแลนทิ้งรอยแผล 3 ขีดไว้บนใบหน้าของเขาอีกครั้ง ขณะที่การโจมตีของเขาถูกหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย

“ฮิฮิ เจ้าค่อนข้างแข็งแกร่งทีเดียว…ปกติแล้วข้าจะตัดพวกอ่อนแอได้ง่าย ๆ แต่เจ้า 2 คนทนดี ข้าสนุกจริง ๆ!” นีเทอแลนพูดพลางเลียกรงเล็บของเขา และยิ้มเหมือนคนโรคจิต

“…”

จากคำพูดนั้น วัลแคนก็ตระหนักว่าเขาเข้าใจผิดไป

สำหรับผู้เล่น กรงเล็บของนีเทอแลนก็ไม่ต่างอะไรจากการโจมตีตัด HP ปกติ

แต่จะเป็นอย่างไรหากคนที่ไม่มีระบบ? กรงเล็บเหล่านั้นคมราวกับมีดผ่าตัดที่สามารถกรีดแยกผิวหนังหนา ๆ ได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรงอะไรมาก ซึ่งหมายความว่าคนที่โดนเข้าไปจะตายทันที แม้ว่ามันดาเมทของมันจะไม่มากก็ตาม

ยิ่งไปกว่านั้น ค่าความคล่องตัวที่สูงก็หมายความว่านีเทอแลนสามารถชดเชยการป้องกันที่ขาดไปได้ โดยการหลบหลีกการโจมตีส่วนใหญ่

สำหรับคนทั่วไป เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ที่ยากลำบาก!

ในขณะที่นักรบเกราะหนักอาจสามารถหยุดเขาได้ ด้วยการทำให้กรงเล็บของนีเทอแลนไร้ผล แต่น้ำหนักเกราะของพวกเขาก็จะทำให้พวกเขาไม่สามารถเข้าถึงตัวนีเทอแลนได้ ซึ่งหมายความว่าการเทค่าสถานะไปที่ค่าความว่องไว ไม่ใช่เรื่องผิดพลาด

ในขณะที่วัลแคนกำลังคิดวิธีการเอาชนะมนุษย์หมาป่า เขาก็พบว่าซอนหยานกำลังแอดเขาอย่างดุเดือดในฟอรัม

เนื่องจากเขาตีนีเทอแลนไม่โดน เขาจึงปล่อยให้ตัวเองถูกโจมตีและเปิดฟอรัม

[ซอนหยาน: @ วัลแคนเป็นไงบ้าง]

[ซอนหยาน: @ วัลแคนเสร็จหรือยัง]

[ซอนหยาน: @ วัลแคน ข้ามีปัญหาแล้ว รีบมาเร็ว!]

โอ้ ซอนหยานจะตายแล้วเหรอ?

ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ซอนหยานอาจมีประสบการณ์การต่อสู้และเลเวลสูงกว่าวัลแคน 1 เลเวล แต่เขาก็เป็นเบอร์เซิกเกอร์ แม้แต่ในดันเจี้ยนระดับล่าง สายทักษะของเขาก็จะทำให้เขาเหลือ HP เพียงครึ่งเดียว!

เมื่อคิดได้แบบนั้น เขาก็รู้ว่าซอนหยานคงจะรั้งไม่ไหวแล้ว

ดูเหมือนว่าวัลแคนคงจะต้องคิดหาวิธียุติการต่อสู้นี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด

แต่ก่อนที่เขาจะคิดออก ข้อความถัดไปของซอนหยานก็มาถึง

[ซอนหยาน: @วัลแคน ถ้าพวกเจ้ายังไม่มา…]

'อะไร'?

วัลแคนผงะ จากนั้นเขาก็อ่านต่อ

[…ข้าจะฆ่าไอ้หมอนี่จริง ๆ แล้วนะ]

วัลแคน: ???

'เจ้าพิมพ์มากขนาดนั้น เพราะอยากจะอวดข้าเหรอ?!'

อย่างไรก็ตามการคุยโม้ของซอนหยานนั้นได้ผลกับวัลแคน สมองของเขาก็ทำงานอย่างดุเดือดแม้ว่าเขาจะหอบอยู่ก็ตาม

“ไม่ได้การ มันไม่มีความหมายแม้ว่าดาบปีศาจของข้าจะทรงพลังแค่ไหนก็ตามถ้าข้าตีเขาไม่โดน จากสถานการณ์ตอนนี้ข้าจะเข้าไม่ถึงตัวเขา...ถ้าเป็นแบบนี้ ข้าสามารถลองใช้ทักษะ AOE ของสายควบคุมวิญญาณได้…โชคดีที่ข้ายังมีคะแนนทักษะเหลืออยู่บ้าง”

“เจ้าพึมพำอะไร? ถ้าเจ้ายังไม่โจมตีเข้ามาอีก ข้าจะฆ่าเจ้า!” กรงเล็บเลือดนีเทอแลนยังคงยั่วยุวัลแคน โดยไม่รู้ว่าความคิดของวัลแคนเปลี่ยนไปแล้ว

หลังจากพูดจบเขาจึงกลายเป็นเงาดำสีแดงเลือดพุ่งเข้าหาวัลแคน!

“ข้าเลือกอันนี้ อนุสรณ์: บทสวดศพทะเลน้ำแข็ง!”

วัลแคนปักดาบของเขาลงพื้น จากนั้นโลงศพก็ร่วงลงมาจากฟ้าในเสี้ยววินาทีถัดมาอย่างแรงตรงหน้าเขา

นีเทอแลนตกใจจนรีบถอยห่าง และจ้องไปที่โลงศพอย่างระมัดระวัง

คำจารึกที่สลักบนฝาโลงสว่างขึ้น หลังจากนั้นวิญญาณมนุษย์กึ่งโปร่งใสที่แผ่ไอเย็นก็คลานออกมา ก่อนที่โซ่จำนวนมากจะปรากฏออกมาจากในโลงศพเพื่อจับมันและมัดวิญญาณตนนั้นไว้เหนือโลงศพ

“นี่มันอะไรกันเนี่ย!” นีเทอแลนที่เห็นเรื่องประหลาดปรากฏขึ้นต่อหน้า ก็อดไม่ได้ที่ถามออกมา

“เดาสิ! อนุสรณ์: ซ๊อดดาบปีศาจ!”

โลกศพอีกโลงหนึ่งร่วงลงมาหลังจากวัลแคนเปิดใช้ทักษะ และวิญญาณร่างมนุษย์อีกตนก็โผล่ออกมา คราวนี้วิญญาณที่ถูกล่างโซ่ไว้กับโลงศพกำลังถือดาบยาวและมือของมันก็ดูผิดปกติเล็กน้อย

“ก็แค่แสร้งทำเป็นเก่ง! ไปลงนรกซะ!”

ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ นีเทอแลนรีบวิ่งเข้าใส่วัลแคน แต่ในขณะที่เขาเข้าสู่ระยะโจมตีของโลงศพแรก เขาก็รู้สึกราวกับว่าเขาตกลงไปในภูเขาน้ำแข็ง ขณะที่ความรู้สึกเย็นยะเยือกกระจายไปทั่วร่างกาย!

สิ่งนี้ทำให้การเคลื่อนไหวของนีเทอแลนผิดปกติ และความเร็วของเขาก็ช้าลงมาก!

“เชี่ย!” เมื่อตระหนักถึงอันตราย นีเทอแลนจึงพยายามหลบหนี เขาแทบจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงดาบปีศาจที่เฉือนลงมาจากวัลแคนได้

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาหลีกเลี่ยงการโจมตีของวัลแคน ก็เป็นทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่ระยะการโจมตีของโลงศพที่ 2

ไม่ใช่วัลแคนที่ทำร้ายเขาในครั้งนี้

แต่เป็นวิญญาณซึ่งถูกล่ามโซ่ มันเหวี่ยงดาบไปที่นีเทอแลนทันทีที่เขาเข้ามาในระยะ

“ดาบฆ่ามนุษย์!”

ความจริงไม่มีเสียงใด ๆ แต่นีเทอแลนได้ยินเสียงผู้ชายที่เย็นชาดังก้องอยู่ข้างหูเขา

เลือดกระเซ็นออกจากอกของนีเทอแลนในวินาทีถัดมา! บาดแผลที่ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตอนไหน ได้ย้อมขนสีเทาของเขาจนเปียกโชก

“เชี่ย นี่มันอะไรกัน? ข้าต่อสู้กับไอ้ชั่วนี่ต่อไปไม่ได้แล้ว…ข้าต้องหนี…”

การสนุกกับการต่อสู้ ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาชอบถูกทารุณกรรม นีเทอแลนไม่อยากสู้ต่ออีกแล้ว

“มันสายไปแล้วที่จะหนี…เจ้าคงจะฆ่าคนไปมากมายใช่ไหม? สัตว์ประหลาดเช่นเจ้าควรจะกลายมาเป็นวิญญาณคู่หูของข้า และผูกติดอยู่กับอนุสรณ์นี้ไปชั่วนิรันดร์ ไม่มีวันเข้าสู่วัฏสงสาร พิธีกรรมผูกวิญญาณอนุสรณ์ทองคำ:บทสวดวิญญาณ!”

------------------------------------------------

เพจ FC-Translate