บทที่ 176 แท่นบูชาศักดิ์สิทธิ์

มนุษย์กบตนหนึ่งกำลังดำลงไปในทะเลสาบที่มืดและลึก

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นทะเลสาบที่กว้างใหญ่และลึกจนน่ากลัว แต่กลับแทบไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลยนอกจากปลาตัวเล็ก ๆ บางตัวที่ว่ายไปมา

ปลาอาจถูกกินโดยเดรคหนองน้ำไปแล้ว

มนุษย์กบคิดถึงสัตว์ประหลาดตัวขนาดมหึมา ความกระหายของของมันต้องน่ากลัวมากแน่

แม้ว่ามนุษย์กบจะไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้กับเดรคหนองน้ำ แต่มันก็ส่งเสียงเชียร์เจ้านายที่อยู่ใกล้ ๆ แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับการเอาไปคุยโม้เมื่อพบคล็อกกาโตว์ที่หมู่บ้าน

จากนั้นมนุษย์กบก็ได้รับความไว้วางใจจากเจ้านายให้ลงไปสำรวจก้นทะเลสาบ เพื่อทำเควสสืบหาเบาะแส นั่นทำให้มนุษย์กบรู้สึกตื่นเต้นมาก หากไม่ใช่เพราะน้ำในทะเลสาบเย็นเฉียบสามารถทำให้มันสงบได้ มันคงรุ่มร้อนไปทั้งตัว

ความจริงผู้เล่นมีอุปกรณ์ดำน้ำสำหรับใช้สำรวจท่าเรือเกรย์ฟอร์ด แต่พวกเขาไม่คิดว่าจะต้องใช้สิ่งนั้นในบึงเซร่า ทำให้ไม่มีใครนำอุปกรณ์ที่หนักและกินพื้นที่เหล่านั้นมาด้วย

โชคดีที่หลังจากกิจกรรมเกาะมนุษย์เงือกจบลง ก็มีผู้เล่นทำสัญญากับมนุษย์กบมากขึ้น พวกเขาจึงสามารถส่งมนุษย์กบไปช่วยสืบหาเบาะแสที่ก้นทะเลสาบได้

มนุษย์กบหนุ่มยังคงดำต่อไป เมื่อมันดำลงไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ แรงดันน้ำก็ค่อย ๆ สูงขึ้น ทำให้มันรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดลมหายใจ

“คัก!”

ในขณะที่มันกำลังจะถูกบดขยี้ด้วยแรงดันน้ำมหาศาล แสงสีขาวราวหิมะอันนวลตาก็ปรากฏขึ้น

จากนั้นแท่นบูชาขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเขา ตรงกลางของแท่นบูชามีอัญมณีหนึ่งเม็ดที่ส่องแสงเป็นประกายสีขาว แต่ด้วยบางอย่างมันเลยดูมืดมนมาก

หลังจากนั้นทั้งทะเลสาบก็เหมือนจะส่องแสง

ด้านล่างของแท่นบูชามีซากศพที่บิดเบี้ยวของสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ กองอยู่รอบ ๆ แต่พอจะมองออกอยู่บ้างว่ามันเป็นซากศพของเดรคหนองน้ำ ศพเหล่านั้นมีขนาดใหญ่กว่าเดรคหนองน้ำที่ผู้เล่นพึ่งระเบิดหัวไปก่อนหน้านี้ แถมศพยังถูกโซ่ขึ้นสนิมขนาดใหญ่ที่หนากว่าร่างของมนุษย์กบรัดไว้

“คล็อก?”

ด้วยเหตุผลบางอย่างมนุษย์กบที่ปกติจะขี้ขลาด ดูเหมือนจะไม่กลัวซากศพเหล่านั้นบนพื้นเลย

มันลืมภารกิจของมันไปโดยสิ้นเชิง และถูกดึงดูดเข้าไปใกล้อัญมณีเม็ดนั้น

นั่นคือตอนที่ใบหน้าของมันเปลี่ยนจากความมึนเมาเป็นมีสติด้วยอำนาจของสัญญาที่แข็งแกร่ง มันจึงรู้ทันที่ว่าภารกิจของมันเสร็จสมบูรณ์แล้ว และมันสามารถกลับขึ้นไปได้

ตอนนั้นเองมนุษย์กบตัวเขียวก็ตกใจ เมื่อมันเห็นซากศพที่กองอยู่รอบแท่นบูชา และรีบว่ายน้ำหนีขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

มันไม่รู้ว่าหลังจากที่มันจากไปได้มีลูกบอลเรืองแสงปรากฏขึ้นใกล้แท่นบูชา และยืดหนวดออกไปขดรอบอัญมณีสีขาวและดึงมันออกไป

***

อย่างที่คิด อัญมณีสีขาวนี้เป็นชิ้นส่วนความเป็นพระเจ้าจริง ๆ แต่มันไม่ได้เป็นของมอสแลนด์สปิริต

มันเป็นของอเมซอนผู้พิทักษ์ป่าฝน เทพที่หายตัวไปอย่างกะทันหันเมื่อ 700 ปีก่อน

น่าเสียดายที่ชิ้นส่วนนี้เสียหายมากจนซีเว่ยไม่สามารถอ่านความทรงจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอเมซอนก่อนที่เขาจะหายตัวไป แต่เมื่อพิจารณาจากวิธีการวางบนแท่นบูชาแล้ว ซีเว่ยกลัวว่าเหตุผลเบื้องหลังคงไม่ง่าย

และที่น่าสนใจก็คือ หลังจากที่ชิ้นส่วนได้ตกลงมายังดินแดนมรรตัยและมีความเสถียรแล้ว มันก็ได้เรียกคืนความสามารถในการบันทึกแบบเดียวกับที่เทพมี และนั่นทำให้เขาสามารถเรียกดูบันทึกได้

ฉากแรก ชิ้นส่วนนี้ได้ถูกวางไว้บนแท่นบูชา และมีเดรคหนองน้ำหลายตัวถูกมัดด้วยโซ่เหล็กทำหน้าที่เป็นสัตว์ผู้พิทักษ์ปกป้องแท่นบูชา ไม่ให้มันถูกค้นพบหรือถูกทำลายโดยผู้อื่น

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เดรคหนองน้ำเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ถูกกัดกร่อนโดยความเป็นพระเจ้า และในที่สุดก็ตายลงที่ก้นทะเลสาบ

แม้ว่าพวกมันจะมีลูกหลาน แต่ลูกหลานของพวกมันก็จะถูกโซ่เหล็กมัดไว้ทันทีเมื่อฟักออกจากไข่ด้วยศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์บางอย่างอยู่ที่นอกแท่นบูชา และทำหน้าที่แทนบรรพบุรุษในฐานะผู้พิทักษ์รุ่นต่อไป

เดิมทีเดรคหนองน้ำมีชีวิตยืนยาว แต่ด้วยอิทธิพลของความเป็นพระเจ้า ทำให้เดรคหนองน้ำทุกรุ่นยกเว้นรุ่นแรกไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้เกิน 50 ปี

แต่หลังจากถูกกัดกร่อนด้วยความเป็นพระเจ้าที่ถูกส่งต่อมารุ่นต่อรุ่น เดรคหนองน้ำในปัจจุบันจึงได้รับความเป็นพระเจ้าที่แข็งแกร่ง ด้วยเหตุนี้มันจึงมีภูมิต้านทานด้านเวทมนต์ กฎ หรือแม้แต่ศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ และสามารถแยกตัวออกจากโซ่เหล็กที่พันธนาการมันมานานหลายศตวรรษ

ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้รับอิสรภาพโดยสมบูรณ์ ด้วยความเป็นพระเจ้าที่เพิ่มขึ้นทำให้วิญญาณของมันถูกปนเปื้อนโดยชิ้นส่วนของเทพ ดังนั้นไม่เพียงแต่มันจะออกจากทะเลสาบไม่ได้ มันยังตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของเทพเจ้า และเริ่มรวบรวมพลังศรัทธาของสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ และสร้างศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถสร้างสิ่งมีชีวิตบิดเบี้ยวที่รองรับพลังของมันได้…

เป็นที่น่าสังเกตุว่าชิ้นส่วนของพระเจ้าไม่ได้มีความตระหนักในตนเอง การที่มันควบคุมเดรคหนองน้ำเป็นเพียงปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นจากสัญชาตญาณเท่านั้น

และมนุษย์เงือกหนองน้ำที่ได้รับการคุ้มครองโดยเทพเจ้าเช่นนี้ก็เหมือนกับพวกลัทธิที่บูชาเทพเจ้าชั่วร้าย อิทธิพลของพวกมันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว และกวาดล้างสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ เกือบทั้งหมดในบึงเซร่า และแพร่กระจายออกไปนอกพื้นที่อย่างไม่สามารถควบคุมได้

ผลที่ตามมาก็คือมันได้ดึงดูดผู้เล่นมาที่นี่ จากนั้นผู้เล่นก็ระเบิดมนุษย์เงือกไปพร้อมกับเทพของพวกมัน...

แม้ว่าจะยังมีมนุษย์เงือกหนองน้ำจำนวนมากซ่อนตัวอยู่ในบึงเซร่า แต่ผู้เล่นก็หมดความสนใจไปแล้ว เพราะการต่อสู้ในบึงเซร่านั้นค่อนข้างลำบาก ปัจจัยอื่น ๆ นอกเหนือจากการต่อสู้เพียงอย่างเดียวก็อาจทำให้พวกเขาเละไม่ต่างจากตกลงไปในบ่อโคลน

นอกจากนี้อาหารจานหลักอย่างเดรคหนองน้ำก็ตายไปแล้ว ทำไมพวกเขาต้องหันไปกินอาหารเรียกน้ำย่อยอีก?

“ชิ้นส่วนของพระเจ้าหลุดเข้าไปในแดนมรรตัยเมื่อ 700 ปีก่อน และตอนนี้ก็มีอีกชิ้นหนึ่งที่พึ่งตกลงมา…นี่มันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญจริง ๆ เหรอ” ซีเว่ยอดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องนี้หลังจากดูสิ่งที่ถูกบันทึกไว้ในชิ้นส่วน

ไม่ว่าเขาจะมองยังไง แท่นบูชาก็ดูไม่เหมือนว่าเป็นผลงานของมนุษย์  เพราะมันมีมนต์สะกดที่ทำให้เดรคหนองน้ำรุ่นต่อรุ่นต้องถูกผูกอยู่ที่นี่มามากกว่า 700 ปี

“เป็นไปได้ไหมว่ามีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นเมื่อ 700 ปีก่อน” ซีเว่ยพยายามตรวจสอบ แต่กลับไม่พบบันทึกใด ๆ ที่เกี่ยวข้องจากความทรงจำของเจ้าแห่งน้ำ และไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือถูกลืมกันแน่ “คราวหน้าฉันจะลองถามอัสลานดู…”

ซีเว่ยเกาหัว เขาพบว่าตัวเองกำลังทำเรื่องไร้สาระมาก ไม่ว่าจะเป็นเหตุฆาตกรรมเทพเจ้าต่อเนื่องในตอนนี้ หรือเกมหมากรุกเมื่อ 700 ปีก่อน มันก็ไม่มีอะไรที่เขาสามารถเข้าไปยุ่งได้ในตอนนี้

ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องคิดก็คือทำยังไงเขาถึงจะแข็งแกร่งขึ้น

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่เจ็บปวดกับพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ต้องจ่ายออกไป

“ผู้เล่นเอ๋ย ระบบเวอร์ชันใหม่ของพวกนายกำลังจะมาแล้ว!”

-------------------------------------------------

เพจ FC-Translate