เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 136 ไอรอนเฟล (อ่านฟรี)

บทที่ 136 ไอรอนเฟล (อ่านฟรี)

บทที่ 136 ไอรอนเฟล (อ่านฟรี)


"ข้าไม่ไป!"

เป็นคนแคระเทาที่เพิ่งได้รับตำแหน่งมาสเตอร์ พูดให้ถูกก็คือเขาเพิ่งผ่านการทดสอบของกิลด์ช่างตีเหล็กในเมืองแมกมา (Magma) ได้สำเร็จเมื่อวานนี้

ในฐานะช่างตีเหล็กที่ติดอยู่ระดับทองมานานกว่า 30 ปี มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเข้าร่วมการทดสอบเป็นมาสเตอร์ แต่เขาก็ไม่สามารถก้าวไปไกลกว่าระดับทองได้ เพราะคำถามในแบบทดสอบนั้นยากมาก และความสามารถของเขาก็มีจำกัด

จนกระทั่งเมื่อวานนี้

การทดสอบใช้ค้อนเมื่อวานนี้ง่ายอย่างน่าประหลาดใจ และเขายังรู้สึกเหมือนว่าคำถามในแบบทดสอบที่เขาทำ เป็นคำถามระดับสอบเลื่อนขั้นจากเงินเป็นทอง

ในตอนแรกเขายังคงสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ธรรมชาติของคนแคระที่ใจกว้างและกล้าหาญ ทำให้เขาไม่สนใจที่จะหาเหตุผล ความจริงก็คือเขาดื่มเบียร์และฉลองกับครอบครัวอย่างมีความสุขตลอดทั้งคืน

ก่อนที่อาการปวดหัวอย่างหนักจากการเมาค้างของเขาจะหายไป สมาชิก 2 คนของกิลด์ช่างตีเหล็กก็มาถึงหน้าประตูบ้าน และยัดจดหมายที่ตกแต่งอย่างหรูหราใส่มือเขา

[เรียนท่านไอรอนเฟล•สแลค]

[ตามวิวรณ์อันศักดิ์สิทธิ์ที่แกรนด์มาสเตอร์โฮลิเนสได้รับจากเทพเจ้าสตอฟฟ์ เรายินดีที่จะแจ้งให้ท่านทราบว่า ท่านได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนของกิลด์ช่างตีเหล็กของเรา]

[ด้วยเหตุนี้ท่านจะต้องมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านมนุษย์กบ ซึ่งตั้งอยู่ที่ท่าเรือเกรย์ฟอร์ด ในดินแดนของดยุกอินทรีเงินแห่งจักรวรรดิวัลลา ที่นั่นท่านจะรับตำแหน่งช่างตีเหล็กระดับมาสเตอร์ และคอยช่วยเหลือพันธมิตรของเราศาสนจักรแห่งเกม]

[กรุณาเก็บของและออกจากเมืองแมกมาก่อนสิ้นวัน และไปยังสถานที่ที่กำหนดโดยเร็วที่สุด]

[ขอแสดงความนับถือ ‘ช่างทำเตา’ แห่งกิลด์ช่างตีเหล็ก]

เนื้อหาของจดหมายทำให้ไอรอนเฟลขมวดคิ้ว เขายิ้มและพูดว่า “พวกท่านกำลังมองหาช่างตีเหล็กระดับมาสเตอร์ ละ…แล้วมันเกี่ยวอะไรกับช่างตีเหล็กระดับทอง ยะ…อย่างข้า”

คนแคระทั้ง 2 ไม่พูดอะไรและทำเพียงจ้องไปที่หน้าอกของไอรอนเฟล

ไอรอนเฟลก้มลงไปมองตาม ตรงนั้นคือผ้าพันคอสีดำปักลายค้อนสีทอง ซึ่งแสดงถึงสถานะช่างตีเหล็กระดับมาสเตอร์ กำลังส่องแสงระยิบระยับอยู่เหนือหน้าอกของเขา

“โอ้ววว ชิท!” ไอรอนเฟลที่ภาพตัดไปครึ่งทางเมื่อวานจำได้ทันที

ไม่น่าแปลกใจที่การทดสอบเมื่อวานง่ายมาก

ไม่น่าแปลกใจที่ไอรอนแพดที่มีเส้นสายจากคนในกิลด์ช่างตีเหล็ก ไม่ได้เข้าร่วมการทดสอบเมื่อวานนี้

พวกเจ้าทุกคนต้องการโยนข้าออกไปเป็นแพะรับบาป!

สำหรับสมาชิกส่วนใหญ่ของกิลด์ช่างตีเหล็ก การได้อยู่ใกล้ความร้อนจากลาวาในเมืองแมกมาเพื่อทำงานตีเหล็กนั้นสะดวกสบายมากกว่าการมุ่งหน้าไปยังเมืองของมนุษย์ หรือเผ่าพันธุ์อื่น ๆ บนผิวดินเพื่อทำงานแบบเดียวกันมาก

ดังนั้นคนแคระเทาจะไม่มีวันออกจากบ้านเกิด เว้นแต่พวกเขาจะต้องออกไปทำสิ่งสำคัญ…

เช่น ภารกิจตามวิวรณ์ของเทพเจ้า

“เจ้าหลอกข้า ไอรอนแพด! ไอรอนแพดดดดด!”

แต่การบ่นไม่ได้ช่วยอะไรในตอนนี้ เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ไอรอนเฟลก็ทำได้เพียงเชื่อฟังคำสั่งของกิลด์

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องออกจากเมืองแมกมา ในฐานะที่เขาเป็นเด็กหนุ่มที่มีอายุ 123 ปี พ่อแม่ของเขาไม่สามารถกลั้นน้ำตาแห่งความกังวลได้ ไอรอนเฟลเองก็กังวลเช่นกัน แต่เขาก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะรักษาท่าทางให้ดูเป็นผู้ใหญ่ เขาปลอบโยนพ่อแม่ของเขาจนพวกเขาสงบลง และออกจากเมืองแมกมาไปอย่างเด็ดเดี่ยว

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็แวะไปเยี่ยมกิลด์ก่อนที่เขาจะออกเดินทาง เพื่อถามช่างทำเตาว่า 'ที่ ๆ เขาจะไป' นั้นเขาควรจะอยู่นานแค่ไหน

“น่าจะประมาณ 20 ปี อย่างที่รู้กันดีว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ตายง่ายและอายุสั้น เจ้าจะกลับมาก่อนที่เจ้าจะทันรู้ตัวเสียอีก” ช่างทำเตาให้ความมั่นใจกับไอรอนเฟล แม้ว่าเขากำลังจะลดสะพานชักของเมืองแมกมาลงก็ตาม “แค่คิดว่ามันเป็นการพาสัตว์เลี้ยงของเจ้าไปเดินเล่น”

“ฟันของข้าน่ารักกว่ามนุษย์มาก” ไอรอนเฟลเอามือบังเคราของเขาไม่ให้โดนสะเก็ตไฟที่กระเด็นขึ้นมา ในขณะที่เขาบ่น “หลังจากที่มันกินแร่เหล็กเข้าไป มันยังสามารถผลิตแท่งเหล็กได้ มนุษย์และก้นเล็ก ๆ ของพวกเขาทำได้รึ!”

“เฮ้ ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นลูกคนรวย ไม่ใช่ทุกครอบครัวจะสามารถเลี้ยงสตีลเลเตอร์ได้” ช่างทำเตารู้สึกประหลาดใจ “ข้าเคยเห็นมันตอนที่ข้าออกเดินทางไปบนผิวดิน แต่น่าเสียดาย อาหารที่นั่นหายากจนคนที่นั่นต้องแทะไม้ไผ่…”

“ลุงเคยขึ้นไปบนผิวดินด้วยรึ?”

ไอรอนเฟลมองไปที่ช่างทำเตาที่เชื่องช้าจนน่าโมโหอย่างประหลาดใจ

"แน่นอน ข้าเคยเป็นนักผจญภัยเหมือนเจ้า จนกระทั่งโดนธนูปักหัวเข่า“ช่างทำเตาถอนหายใจ จากนั้นก็ชี้ไปที่ไอรอนเฟล”การมุ่งหน้าไปยังผิวดิน เจ้าต้องเดินไปจนสุดทางของอุโมงค์แร่ที่ 7 แล้วเลี้ยวซ้าย พอลทัลที่นั้นจะส่งเจ้าไปใกล้จุดหมาย การเปิดใช้งานจะต้องใช้คริสตัลส่องสว่าง 20 กรัม ที่มีความบริสุทธิ์ 80% และตามที่ผู้ทำนายบอก ตอนนี้เป็นช่วง ‘สไลม์มูน’ พวกสไลม์จำนวนมากกำลังผสมพันธุ์กันในอุโมงค์ เจ้าต้องระวังตัวไว้…”

“พวกมันก็แค่สไลม์ 'ค้อนสงครามแมกมามหัศจรรย์ของไอรอนเฟล' ที่ข้าถืออยู่นี้ไม่ได้มีไว้โชว์เท่านั้น!” ไอรอนเฟลถือค้อนที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างมั่นใจ เขาไม่สนใจพวกสไลม์เลย

“เจ้าช่างกล้าตั้งชื่อแปลก ๆ นะเจ้าหนู…” ช่างทำเตาที่โดนธนูปักหัวเข่ามองท่าทางอันมั่นใจของไอรอนเฟล และคิดว่าเขาคงไม่ต้องกังวลกับเด็กนี่จริง ๆ

ตามที่ไอรอนแพดของกิลด์ช่างตีเหล็กบอกมา สไลม์ดูเหมือนจะชอบโจมตีสิ่งมีชีวิตเพศหญิง หากทางกิลด์ไม่รู้ว่าสไลม์ผสมพันธุ์กันแบบไมโทซิส* พวกเขาคงจะคิดว่าสไลม์กำลังมองหาแหล่งเพาะพันธุ์

(ไมโทซิส (Mitosis) เป็นการแบ่งเซลล์แบบแบ่งตัวโดยตรง โดยทั้ง 2 เซลล์ต่างมีคุณสมบัติเหมือนเซลล์เดิม จำนวนโครโมโซม หลังการแบ่งจะเท่าเดิม (2n) เพราะไม่มีการแยกคู่ การแบ่งเซลล์แบบนี้จะพบมากในสัตว์เซล์เดียว)

มองจากมุมหนึ่ง เมืองแมกมาถูกนับว่าเป็นดันเจี้ยนอย่างหนึ่ง การมุ่งหน้าสู่ผิวดินหมายถึงการที่ต้องเดินทางผ่านอุโมงค์ที่ซับซ้อนยาวหลาย 10 กิโลเมตร เพื่อไปโผล่บนผิวดินที่ไหนสักแห่ง…เพราะงั้นการเดินทางที่มีประสิทธิภาพคือการเดินทางผ่านพอร์ทัลเท่านั้น

โชคดีที่แม้คนแคระจะมีทักษะเวทมนตร์ระดับปานกลาง แต่ก็มีความเชี่ยวชาญอย่างมากในการสร้างพอร์ทัล ควบคู่ไปกับการผลิต ‘คริสตัลส่องสว่าง’ จำนวนมาก ซึ่งเป็นแหล่งพลังงานสำหรับพอร์ทัล พอลทัลเลยถูกใช้อย่างแพร่หลายในหมู่คนแคระ พวกเขามีพอลทัลใช้ก่อนมนุษย์และเอลฟ์ที่ค้นคว้าด้านเวทมนตร์มานานบนผิวดินเสียอีก จนตอนนี้มันกลายเป็นการเดินทางมาตรฐานที่แพร่หลายไปทั่วอาณาจักรคนแคระแล้ว

“ในที่สุดเราก็กลับมาที่เกรย์ฟยอร์ด…” จอมกำลังเดินผ่านป่าทึบ ตอนนี้เขาสามารถได้กลิ่นจาง ๆ ของน้ำทะเล และความหนาวเย็นที่นี่ก็หนาวจนเสียดกระดูกเมื่อเทียบกับที่อื่น แม้ว่าผู้เล่นจะสามารถปรับความรู้สึกเจ็บปวดได้ แต่แขนขาของพวกเขาก็ยังแข็งและไม่ตอบสนองในสภาพอากาศที่หนาวเย็นเกินไป

“กิจกรรมจะไม่จบลงเมื่อเราไปถึงหมู่บ้านมนุษย์กบใช่ไหม” เทอร์รี่ที่กำลังติดตามเขาฉีกขนมปังข้าวสาลีเป็นชิ้นเล็ก ๆ ก่อนจะโยนมันให้กับสุนัขของพวกเขาเป็นระยะ ๆ

“กิจกรรมกำจัดลัทธิกระดูกเน่าครั้งที่แล้วกินเวลา 7 วัน กิจกรรมนี้เพิ่งเริ่มได้ 3 วัน มันต้องยังไม่จบ…” จอมเดา

ทันใดนั้นไพร์ทก็ทำหูตั้ง และเริ่มเห่าไปยังทิศทางด้านขวาของทั้งคู่

“จอม สไลม์! สไลม์ตัวใหญ่มาก!” เทอร์รี่ตะโกนอย่างตื่นเต้น

“ไม่ต้องสนใจหรอก ตอนนี้กิจกรรมสำคัญที่สุด” ความตื่นเต้นของจอมลดลงเมื่อเห็นว่ามันคืออะไร

“แต่…” เทอร์รี่เกาหัว “ดูเหมือนคนแคระกำลังจมอยู่ในตัวสไลม์…”

จอม: ???

---------------------------------------------------------

เพจ FC-Translate

จบบทที่ บทที่ 136 ไอรอนเฟล (อ่านฟรี)

คัดลอกลิงก์แล้ว