บทที่ 207 ละครเศร้าของพี่น้อง

เผ่าหูยาวตั้งรกรากอยู่บนหน้าผาสูงริมฝั่งทะเล ล้อมรอบไปด้วยแนวปะการังและหันหน้าเข้าหาทะเล บ้านทุกหลังสามารถมองเห็นวิวทะเลได้แม้ว่าในฤดูใบไม้ผลิมันจะไม่อบอุ่นก็ตาม

แต่นั่นก็ไม่ช่วยอะไร เพราะหน้าผาที่พวกเขาอยู่นั้นสูงเหนือน้ำทะเลแค่ 20 เมตร และไม่ได้ทำให้พวกเขามั่นใจในความปลอดภัยเลย

ไม่ต้องพูดถึงคลื่นถล่มและภัยธรรมชาติอื่น ๆ แค่สัตว์ประหลาดในทะเลก็สามารถทำลายบ้านของพวกเขาได้แล้ว พวกมันสามารถปีนหน้าผา ข้ามผ่านแนวปะการัง หรือกระโดดสูง 20 เมตรได้ง่าย ๆ มันไม่มีปัญหาสำหรับสัตว์ประหลาดส่วนใหญ่ในทะเลที่มีร่างกายใหญ่โตหรือหนวดยาว ๆ

หัวหน้าเผ่าที่ฉลาดจะไม่ตั้งรกรากที่นี่ แต่ไม่ใช่ว่าหัวหน้าเผ่าหูยาวเป็นนั้นโง่ เขาตัดสินใจสร้างเผ่าที่นี่เพราะพวกเขาไม่มีทางเลือก

นั่นเพราะสถานที่อื่น ๆ ในภูเขาเวียร์ลินถูกครอบครองโดยชนเผ่าอมนุษย์อื่น ๆ หมดแล้ว และส่วนที่เหลือก็เป็นพื้นที่ล่าสัตว์ของส่วนรวม เผ่าหูยาวต้องโทษตัวเองที่พวกเขาเป็นเผ่าที่อ่อนแอที่สุด มันไม่ใช่เพราะพวกเขามีสมาชิกเผ่าอายุน้อยและแข็งแกร่งเพียงไม่เพียงพอ แต่เป็นเพราะร่างกายพวกเขาอ่อนแอและไม่มีความสามารถพิเศษใด ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถสู้กับเผ่าอื่นได้

และถูกปฏิเสธไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ไหน จนต้องเลือกมาตั้งรกรากในสถานที่โดดเดี่ยวและอันตรายแห่งนี้

“หัวหน้าเผ่า เราจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้! คนของเราตายไป 3 คนในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน!” มนุษย์กระต่ายวัยกลางคนที่มีหูยาวสีเทาพูดอย่างเคร่งเครียด “เด็ก ๆ จะไม่มีอะไรกิน แม้ว่าเราจะพยายามประหยัดและทำงานหนักขึ้น มันก็ไม่มีประโยชน์! หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เผ่าของเราจะสูญพันธุ์ภายในไม่กี่ปี!”

“ไม่ต้องกังวลรังกา นี่เป็นเพียงสถานการณ์ชั่วคราว ข้าจะหาวิธีเพื่อให้เผ่าของเราอยู่กันได้อย่างสุขสบาย เจ้าต้องเชื่อในตัวข้า!”

เผ่าหูยาวอีกคนหนึ่งซึ่งมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าเผ่า เขามีรูปร่างหน้าตาคล้ายรังกามาก แต่อายุของเขามากกว่าและผอมกว่า ส่วนความสูงของเขานั้นสูงมากจนดูไม่เหมือนมนุษย์กระต่ายทั่วไป ในมือหยาบที่เต็มไปด้วยรอยสากของเขาถือไม้เท้ายาวสีเหลืองเก่า ๆ

มันเป็นสัญลักษณ์ของหัวหน้าเผ่าหูยาว และมีตำนานเล่าว่า มันถูกสร้างขึ้นจากพืชวิเศษชนิดแรกที่หัวหน้าเผ่าหูยาวคนแรกปลูก: ไผ่กลวงยามาลัน

แม้ชื่อของมันจะฟังดูดี แต่จริง ๆ แล้วมันก็ไม่มีอะไรพิเศษนอกเหนือจากเป็นสัญลักษณ์แสดงตัวตนที่เรียบง่าย

ในตอนนี้ใบหน้าของหัวหน้าเผ่าเต็มไปด้วยความอ่อนล้า เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้นอนหลับสนิทมาหลายวันแล้ว แต่ไม่มีความสิ้นหวังในดวงตาของเขา เขายังคงพูดอย่างหนักแน่นว่า “รออีกหน่อย…”

รังกามองหัวหน้าเผ่าอย่างลังเลที่จะพูด แต่ในที่สุดก็กัดฟันพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา “พี่ใหญ่ หากสิ่งนี้ยังดำเนินต่อไปเราจะถูกเผ่าอื่นทอดทิ้ง!”

“พวกเราจะไม่สวามิภักดิ์ต่อเผ่ากรงเล็บเทาจริง ๆ หรือ? แม้ว่าเราจะอ่อนแอและไม่สามารถต่อสู้ได้ แต่เราก็ยังคงเป็นหนึ่งในสามเผ่าพันธุ์อมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุด…เรายอมแพ้เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป แม้จะผิดต่อบรรพบุรุษ แล้วบรรพบุรุษเคยลุกขึ้นมาสู้เพื่อพวกเราหรือไม่! ถึงเราจะไม่สามารถกลับไปยังถิ่นเดิมของเราได้ แต่การปักหลักบนที่ดินที่อุดมสมบูรณ์ก็ยังดีกว่านรกแห่งนี้!”

“รังกา ครั้งนี้ข้าจะอภัยให้เจ้า เพราะข้าเข้าใจความห่วงใยของเจ้าที่มีต่อเผ่าของเรา แต่อย่าพูดถึงการสวามิภักดิ์อีกต่อไป” หัวหน้าเผ่าหูยาวเตือนรังกาด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน “เผ่ากรงเล็บเทาเปลี่ยนไปแล้ว! เราจะต้องไม่เข้าร่วมกับพวกเขา นับประสาอะไรกับการเข่างอต่อหน้าพวกเขา! แม้ว่าเผ่าหูยาวของเราจะตายเราก็จะไม่มีวันเป็นทาส อย่างน้อยเราก็ต้องไม่ยอมจำนนต่อผู้ที่ละทิ้งความรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษ!”

“ความรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษ? พี่ใหญ่ หรือว่าท่านหมายถึง…”

รังกาเห็นแววตาหม่นหมองของพี่ชาย และดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่รังกาจะได้พูดอะไรต่อ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความร้ายกาจก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังพวกเขา

“ช่างเป็นความรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษที่น่ารังเกียจ! ซอร์ดเทลพูดถูก พวกเจ้าเผ่าหูยาวจะไม่สวามิภักดิ์ต่อเรา แม้ว่าเราจะไล่พวกเจ้ามาถึงที่นี่ก็ตาม!”

กระต่ายทั้งสองไม่ทันสังเกตว่ามีคนเข้ามาใกล้พวกเขา เมื่อหันไปดูพวกเขาก็ตกใจจนหน้าซีด

ห่างจากอาณาเขตของเผ่าหูยาวไม่ถึง 300 เมตร มีร่าง 2 ร่างปรากฏขึ้น

หนึ่งในนั้นไม่ต่างจากมนุษย์หมาป่าที่ถูกบรรยายลักษณะไว้ในนวนิยายอัศวิน แม้ว่ามันจะมีขนสีแดงแถบหนึ่งงอกออกมาจากหัวยาวไปจรดหางก็ตาม

รังการู้ว่านั่นคือ ‘กรงเล็บเลือด’ นีเทอแลน ซึ่งมีชื่อเสียงในหมู่หมาป่าในเรื่องความเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยม

ส่วนอีกคนเป็นอมนุษย์ที่สูงเกือบ 3 เมตร แม้ว่าหัวที่เหมือนเสือของเขาจะไม่แสดงอารมณ์ออกมาอย่างชัดเจน แต่การจ้องมองที่เย็นชาของเขาเพียงอย่างเดียวก็ทำให้เผ่าหูยาวทั้งสองรู้สึกกดดันและหวาดกลัวอย่างรุนแรง เมื่อมองใกล้ ๆ จะเห็นเขี้ยวที่ยื่นออกมาเหมือนมีดสั้นจากกรามล่าง นั่นยิ่งเพิ่มระดับความน่ากลัวขึ้นไปอีก

รังกาไม่เคยพบอมนุษย์ตนไหนที่เหมือนคน ๆ นี้มาก่อน แต่ทันทีที่เขาเห็นมนุษย์เสือ เขาก็จำรายละเอียดเกี่ยวกับนักรบเสือเขี้ยวดาบโบราณที่เคยปรากฏตัวท่ามกลางเผ่าเสือภูเขาที่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือของภูเขาเวียร์ลิน

“นี่คืออาณาเขตของพวกเราเผ่าหูยาว!” หัวหน้าเผ่าหูยาวลุกขึ้นยืนแม้จะมีใบหน้าซีดเซียวด้วยแรงกดดันที่ผู้มาใหม่ทั้งสองปล่อยออกมา "เจ้ามาทำอะไรที่นี่?"

“หืม เจ้านี่มันช่างกล้านัก! เกี่ยวกับเรื่องนี้…” กรงเล็บเลือดนีเทอแลน พูดพลางเลียกรงเล็บอันแหลมคมของเขา ก่อนจะหันไปหาสหายข้าง ๆ เขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหาย “ใครจะไปก่อน? ท่านหรือข้า?”

"เจ้าก่อนแล้วกัน ข้าไม่สนใจกลั่นแกล้งพวกอ่อนแอ” มนุษย์เสือกล่าวอย่างใจเย็น

นีเทอแลนหัวเราะและพุ่งเข้าหาหัวหน้าเผ่าหูยาว “ตามคำสั่งของราชาซอร์ดเทล ข้าจะเอาชีวิตเจ้า! จงโทษที่ตัวเองอ่อนแอและหยิ่งมาก!”

กรงเล็บของนีเทอแลนนั้นคมราวใบมีด และมีแสงสีแดงเข้มคล้ายกับเลือดที่กระเซ็นเมื่อใดก็ตามที่เขาเฉือนกรงเล็บลงมา นั่นคือวิธีที่เขาได้รับฉายา ‘กรงเล็บเลือด’

ถึงอย่างนั้นหัวหน้าเผ่าหูยาวที่ดูเหมือนจะอ่อนแอ ทันใดนั้นก็ขยับไม้ไผ่ยาว เขาเขาอาศัยการเคลื่อนไหวที่ว่องไวผิดธรรมดา เพื่อให้มนุษย์หมาป่าสับสนแม้ว่าจะมีความแข็งแกร่งด้านพลังกายด้อยกว่ามากก็ตาม ใบหน้าและลำตัวของนีเทอแลนถูกไม้ไผ่ฟาดจนฟกช้ำหลายแห่ง เขาทั้งเจ็บปวดและโกรธมาก แต่นีเทอแลนก็ไม่เคยแตะโดนแม้แต่ชายแขนเสื้อของกระต่ายได้เลย!

หัวหน้าเผ่าหูยาวมีพลังมากอย่างน่าประหลาดใจ นีเทอแลนถูกหลอกด้วยรูปลักษณ์ที่ผอมแห้งราวไม้ไผ่ของอีกฝ่าย!

“ไอ้บ้า!” ในขณะที่นีเทอแลนเริ่มคลั่งและกำลังจะสู้ตาย เขาก็ถูกส่งบินไปไกลโดยมนุษย์เสือด้วยหมัดเดียว

“หยุด เจ้าไม่มีทางชนะคน ๆ นี้”

นักรบมนุษย์เสือมองไปที่หัวหน้าเผ่าหูยาวอย่างสนใจ "ไม่เลว ทำไมเจ้าไม่มารับใช้ข้าล่ะ? ข้าสามารถขอให้นายน้อยซอร์ดเทล แสดงความเมตตาต่อเผ่าเจ้าได้”

“ขอโทษ แต่ข้าคงต้องปฏิเสธ” หัวหน้าเผ่าหูยาวกล่าวโดยไม่ลังเล

“ช่างน่าเสียดาย”

ทันทีที่เขาพูดจบนักรบมนุษย์เสือก็ต่อยหัวหน้าเผ่าหูยาวทันทีที่เขาพูดจบ

มันแตกต่างจากการโจมตีที่รวดเร็วของนีเทอแลน เสือนั้นมีทรงพลัมากเขาแทบจะไม่ต้องใช้กลอุบายใด ๆ ในการโจมตี

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็คือกล้ามเนื้อนั่น ไม่เพียงแต่มันจะทำให้ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยพลัง แต่ยังให้พลังระเบิดที่ไม่มีใครเทียบได้ การเคลื่อนไหวและการโจมตีของเขาปั่นป่วนมาก และแทบจะไม่มีทักษะเช่น 'การโจมตีต่อเนื่อง' หรือ 'การไล่ล่า' เลย แต่ทุกการกระทำรวดเร็วและทรงพลังราวกับระเบิด!

หัวหน้าเผ่าหูยาวพยายามหลบหลีกนักรบมนุษย์เสือ แต่ก็ยังลงเอยด้วยการถูกต้อนเข้ามุม และถูกบังคับให้ป้องกัน ในที่สุดเขาก็ถูกต่อยลอยขึ้นไปในอากาศ การต่อยครั้งนี้ทำให้กระดูกของเขาหักไปมากกว่าหนึ่งในห้า มันทรงพลังต่างจากหมัดที่เขาต่อยนีเทอแลนคนละเรื่องเลย

หัวหน้าเผ่าหูยาวจะต้องตายแน่ ๆ หากไม่ได้รับการรักษาจากแม่หมอ

“พี่ใหญ่!” รังกาตะโกนออกมาอย่างโศกเศร้า เขากอดหัวหน้าเผ่าที่ล้มลงบนพื้นและอาเจียนเป็นเลือด "ท่านเป็นยังไงบ้าง!"

“ใช้การต่อสู้…นำรอยยิ้มมาสู่เผ่าของเรา…” หัวหน้าเผ่าหูยาวใช้แรงเฮือกสุดท้ายส่งไม้เท้าให้รังกา ในที่สุดเขาก็หยุดหายใจในอ้อมแขนของน้องชาย

“แล้วแผนของเจ้าคืออะไร?” มนุษย์เสือถามรังกาเสียงเบา เมื่อเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของเผ่าหูยาว “เจ้าจะรักษาสัญญานั้นและสืบทอดเจตจำนงของเขา หรือสาบานจะภักดีต่อข้า”

รังกานิ่งเงียบเป็นเวลานานขณะถือไม้เท้าหัวหน้าเผ่า ในที่สุดเขาก็เริ่มหัวเราะอย่างเศร้า ๆ

“หากเป็นเช่นนั้นก็มีเพียงทางเลือกเดียว!” เขาลุกขึ้นและหักไม้เท้าด้วยเข่าของเขา “ข้าขอสาบานว่าจะจงรักภักดิ์ดีต่อท่าน!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” มนุษย์เสือรู้สึกพอใจมาก “เจ้ากระต่าย เจ้าน่าสนใจทีเดียว! ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าจะไม่ทำลายเผ่าพันธุ์ของเจ้า!!!”

ในขณะเดียวกัน รังกาก็โค้งคำนับให้เขาเหมือนกับคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ รอว่ามนุษย์เสือจะพูดอะไร

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะเป็นหัวหน้าคนใหม่ของเผ่าหูยาว!” มนุษย์เสือกล่าวพร้อมมอบตำแหน่งหัวหน้าเผ่าให้กับรังกาอย่างไม่เห็นแก่ตัว

แต่ในขณะที่ละครใกล้จะจบลง จู่ ๆ ก็มีเสียงพูดดังออกมาจากถนนที่ทอดยาวไปสู่ชายฝั่งทะเลดำ

“ข้าเดาว่าเจ้าคงเป็นขี้ข้าของซอร์ดเทลใช่ไหม ชิ ที่พวกเจ้าชอบเล่นละครแทงข้างหลังพี่ชาย เป็นเพราะรสนิยมแย่ ๆ ของซอร์ดเทลรึเปล่า”

"ใคร?!" เมื่อมนุษย์เสือหันไปตามทิศทางของเสียง รูม่านตาของเขาก็เบิกกว้าง

ซอนหยาน•กรงเล็บเทา ทายาทที่ถูกต้องของเผ่ากรงเล็บเทาที่ควรจะตายไปแล้ว กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้า ๆ

“ข้าแค่จะมาพักผ่อนที่เผ่าหูยาวสักพัก ก่อนจะเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทางถัดไป แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าผู้ศรัทธาในเทพเจ้าแห่งเกมอย่างข้า จะต้องเริ่มการต่อสู้ครั้งแรกในทวีปตะวันตกเพื่อเซ่นสังเวยเอาฤกษ์เอาชัยซะแล้ว”

-------------------------------------------------------------------

เพจ FC-Translate