บทที่ 203 ทวีปตะวันตก

ชายฝั่งทะเลทวีปตะวันตก

เนื่องจากการปรากฏตัวของสัตว์ประหลาดและสัตว์ทะเลที่ผิดปกติ ทำให้ทะเลในโลกนี้อันตรายกว่าทะเลบนโลกเดิมของซีเว่ยมาก แต่ถึงอย่างนั้นทะเลก็เต็มไปด้วยทรัพยากรมากมาย และยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่ต้องการกินอาหารทะเล

นั่นทำให้เกิดคำถามที่ว่า: ขุนนางอ้วน ๆ ของโลกนี้ จะยอมแพ้ให้กับอาหารทะเลที่หายากกว่าบนโลกหรือไม่?

คำตอบคือไม่

ความจริงมันเป็นเพราะอาหารทะเลของที่นี่หายากกว่าบนโลก เหล่าขุนนางจึงต้องการมันมากยิ่งขึ้น เพราะนอกจากรสชาติแล้ว พวกเขายังสนุกไปกับการมองหาสิ่งล้ำค่าที่คนอื่นไม่สามารถครอบครองได้

'ไม่มีการค้า ไม่ได้หมายความว่าไม่มีการล่า' ประโยคนี้ก็สามารถพลิกกลับได้เช่นกัน

เมื่อบางสิ่งบางอย่างหายากมากพอ ราคาของมันก็สูงมากพอจะให้สามัญชนมีชีวิตอยู่ได้หลายเดือน แม้ว่าการล่านั้นจะอันตราย แต่ก็ยังมีผู้กล้าที่ต้องการรางวัล

และเผ่าของเลย์บิทเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่มันไม่ถูกต้องนักที่จะเรียกเขาว่าผู้กล้า

เดิมทีเผ่าของเลย์บิทเคยอาศัยอยู่ใกล้กับภูเขาเวียร์ลิน แต่เผ่าของพวกเขาไม่มีความสามารถทางด้านร่างกาย นั่นทำให้ราชาสรรพสัตว์ก็ไม่เคยเหลือตามองเผ่าของพวกเขา และแม้แต่ในภูเขาเวียร์ลินก็ไม่เคยมีนักรบคนใดจากเผ่าของเลย์บิทได้รับการยกย่อง

ดังนั้นเมื่อเผ่าพันธุ์อื่นอิจฉาผลกำไรที่เผ่าของพวกเขาได้รับจากการเก็บรวบรวมอาหารอันโอชะจากภูเขาและสมุนไพรหายากต่าง ๆ พวกเขาจึงถูกขับไล่ออกจากบ้านเกิด

ปกติแล้วสิงโตเผ่ากรงเล็บเทาจะปกป้องพวกเขา แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อซอร์ดเทล•กรงเล็บเทากลายเป็นหัวหน้าเผ่า

สิงโตตนนั้นห่อตัวด้วยเสื้อคลุมสีดำมิดชิด ดูไม่เหมือนสิงโตตัวใหญ่ที่น่าเกรงขามตนอื่น ๆ หลังจากที่เขาเข้ารับตำแหน่ง เขาก็เริ่มติดต่อกับไฮยีน่าและมนุษย์หมาป่าเทา จากนั้นก็เข้าโจมตีชนเผ่าที่อ่อนแอและบังคับให้พวกเขาจ่ายบรรณาการ

เผ่าของเลย์บิทคือหนึ่งในนั้น

หลังจากซอร์ดเทลดูดพวกเขาจนแห้งแล้ว ทั้งเผ่าก็ถูกไล่ออกไปจากบ้านเกิดเมืองนอน และถูกบังคับให้ต้องอาศัยอยู่ในสถานที่อันตรายและแห้งแล้งของชายฝั่งทะเลดำ

ตอนนี้เผ่าหูยาวสามารถอยู่รอดได้ด้วยการกินสาหร่ายทะเลเพื่อเลี้ยงชีพ แต่ไม่มีทางที่พวกเขาจะอยู่รอดได้เพียงแค่นั้น

เมื่อเด็กในเผ่าเกิดเจ็บป่วย หากไม่มีเงินไปเชิญแม่หมอมารักษา พวกเด็ก ๆ ก็จะอ่อนแอลงเรื่อย ๆ จากนั้นก็ตายอย่างสิ้นหวัง!

แม้ว่าแม่หมอบางคนจะมีจิตสำนึก และตรวจโรคให้เด็กโดยไม่คิดค่าธรรมเนียม แต่มันก็ไม่มีความหมาย หากพวกเขาไม่มีเงินซื้อยา!

นั่นเป็นเหตุผลที่หัวหน้าเผ่าของเลย์บิท ทำใจแข็งหลังจากทนทุกข์ทรมานมานาน พาคนในเผ่าไปที่ทะเล เพื่อรวบรวมของที่ถูกกระแสน้ำพัดมายังชายฝั่งทะเลดำ เก็บปลิงและเปลือกหอยที่เกาะอยู่ตามแนวปะการัง แลกเปลี่ยนมันกับมนุษย์เพื่อหาเงิน!

หากเป็นบนโลก นี่คือวิธีง่าย ๆ ในการทำเงิน หรือไม่ก็เป็นกิจกรรมสนุก ๆ แต่มันเป็นอันตรายอย่างยิ่งในโลกใบนี้

สัตว์ประหลาดจำนวนมากแฝงตัวอยู่ในน้ำลึกเพียงหนึ่งเมตร และมักจะเข้าจู่โจมผู้คนบนฝั่ง

เช่นเดียวกับแมงป่องทะเลและแมงอื่น ๆ ที่คล้ายกันที่ซุ่มซ่อนอยู่ใต้พื้นทราย พวกมันสามารถลอบทำร้ายผู้คนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

พวกมันทั้งคู่เป็นปัจจัยที่ทำให้คนในเผ่าของเขาที่ผอมบางและอ่อนแอ ล้มหายตายจากไป ภายในเวลาไม่ถึงเดือน พวกเขาได้สูญเสียคนในเผ่าให้ทะเลไปแล้ว 3 คน

เลย์บิทเองยังเห็นลูกพี่ลูกน้องของเขาถูกสัตว์ร้ายรูปร่างคล้ายกุ้งลากลงไปในทะเลกับตา

แต่ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป เพื่อความอยู่รอดของเผ่า เลย์บิทอดทนต่อความกลัวในใจ และค้นหาของมีค่าต่อไปท่ามกลางกระแสน้ำ เมื่อระดับน้ำลดลงครั้งต่อไป

หลังจากฝึกฝนมาหลายเดือน เลย์บิทก็มีประสบการณ์มากขึ้นในทะเล จุดที่มีทรายมีฟองอากาศผุดขึ้นมาคือจุดที่ควรหลีกเลี่ยง จากนั้นก็มองหาปลาและกุ้งตัวเล็กก่อนจะจับอย่างระมัดระวัง

แต่วันนี้เขาพบสิ่งที่ต่างไปจากปกติ

บนชายหาดไม่ไกลจากจุดที่เขาอยู่ มีชาย 3 คนนอนคว่ำอยู่บนพื้นทรายด้วยท่าทางแปลกประหลาด คลื่นที่พัดมากระทบพวกเขาทำให้ร่างเหล่านั้นสั่นไหว และอาจพัดพวกเขาหายไปได้ทุกเมื่อ

ตอนแรกเลย์บิทไม่อยากจะยุ่งกับคนเหล่านั้น

ซากศพที่ถูกน้ำพัดมาเป็นของหายาก แต่เขาไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเห็น เขายังรู้ว่ามักจะมีแมลงปรสิตบางชนิดที่จะซ่อนตัวอยู่ในซากศพ และจะโจมตีใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ศพ

อย่างไรก็ตาม ไม่ช้าเลย์บิทก็สังเกตเห็นหูสัตว์รูปสามเหลี่ยมบนหัวของชายหนึ่งในนั้น

และขนปุ่ยที่เปียกโชกที่เกาะกันเป็นก้อนก็ดูตลกเล็กน้อย เมื่อก่อนเลย์บิทเคยติดตามพ่อที่เป็นหัวหน้าเผ่าไปยังเผ่ากรงเล็บเทา เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่หูแมวหรือหูของอมนุษย์เผ่าไหน มันเป็นหูของสิงโต!

ศพของสิงโต!

ขณะที่เลย์บิทไม่รู้ว่าอะไรฆ่าสิงโต แต่ถ้าเขาสามารถนำศพกลับไปที่เผ่าได้ บางทีผู้ใหญ่ในเผ่าอาจใช้มันผูกสัมพันธ์กับเผ่ากรงเล็บเทา...

ด้วยความคิดนั้น เลย์บิทจึงค่อย ๆ เข้าไปใกล้ศพ

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้สัมผัสศพ ร่างของสิงโตก็สั่นสะท้านก่อนจะส่งเสียงครางต่ำอย่างเจ็บปวด

เลย์บิทตกใจจนกระโจนถอยหลังไปหลายก้าว

โชคดีที่สิงโตไม่ได้มีอาการอะไรผิดปกติ ทำให้เลย์บิทผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาเดินเข้าใกล้หาสิงโตอีกครั้งอย่างระมัดระวัง และยิบหอยเขี้ยวที่เขาเพิ่งขุดออกมาจิ้มไปที่สิงโต

หลังจากนั้นไม่นานสิงโตก็ลืมตาขึ้น เขาได้สติในที่สุด

“ค่อก…” เขาสำลักน้ำทะเลออกมาหนึ่งคำ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ อย่างมึน ๆ "นี่ข้า…อยู่ที่ไหน…"

“ชายฝั่งทะเลดำ” เลย์บิทรักษาระยะห่างอย่างระมัดระวัง ขณะที่เขาตอบเสียงเบา “เจ้า ใช่คนในเผ่ากรงเล็บเทาหรือไม่”

ปฏิกิริยาของสิงโตเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเขาได้ยินชื่อ 'กรงเล็บเทา' รูปลักษณ์ที่ดูอ่อนโยนและไม่เป็นอันตรายของเขา ถูกแทนที่ด้วยรูปลักษณ์อันน่าเกรงขามของนักล่า

“เจ้ารู้จักเผ่ากรงเล็บเทารึ…การเดินทางครั้งนี้แม้ว่าจะน่าสยดสยองไปหน่อย แต่ในที่สุดข้าก็กลับมาแล้ว” เขาพูดกับตัวเอง ก่อนจะมองไปที่เลย์บิทด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “เจ้าไม่ใช่เผ่าหูยาวหรือ? ข้าจำได้ว่าเผ่าของเจ้าอาศัยอยู่ภูเขาเวียร์ลิน ทำไมเจ้าถึงมาโผล่อยู่ที่ชายหาด”

“จะทำไมอีกล่ะ! พวกเจ้ากรงเล็บเทายึดดินแดนของเผ่าข้ามอบให้กับเขี้ยวดำ!” หูของเลย์บิทลู่ลงอย่างไม่พอใจกับคำถามของซอนหยาน

“เป็นเช่นนั้นรึ…” สิงโตแตะคาง เขายืนขึ้นและมองไปที่อีก 2 ศพที่นอนอยู่ใกล้เท้าเขา จากนั้นก็ใช้เท้าเตะพวกมันไปคนละที

“ลุกขึ้น เลิกนอน! เรามาถึงทวีปตะวันตกแล้ว!”

-------------------------------------