บทที่ 174 เจ้ากำลังมีปัญหา!

ซีเว่ยรู้สึกว่าหัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ

จากนั้นเขาก็ตระหนักได้ 2 สิ่ง

1.เขาไม่มีหัวใจหลังจากกลายเป็นลูกบอล

2.อัสลานพูดว่า 'มีบางอย่างที่น่ากลัวเกิดขึ้น' ไม่ใช่ 'เจ้ากำลังมีปัญหา!'

'ดี' ซีเว่ยคิดในใจ 'ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับฉัน'

"เกิดอะไรขึ้น?" เขาถาม “ท่านต้องการโค้กไหม”

“ไม่ ข้าจะดื่มน้ำที่รสชาติเหมือนชาครั้งที่แล้ว” สิงโตตัวใหญ่กล่าวขณะนอนลงบนพื้นอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ของซีเว่ย และมองไปที่ซากสัตว์ประหลาดปลาหน้ามนุษย์และฝูงมนุษย์เงือกที่กำลังส่งกลิ่นเหม็นคาวไปทั่วด้วยสีหน้าแปลก ๆ “ช่วงนี้เจ้าชอบสะสมของแปลกมากขึ้นเรื่อย ๆ…”

“นี่เป็นเครื่องสังเวยจากผู้ศรัทธาของข้า” ซีเว่ยตอบขณะที่เขาชงชาหญ้าพันงูขาวให้อัสลานหนึ่งถ้วย “และอย่างที่ท่านทราบ พวกเขามีความสนใจในสิ่งต่าง ๆ มากมาย”

เขาอยากจะโม้นิด ๆ และบอกว่า 'ท่านล่ะมีเปล่า?' แต่เพราะเขากลัวว่าอัสลานจะคำรามกลับมาว่า 'เจ้าบ้าไปแล้วรึ' และเอาชนะเขา เขาไม่ควรทะเลาะกับอัสลานหากเขายังไม่อยากตาย

สิงโตตัวใหญ่ไม่รู้ความคิดของซีเว่ย เขาเลียชาก่อนจะพูดว่า “อย่ากลัวกับสิ่งที่ข้ากำลังจะบอกเจ้า…”

"ไม่ต้องห่วง ข้าไม่กลัว ข้าเป็นเทพเจ้าอยู่แล้ว” ซีเว่ยตอบแบบไม่กังวลใด ๆ ขณะที่เขาหยิบโค้กออกมาขวดหนึ่ง

“เทพเจ้าชั้นล่างตายแล้ว” อัสลานพูดช้า ๆ “และไม่ได้เกิดจากสาเหตุตามธรรมชาติ แต่เกิดจากการลอบสังหาร”

“โอ้ มันเป็นไปได้ยังไง…มันแย่มาก…”

ซีเว่ยที่พิงหัวกะโหลกอยู่ตอบพร้อมกับโบกหนวดอย่างไม่สนใจ

เขาฆ่าเทพเจ้าไปแล้วองค์หนึ่ง กะโหลกของเทพเจ้ากระดูกเน่ายังอยู่ที่นี่ และศพส่วนที่เหลือก็ยังอยู่ในเครื่องปั่น

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขาที่นี่จริง ๆ เขาก็คงตายเพราะเทพกะโหลกหรือไม่ก็เทพสมุทร...

“แล้วถ้าข้าบอกเจ้าว่ามีเทพเจ้าชั้นล่าง 4 องค์ที่ตายหลังจากฤดูหนาวสิ้นสุดลงล่ะ?” สิงโตตัวใหญ่กล่าวเสริม เขารู้ว่าซีเว่ยเคยฆ่าเทพเจ้าชั่วร้ายมาแล้ว และเข้าใจว่าเรื่องแบบนี้ไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายหวาดกลัวได้

"อะไร?! น่ากลัวมาก!"

“เจ้าไม่ได้จริงจังเลย”

“ท่านกำลังพูดถึงอะไร! ท่านมีหลักฐานรึเปล่า!”

"คำว่า 'ไม่สนใจ' เขียนไว้บนผิวลูกบอลอย่างเจ้าด้วยภาษาศักดิ์สิทธิ์"

สิงโตตัวใหญ่ชี้ไปที่ลูกบอลเรืองแสงซึ่งมีแถวข้อความเลื่อนอยู่เหนือผิวลูกบอล เหมือนข้อความที่เลื่อนจากขวาไปซ้าย

“…”

ความจริงซีเว่ยค่อยสนใจเรื่องนี้จริง ๆ

แม้ว่าเขาจะเป็นเทพเจ้าชั้นล่างด้วย แต่ก็ยังมีเทพเจ้าอื่น ๆ อีกมากมายในโลก ที่นี่มีเทพมากมายนับไม่ถ้วน แม้ว่าเทพชั่วร้ายหรือเทพปีศาจบางตัวจะลอบสังหารเทพเจ้าชั้นล่างไปทีละองค์ แต่ก็มีโอกาสไม่มากนักที่เขาจะแจ็คพอต

ยิ่งไปกว่านั้น ที่ตั้งของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ก็เกือบจะถูกเก็บเป็นความลับ หากต้องการติดตามพิกัดของเทพเจ้า คุณจะต้องติดตามผ่านนักบุญของศาสนจักรหรือผู้ถูกเลือกที่มีความเป็นพระจ้าแฝงอยู่เท่านั้น

และแม้แต่อัสลานเองก็ใช้เวลานานในการเฝ้าสังเกตผู้ศรัทธาของซีเว่ย ก่อนที่จะพบอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ของเขาในที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้นการเข่นฆ่าเทพเจ้าชั้นล่างอย่างไม่ไยดีเช่นนี้ จะส่งผลกระทบอย่างมากต่อสมดุลในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เทพบิดรทั้งเจ็ดไม่ยอมอยู่เฉย ๆ แน่ ด้วยเหตุนี้ซีเว่ยจึงไม่มีความจำเป็นเลยที่จะเข้าไปเกี่ยวข้อง

พูดง่าย ๆ ก็คือ แม้ท้องฟ้าจะร่วงลงมา พวกระดับสูงก็จะจัดการจนเรียบร้อยเอง

และถึงแม้ซีเว่ยจะถูกเล็งเป็นรายต่อไปเขาก็ไม่มีทางต่อต้านศัตรูได้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือเสริมความทนทานให้กับอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ของเขาและวางกับดักเอาไว้ เหมือนกับที่เขาทำกับเทพเจ้ากระดูกเน่า

“ช่างเถอะ ข้าแค่มาเตือนให้ระวัง”

ความสนใจของสิงโตจางหายไปเมื่อเขาเห็นว่าซีเว่ยไม่สนใจจริง ๆ เขายอมรับว่าซีเว่ยเป็นสมาชิกของวิหารล่องหนอย่างจริงใจหลังจากที่เขาช่วยสังหารดาบปีศาจ นั่นเป็นเหตุผลที่เขามาเตือนซีเว่ย

“แต่เจ้าควรเตือนผู้ศรัทธาของเจ้าให้ระวังในช่วงนี้”

"มีอะไรเหรอ?" ซีเว่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “มันเกี่ยวกับสิ่งที่ท่านเคยพูดถึงก่อนหน้านี้รึ ว่าเมื่อไม่นานมานี้มีไข่ปีศาจปรากฏขึ้นเป็นจำนวนมาก”

“ไม่ นั่นก็สำคัญ แต่ข้ากำลังพูดถึงอย่างอื่น” สิงโตส่ายหัวทำให้แผงคอปลิวไสวราวกับใช้ CG มันดูสง่างามและเรียบรื่นมากจนซีเว่ยอยากจะเข้าไปสัมผัสมันสักที “เหยื่อรายสุดท้ายคือมอสแลนด์สปิริต แต่เมื่อเขาถูกโจมตี ดูเหมือนเขาจะพยายามลงมาสู่ดินแดนมรรตัยด้วยการทำลายความเป็นพระเจ้าของตัวเอง”

“หนีจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ไปยังแดนมรรตัยแทนที่จะขอความช่วยเหลือจากเทพเจ้าองค์อื่นเนี่ยนะ?” ซีเว่ยพบความผิดปกติทันที

“มอสแลนด์สปิริตเป็นส่วนหนึ่งของภราดรภาพเชิงลบที่ก่อตั้งโดยกลุ่มเทพเจ้าชั้นล่าง บางทีเขาอาจจะคิดว่าการตามหาพันธมิตรก็ไม่ได้ช่วยอะไร เพราะพวกเขาไม่สามารถเอาชนะศัตรูได้” สิงโตตอบ

ปรากฎว่าแทนที่จะลากเพื่อนไปตายด้วย มันดีกว่าที่จะหนีไปที่ไหนสักแห่งที่ศัตรูไม่คาดคิด เหมือนว่า 'นี่คือเส้นทางหลบหนีที่แท้จริงของข้า ไอ้โง่' และมันก็เป็นทางเลือกที่ดีกว่าในแง่ของอัตราความสำเร็จด้วย

“แต่เขาก็ล้มเหลวใช่ไหม” ซีเว่ยพูดอย่างมั่นใจ

เพราะเขาเป็นเทพเจ้าองค์เดียวที่สามารถข้ามบาเรียโลกได้ เขารู้ดีกว่าใคร ๆ ว่าผู้มีอำนาจเช่นนั้นเป็นอย่างไร และเขาก็ไม่รู้เลยว่าพลังอันน่ากลัวที่ขัดขวางเทพเจ้าไม่ให้ข้ามผ่านนั้นเป็นอย่างไร ที่จริงนอกเหนือจากตัวเขาเองแล้วเทพเจ้าองค์อื่น ๆ ก็แทบไม่เคยได้สัมผัสกับความรู้สึกของการที่ตัวตนที่แท้จริงของพวกเขาได้ข้ามผ่านบาเรียโลกลงไปยังดินแดนอื่นเลย

"ใช่ แต่การกระทำของเขายังคงสร้างความประหลาดใจให้กับศัตรู นั่นเป็นเหตุให้มีบางอย่างที่ทำให้เทพเจ้าองค์อื่น ๆ ตกตะลึงเกิดขึ้น” คำพูดของสิงโตทำให้ซีเว่ยเริ่มสนใจ เขาชงชาให้อัสลานอีกถ้วย

จากนั้นหลังจากจิบชา อัสลานก็กล่าวต่อ “เมื่อมอสแลนด์สปิริตติดอยู่ตรงบาเรียโลก ศัตรูก็ใช้ศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์อันทรงพลังโจมตีเขา…แต่แม้ว่าเขาจะตั้งใจฆ่ามอสแลนด์สปิริตโดยตรง แต่ก็มีบางอย่างที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ความเป็นพระเจ้าของมอสแลนด์สปิริต ได้แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ”

"…หืม?" ลูกบอลเรืองแสงขมวดคิ้ว

ความเป็นพระเจ้าไม่ได้แตกสลายหลังจากที่เทพตายงั้นเหรอ แล้วความเป็นพระเจ้าของเจ้าแห่งน้ำที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ล่ะ

“ไม่ นั่นไม่ใช่ประเด็น สิ่งที่ทำให้เทพเจ้าทั้งหมดประหลาดใจจริง ๆ ก็คือ ส่วนหนึ่งของความเป็นพระเจ้าที่แตกสลาย ได้ทะลุผ่านบาเรียโลกลงไปสู่แดนมรรตัย!” สิงโตตอบ “ตอนนี้เทพเจ้าหลายองค์เชื่อว่า หากพวกเขาพบชิ้นส่วนของความเป็นพระเจ้าในดินแดนมรรตัย พวกเขาก็สามารถรู้ตัวตนของศัตรู และรู้วิธีแก้ปัญหาการข้ามผ่านบาเรียโลกได้!”

“…”

ลูกบอลเรืองแสงซีเว่ยกระพริบแสง เขาเปิดดวงตาศักดิ์สิทธิมองลงไปยังดินแดนมรรตัย แล้วเห็นผู้เล่นกำลังระเบิดเดรคหนองน้ำจนปลิว

-----------------------------------------------------------

เพจ FC-Translate