บทที่ 183 เรือเดินทะเลลำน้อย

ไม่ใช่ผู้เล่นทุกคนที่จะออกไปสังหารเดรคหนองน้ำ

ท้ายที่สุดมันเป็นเควสที่ผู้เล่นของฐานที่มั่นลับในแลงคาสเตอร์ได้ริเริ่มขึ้นมาแทนที่จะเป็นกิจกรรมจากเทพเจ้าแห่งเกม นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมมันจึงไม่มีรางวัลที่ชัดเจน

เนื่องจากมันต้องลงไปตามท่อระบายน้ำ ลุยหิมะหนา และฝ่าหนองน้ำ เพื่อค้นหาศัตรูที่อาจไม่มีอยู่จริง ผู้เล่นหลายคนที่มีเหตุผลไม่สนใจหรือไม่ชอบทำตามใคร ก็เลือกที่จะดำเนินชีวิตตามปกติ

แน่นอนยังมีผู้เล่นอีกหลายคนที่ไม่ว่าง เพราะพวกเขามีจุดมุ่งหมายของตนเองอยู่แล้ว

และซอนหยาน•กรงเล็บเทาก็เป็นหนึ่งในผู้เล่นดังกล่าว

เทพเจ้าแห่งเกมกำลังสนับสนุนให้ซอนหยานกลับไปยังบ้านเกิดของเขา และเรียกคืนเกียรติยศที่ซอร์ดเทลน้องชายของเขาขโมยไปจากเขา แม้กระทั่งมอบภารกิจอันยิ่งใหญ่อย่าง 'ชัยชนะของราชาแห่งสรรพสัตว์' ให้กับเขา จึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะทำงานหนักเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ดังกล่าว

ยิ่งไปกว่านั้น เทพเจ้าแห่งเกมดูเหมือนจะตระหนักดีว่าภารกิจนั้นยากเกินกว่าที่จะทำสำเร็จได้ในครั้งเดียว ดังนั้นจึงจัดเควสต่อเนื่องให้เขาโดยเฉพาะ

สิ่งที่ซอนหยานกำลังทำในขณะนี้คือเควสลำดับ 2 ต่อจากเควสรวบรวมวัตุดิบ: สะสมคะแนนเพื่อแลกเรือที่สามารถเดินทะเลได้

และการสะสมคะแนนก็คือการทำเควสให้สำเร็จ

ซึ่งสามารถทำได้ผ่านเควสเสริมหรือเควสรายวัน แม้ว่าคะแนนที่ได้รับจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับความยากของเควสก็ตาม

เควสง่าย ๆ เช่นการหว่านเมล็ดพืชจะได้รับคะแนนเพียงหยิบมือ ในขณะที่เควสล่าสัตว์จะให้คะแนนมากกว่าเมื่อเปรียบเทียบกัน

ด้วยเหตุนี้ซอนหยานจึงมักจะมองหาผู้เล่นในโรงเหล้าแบบสุ่ม ๆ เพื่อช่วยพวกเขาทำเควสเสริม เขาจะช่วยให้คนเหล่านั้นทำเควสดังกล่าวให้เสร็จโดยที่เขาจะรับรางวัลน้อยลงเพื่อแลกกับการสะสมคะแนนได้มากขึ้น

เหตุผลที่ซอนหยานขอรางวัลน้อยลงและแทนที่จะช่วยพวกเขาฟรี เป็นเพราะผู้เล่นมักจะเชื่อมั่นในความช่วยเหลือที่ต้องการผลตอบแทน มากกว่าความช่วยเหลือแบบฟรี ๆ…

ความจริงมีผู้เล่นหลายคนที่ได้รับเควสอย่าง 'เคลียร์ดันเจี้ยนหลายครั้ง' แต่ไม่เต็มใจที่จะให้ซอนหยานช่วย แม้ว่าเขาจะเสนอเงินให้พวกเขาก็ตาม ผู้เล่นเหล่านั้นไม่ต้องการการสนับสนุนจากเขาเลย พวกเขาเริ่มทำท่าเหมือนหญิงสาวที่ถูกหมาป่าหิวโหยจ้องจะจับกินเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้และกรีดร้องว่า 'อย่าเข้ามาเจ้ามือดำ! อ๊าาาาาาาาา!' ขณะที่วิ่งหนีจากเขาไป

นั่นทำให้การรวบรวมคะแนนเป็นเรื่องยากสำหรับซอนหยาน...

“ในที่สุด ข้าก็เก็บคะแนนได้ครบแล้ว!!”

นับว่าโชคดีที่ซอนหยานไม่ยอมแพ้ ไม่นานหลังจากที่ผู้เล่นที่สังหารเดรคหนองน้ำกลับมายังฐานที่มั่นลับในแลงคาสเตอร์และเมืองไร้ชื่อ ในที่สุดเขาก็บรรลุจุดหมายของเขา ด้วยการช่วยเหลือของผู้เล่นทุกคนที่กล้าอยู่ใกล้เขาและไม่ปฏิเสธเขา

"ในที่สุดก็เสร็จ!" โจอี้ เรนเจอร์มือใหม่ที่อยู่ข้าง ๆ เขาร้องออกมาด้วยความดีใจ “ข้าไม่ต้องลำบากล้างห้องน้ำอีกต่อไปแล้ว เทพเจ้าแห่งเกมจะกำหนดว่าส้วมตันเป็นเควสเสริมได้อย่างไร!”

“อะแฮ่ม อย่าด่าเทพเจ้าแห่งเกม ไม่งั้นเจ้าจะถูกแบน” วัลแคนกระแอมเตือนในลำคอขณะที่เขาเล่นเทียร์ร่าบล็อคอยู่ข้าง ๆ

“พี่ชายวัลแคนเจ้าเล่นเกมนี้มา 2 วันแล้ว มันสนุกมากเลยเหรอ” โจอี้รู้สึกว่าในฐานะที่เขาเป็นผู้ศรัทธา การบ่นเทพเจ้ามันผิดจริง ๆ เขาจึงเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว

"เฉย ๆ ข้าชอบธันเดอร์มากกว่า“วัลแคนตอบอย่างสบาย ๆ”แต่คะแนนของข้านำอันดับ 2 ไปแล้ว 700,000 แต้ม ดังนั้นเขาจะไม่สามารถตามข้าทันได้เร็ว ๆ นี้ กลับกันท่านเอลีน่ากำลังไล่ตามข้ามาอย่างกระชั้นชิดในเทียร์ร่าบล็อค…ดังนั้นถ้าข้าไม่ได้คะแนนสูงกว่านี้…เดี๋ยวก่อน เอาจริงรึ! อ๊าาา ข้าตายแล้ว”

บางทีอาจเป็นเพราะเขาเสียสมาธิ ผลงานที่วัลแคนเล่นมาเกือบทั้งวันก็จบลง สีหน้าชายคนนั้นซีดเซียวด้วยความหดหู่ และนอนแผ่หลาบนโต๊ะนิ่งแบบไม่กระดุกกระดิก

ข้างเขา โจอี้ตัดสินใจว่าเขาคงไม่มีวันเข้าใจผู้เล่นชั้นยอดที่ครองตำแหน่งผู้นำหลังจากที่เขาอยู่อันดับท้าย ๆ ของตารางมาโดยตลอด

ในชีวิตนี้ การโอ้อวดที่ดีที่สุดที่เขาสามารถบอกเล่าให้ลูกหลานฟังคือ ครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่ 10 อันดับแรกเมื่อย้อนกลับไปในวันแรกที่เกมออนไลน์ถือกำเนิด

“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของพวกเจ้า 2 คน ในที่สุดข้าก็สามารถแลกเรือเดินทะเลที่ถูกที่สุดได้!”

ขณะเดียวกันซอนหยานไม่ได้สนใจการบ่นของโจอี้เลย เขารู้สึกขอบคุณอย่างจริงจังสำหรับความช่วยเหลือของพวกเขา “โชคดีที่เควสแรกคือการค้นหาเพื่อนร่วมทีมที่ข้าสามารถไว้วางใจได้ ไม่เช่นนั้นข้าคงต้องรวบรวมคะแนนต่อไปอีกนานหากข้าทำคนเดียว”

“เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ว่ามีเรือเพียงลำเดียวที่สามารถแลกได้รึ?” โจอี้ถามอย่างงุนงง เพราะกิจกรรมเกาะมนุษย์เงือกเขาเลยเดาว่าซอนหยานกำลังหมายถึงเรือลำเดียวกัน

แต่จากสิ่งที่ซอนหยานพูดในตอนนี้ ดูเหมือนว่าไม่ได้มีเรือเพียงลำเดียวที่สามารถแลกได้

“ในรายการมีประมาณ 8 ลำ” ซอนหยานตอบ “แต่ลำอื่น ๆ ต้องการคะแนนมากกว่านี้ และสิ่งที่เราต้องทำคือการข้ามทะเล จะไม่มีการต่อสู้ในทะเล แค่เรือลำเล็ก ๆ ก็เพียงพอแล้ว”

เพราะส่วนสำคัญของเควสในมุมมองของเขา คือการกลับไปยังเผ่ากรงเล็บเทาและต่อสู้กับซอร์ดเทลน้องชายของเขา การข้ามทะเลเป็นเพียงข้อกำหนดเบื้องต้นที่ปูทางไปสู่การบรรลุภารกิจของเขาเท่านั้น!

“อืม…ก็จริง”

โจอี้พยักหน้า เขาไม่สนใจอันตรายในทะเลเลย

พวกเขาไม่รู้ว่าเรือเหล่านั้นเป็นเพียงเรือจำลองที่ซีเว่ยปั้นเองทั้งหมด

นั่นเพราะผู้คนในจักรวรรดิวัลลามีความรู้จำกัดเรื่องการเดินทะเล คงจะดีกว่าหากพวกเขาเริ่มต้นในต่างอาณาจักร ร่วมกับการใช้เส้นทางเดินทะเลที่ชุมนุมลับดวงตาเคยใช้

เพราะเส้นทางนี้ต้องใช้เรือที่สามารถเดินเรือได้จริงไม่ใช่เรือกาก ๆ ในกิจกรรมเกาะมนุษย์เงือกที่จะแตกทันทีหากพบเจอกับอุบัติเหตุง่าย ๆ แต่เป็นเรือที่สามารถขี่คลื่นและแล่นไปกับสายลมได้

แม้ซีเว่ยจะคิดว่าตัวเองฉลาดและมีความสามารถ แต่เขาก็ไม่มีประสบการณ์ในการทำสิ่งเหล่านี้ นั่นคือเหตุผลที่เขาต้องการปาร์ตี้นักผจญภัยมืออาชีพ เพื่อทดสอบเรือที่เขาสร้างขึ้น

และกลุ่มของซอนหยาน เหมาะสมกับสิ่งนี้ที่สุด

ทั้ง 3 คนไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเจตนาที่ชั่วร้ายของเทพเจ้าที่ตนศรัทธา พวกเขามุ่งหน้าไปยังเกรย์ฟยอร์ดผ่านทางไลฟ์สโตนอย่างมีความสุข จากนั้นหลังจากที่ซอนหยานตัดสินใจแลกเรือ และเห็นเรือปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา พวกเขาก็เอะอะและตื่นเต้นกันใหญ่ เพราะมันดูดีกว่าเรือธรรมดาในกิจกรรมเกาะมนุษย์เงือก

ดังนั้นพวกเขาจึงขึ้นเรือทีละคน และเริ่มก้าวแรกในการเดินทางไปยังทวีปตะวันตก

จากนั้น 10 นาทีต่อมา วาฬขนาดมหึมาก็เริ่มติดตามเรือด้วยความอยากรู้อยากเห็น และบดขยี้เรือหายไปครึ่งลำ จากนั้นมันก็ปล่อยให้เรือจมลงอย่างช้า ๆ

20 นาทีต่อมา ทั้ง 3 คนที่เปียกโชกก็ว่ายน้ำขึ้นไปบนชายหาดด้วยสภาพที่น่าสงสารอย่างยิ่ง

ซอนหยานถึงกับอยากจะร้องไห้เมื่อเขาเห็นเควส 'มุ่งหน้าไปยังทวีปใหม่' เปลี่ยนกลับไปเป็นเควส 'แลกเรือ' อีกครั้ง...

-------------------------------------------------------