บทที่ 131 สึนามิ (อ่านฟรี)

หลังจากชนะพนันครั้งนั้น แองโกร่าก็เห็นด้วยกับคำขอของพ่อที่จะอยู่ในทุนย่าต่ออีก 2 วัน

เพราะระบบ Overlord คงจะตัดสินว่าทุนย่าเป็นเมืองใหม่ของเขา เนื่องจากมันรู้ว่าพ่อของเขาคิดที่จะให้เขาสืบทอดมรดกต่อจากเขา

สิ่งที่เขาต้องทำหลังจากนั้นก็คือการสร้างไลฟ์สโตนในปราสาทอินทรีเงิน เพื่อเทเลพอร์ตกลับไปยังเมืองไร้ชื่อ ซึ่งมันดีกว่าการใช้เวลาเดินทางหลายวันบนถนนเหมือนขามา

สำหรับผู้เล่น เมื่อพวกเขาทำเควสได้สมบูรณ์แบบ ระบบก็จะให้รางวัลแก่พวกเขาอย่างไม่เห็นแก่ตัวพร้อมด้วย EXP มากมาย แม้ว่าพวกเขาควรจะจัดปาร์ตี้กันตามประเพณี แต่ฮอร์รันพ่อของแองโกร่าเพิ่งจะสูญเสียลูกชายไป มันไม่ถูกต้องที่จะฉลองในตอนนี้

ยิ่งไปกว่านั้นฮอร์รันก็ได้ตัดสินใจที่จะแพร่กระจายข่าวว่าลูกชายคนโตของเขาเสียชีวิตจากอาการเจ็บป่วย ในขณะที่ส่งเสริมแองโกร่าไปพร้อมกัน ด้วยเหตุนี้ผู้เล่นจึงทำได้เพียงระงับอารมณ์รื่นเริงและเข้ารับหน้าที่รักษาความปลอดภัยชั่วคราวแทนทหารคุ้มกันปราสาทที่ตายในเหตุการณ์นั้น

แองโกร่าสบายดีเพราะเขาไม่ต้องกังวลว่าจะพลาดสิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองไร้ชื่อ ในเมื่อเขามีฟอรัมที่สามารถสื่อสารกันได้แบบเรียลไทม์

หลังจากที่เขาผ่อนคลายเกินไปในเมืองไร้ชื่อ จึงเป็นเรื่องยากที่แองโกร่าจะปฏิบัติตัวตามมารยาทของขุนนางได้ดีเหมือนเก่า ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่เคยได้รับการดูแลเป็นอย่างดีในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งดยุกมาก่อน เขาเพียงแค่ได้เรียนรู้การประพฤติตัวขั้นพื้นฐานในฐานะขุนนางเท่านั้น และด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ มากมาย ดยุกชราได้จ้างครูสอนมารยาทมาเพื่อสอนเขาโดยเฉพาะ ซึ่งทำให้สิ่งต่าง ๆ แย่ลงสำหรับแองโกร่า ความจริงแองโกร่าเริ่มคิดว่ามารยาทและพิธีการที่ซับซ้อนเหล่านี้ถูกสร้างมาเพื่อทรมานผู้สืบทอดชัด ๆ

นอกจากทั้งหมดนั่น แองโกร่าก็ยังมีปัญหาอีกอย่างเกี่ยวกับ...การติดตามของคินลีย์

แต่ก็ไม่ถูกที่จะเรียกมันว่า ‘ติดตาม’ คินลีย์สนใจแองโกร่ามากก็จริง แต่เธอสนใจเมืองของแองโกร่ามากกว่า เมืองไร้ชื่อที่ปลูกฝังผู้เล่นที่ไม่เกรงกลัวแม้กระทั่งความตายเหล่านี้

หลังจากที่เธอได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าผู้เล่นปลดปล่อยพลังที่เกินสามัญสำนึกได้อย่างไร และเห็นพวกเขาร่วมมือกันกำจัดบอสสมุนปีศาจและโกเลมทั้ง 4 ได้อย่างไร เธอก็อยากรู้มากเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของผู้เล่น

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงติดตามแองโกร่าไปรอบ ๆ หลังจากที่วิกฤตสิ้นสุดลง เธอหวังว่าเธอจะได้ไปเยี่ยมเมืองเล็ก ๆ แห่งนั้นและได้อาศัยอยู่ที่นั่นสักระยะ

แต่แองโกร่าที่รู้ถึงความน่ากลัวของผู้เล่นในการแพร่เรื่องงี่เง่าใส่คนอื่น และปัญหาที่คินลีย์จะนำมา เขาจึงปฏิเสธเธอไปอย่างหนักแน่น

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงตามตื้อเขาอย่างไม่ลดละ และนั่นทำให้เขารู้สึกทุกข์ใจ

“แต่ข้าเห็นนะว่าท่านแอบยิ้มอยู่น่ะ” เอ็ดเวิร์ดพูดในฐานะคนที่ยืนมองแองโกร่าจากที่ไกล ๆ

“อย่ามาล้อเล่น เห็นได้ชัดว่าหน้าข้ามีแต่ความปวดร้าว” แองโกร่ากล่าวหน้านิ่ง “นี่เจ้ากำลังลาดตระเวนอยู่สินะ”

“เรื่องเล็กน้อย ก็พ่อท่านจ่ายให้เรานี่” เอ็ดเวิร์ดยักไหล่ “เราก็แค่รอจนกว่าวิหารแห่งความรุ่งโรจน์จะส่งใครสักคนมารับช่วงต่อ”

“ข้าเคยคิดว่าจะออกเควสประจำวันใหม่ ให้ผู้เล่นมาป้องกันปราสาท แต่น่าเสียดายที่ผู้เล่นยังมีน้อยเกินไป ตอนนี้หากมีการโยกย้ายคนจำนวนมากในครั้งเดียวก็จะส่งผลต่อการพัฒนาของศาสนจักร” แองโกร่าถอนหายใจ

โชคดีที่ฮอร์รันสัญญาว่าจะช่วยพัฒนาศาสนจักรแห่งเกมอย่างลับ ๆ เมื่อแองโกร่าชนะพนัน เมื่อเขากลายเป็นดยุกคนใหม่ เขาก็สามารถให้ผู้เล่นเข้ามาแทนที่วิหารแห่งความรุ่งโรจน์ และกลายเป็นฝ่ายที่มีอำนาจมากที่สุดในทูนาย่าได้

แต่ทั้งหมดนี้ต้องขึ้นอยู่กับการพัฒนาที่ราบรื่นของศาสนจักร และจำนวนผู้เล่นที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

พวกเขาสองคนคุยกันไปเรื่อย ๆ โดยบทสนทนาส่วนใหญ่เกี่ยวกับผู้เล่นและระบบ

[มาร์นี่•วิลฟ์ เสียชีวิตในสึนามิ รอฟื้นคืนชีพในอีก 71:59:59 น.]

ตอนนั้นเอง การแจ้งเตือนของระบบปรากฏขึ้นในสายตาของพวกเขา

“พรูดดด ลุงมาร์นี่ตายอีกแล้ว…” เอ็ดเวิร์ดไม่สามารถกลั้นหัวเราะได้

“อ่า ข้าจำได้ว่าเขาตายเมื่อ 3 วันที่แล้ว” ริมฝีปากของแองโกร่าโค้งเป็นรอยยิ้มด้วยเช่นกัน

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ได้ทำให้พวกเขาไม่สามารถหัวเราะได้อีกต่อไป

[อีวาน เสียชีวิตในสึนามิ รอฟื้นคืนชีพในอีก 71:59:59 น.]

[บอริส เสียชีวิตในสึนามิ รอฟื้นคืนชีพในอีก 71:59:59 น.]

[เซนซีดาน เสียชีวิตในสึนามิ รอฟื้นคืนชีพในอีก 71:59:59 น.]

[เคท เสียชีวิตในสึนามิ…]

ทันใดนั้นคนสองคนก็ได้ข้อสรุปแบบเดียวกันว่า มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ท่าเรือเกรย์ฟยอร์ด!

☆

ไม่กี่นาทีก่อนหน้า

ที่ราบชายฝั่งทะล หมู่บ้านมนุษย์กบ

ผู้เล่นหลายคนกำลังเดินผ่านหมู่บ้านหลังจากได้รับเควสประจำวันจากผู้ใหญ่บ้านมนุษย์กบ โดยบางคนตั้งใจจะไปสำรวจท่าเรือเกรย์ฟยอร์ด บางคนถืออาหารทะเลที่ไม่รู้ว่าเอามาจากไหน และตามหามนุษย์กบให้พวกเขาปรุงอาหารให้ ในขณะที่คนอื่น ๆ ที่ยังไม่ยอมแพ้ในการชักชวนมนุษย์กบมาเป็นลูกน้อง ก็ยังคงพยายามอย่างหนัก

“เจ้านาย เราจะกลับเมืองกันเมื่อไหร่” อีวานซึ่งอยู่คุ้มกันมาร์นี่ ถามขณะที่เขามองมาร์นี่กำลังพยายามว่ายน้ำท่ากบอยู่ริมทะเล

“วันนี้เดี๋ยวเพิ่มระดับการสำรวจอีก 1% ก็พอแล้ว เจ้าคิดยังไงกับท่าของข้า”

“แต่ข้าเบื่อซุปปลา” อีวานถอนหายใจ “ตอนนี้แค่ข้าดื่มน้ำ ข้าก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวแล้ว…”

“โอ้ งั้นไม่เป็นไร วันนี้เรากลับกันเถอะ” มาร์นี่ไม่ใช่นายจ้างประเภทที่ไม่ฟังอะไรเลย เขายืนขึ้นจากน้ำลึกแค่เข่า เขาก้มตัวด้วยท่าทางแปลกประหลาดเหมือนกำลังอุ่นเครื่องในขณะที่เขายังคงจ้องมองอีวาน “คืนนี้เรามากินเนื้อย่างกันเถอะ!”

“โอ้ ไม่เลวนะ เนื้อย่างของโรงเหล้ากาต้มน้ำเหล็กยอดเยี่ยม ว่าแต่…เจ้านาย ท่านจะเลี้ยงรึเปล่า”

“อีวานเจ้าโตแล้ว เจ้าควรรับผิดชอบตัวเอง!”

“ให้ตายเถอะ ค่าอาหารมันถูกขนาดนั้นท่าน…หืม?” อีวานที่กำลังจะเถียง จู่ ๆ เขาก็หรี่ตาลงมองออกไปที่มหาสมุทรอันห่างไกล “นั่นอะไรน่ะ กำแพงสีขาว?”

มาร์นี่ยังลุกขึ้นมอง

"จะมีกำแพงสีขาวบนทะเลได้ยังไง มันเป็นภาพลวงตา" เขาตอบง่าย ๆ

ในทะเล ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่กำแพงสีขาวดูเหมือนจะกว้างขึ้น

กำแพงเริ่มขยายตัวออกไปทั้งสองด้านอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนกับทะเลที่กว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด

ถ้าแค่นั้นมันก็ไม่เป็นไร แต่ปัญหาคือเมื่อเวลาผ่านไป กำแพงดูก็เหมือนจะสูงใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ...

หลังจากนั้นไม่นาน ใบหน้าของมาร์นี่ก็ซีดลง ในที่สุดเขาก็รู้ว่ามันคืออะไร

“เวรแล้ว! มันไม่ใช่กำแพง มันคือสึนามิ!”

---------------------------------------------------

เพจ FC-Translate