บทที่ 122 เกรทฟูลเดด (อ่านฟรี)

“สารเลว!…มันกล้าดียังไง!”

เซซิลกลับไปยังห้องของเขาด้วยความโกรธ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง

มันไม่ใช่เพราะอากาศที่หนาวเย็นแม้ว่าเตาผิงจะไม่ถูกจุด

สิ่งที่ทำให้เขาตัวสั่นก็คือพลังงานชั่วร้ายที่เย็นเฉียบกำลังเติมเต็มห้องของเขา เสื้อคลุมขนสัตว์หรูหราที่เขาสวมใส่ไม่ได้มีไว้เพื่อเพิ่มภาพลักษณ์เท่านั้น แต่เขาจะไม่รู้สึกหนาวแม้ว่าเขาจะอยู่ข้างนอกปราสาทที่มีหิมะตกหนัก

นั่นคือตอนที่เขาสังเกตเห็นชายคนหนึ่งในชุดเสื้อคลุมสีดำ ที่ซ่อนใบหน้าของเขาไว้ภายใต้ฮูด กำลังนั่งอย่างพึงพอใจบนเก้าอี้ของเขา

"เจ้าเป็นใคร?!" เซซิลคำราม มือของเขาเลื่อนไปจับที่ด้ามดาบอย่างใจเย็น

ในชั่วพริบตาต่อมา เปลวไฟสีเขียวก็ถูกจุดขึ้นที่เตาผิง และแสงสีเขียวก็ลามเลียไปตามกำแพงอิฐล้อมรอบห้องของเขาเอาไว้

บรรยากาศด้านในเต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถันจาง ๆ

จากนั้นประตูก็ปิดเองโดยไม่มีลม ซึ่งทำให้เซซิลยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีก

“นานแล้วที่เราไม่ได้พบกัน บุตรชายคนโตของตระกูลเฟาสต์” จากนั้นอีกฝ่ายก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแสดงท่าทางสบาย ๆ ต่อหน้าเซซิล “ท่านดูเหมือนกำลังประสบ…ปัญหาบางอย่างเมื่อเร็ว ๆ นี้สินะ”

เซซิลแสยะยิ้ม ด้วยน้ำเสียงแหบ ๆ ที่คุ้นเคย นี่คงเป็นคนของชุมนุมลับดวงตาที่เขาติดต่อด้วย

“นั่นไม่สำคัญ” อีกฝ่ายตอบและเดินเข้ามาหาเซซิลอย่างช้า ๆ “ท่านไม่อยาก…ลบ ‘มัน’ ที่ทำให้ท่านลำบากหรือ”

"มัน…"

เซซิลตัวสั่นเล็กน้อย

อีกฝ่ายหยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาจากเสื้อคลุม ในขวดแก้วใสมีของเหลวบางอย่างที่หนืดพอ ๆ กับน้ำผึ้ง แต่ถึงกระนั้น ของในขวดก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกดี "แล้วนี่ล่ะเป็นไง"

เซซิลสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายสวมถุงมือหนัง แม้แต่เสื้อด้านในและกางเกงก็ปกปิดผิวหนังของเขาทุกส่วนจนมิดชิด

“มันคืออะไร” เขาถามอย่างระมัดระวัง

“ของดี” อีกฝ่ายไม่ได้ตอบเซซิลตรง ๆ “มันจะทำให้ท่านมีพลังอย่างที่คนธรรมดาไม่สามารถเอื้อมถึงได้ตลอดชีวิต เพียงแค่อมมันไว้ในปากของท่าน แล้วกลืนลงไป จากนั้นแม้แต่บาทหลวงของศาสนจักรส่วนใหญ่ก็จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน”

เสียงแหบของคน ๆ นั้น ดูเหมือนจะมีมนต์เสน่ห์ชวนให้เซซิลยอมรับขวดโดยไม่รู้ตัว

“ช่าย อย่างนั้น ด้วยสิ่งนี้ท่านจะได้ทุกสิ่งมาไว้ในมือ!”

น้ำเสียงอันแหบแห้งมีความพึ่งพอใจแฝงอยู่ในนั้น

แต่ในขั้นตอนสุดท้าย เจตจำนงของเซซิลก็ได้ต่อต้านมัน

“ราคาเท่าไหร่ ข้าต้องจ่ายเท่าไหร่!”

“มีค่าใช้จ่ายเพียงอย่างเดียว” อีกฝ่ายล็อคสายตาไว้ที่ตัวเซซิล “มาร่วมเป็นหนึ่งในพวกเรา”

เซซิลรู้สึกราวกับว่าเขากำลังตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งอันเย็นเฉียบ

เขาสงสัยมานานแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์ แต่ตอนนี้เขามั่นใจแล้ว ดวงตาคู่นั้นไม่มีทั้งอารมณ์และความอบอุ่น เป็นดวงตาสีอำพันที่มีเฉพาะในหมู่สัตว์เลื้อยคลาน ขีดสีดำที่อยู่ตรงกลางรูม่านตานั้นเหมือน…

ปีศาจ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เซซิลจึงนึกถึงตัวละครที่อยู่ในนิทานก่อนนอนที่พ่อของเขาเคยอ่านให้ฟังเมื่อเขายังเด็ก

ตัวละครแห่งความชั่วร้ายที่มีพลังอันยิ่งใหญ่

ที่แม้แต่ตัวเอกของนิทานก็ไม่สามารถฆ่าปีศาจเหล่านั้นได้ พวกเขาทำได้เพียงแค่เนรเทศหรือปิดผนึกพวกมัน ตามพิธีกรรมที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนเท่านั้น

“ไม่ ข้าปฏิเสธ!”

หลังจากนิ่งไปครึ่งจังหวะ เขาก็ส่งมันคืนราวกับมันเป็นเผือกร้อน

“อย่ากลัว เราทำงานร่วมกันมานานแล้ว ท่านควรรู้ว่าเราไม่ได้บังคับให้ท่านเลือกสิ่งนี้” อีกฝ่ายไม่ได้รับมันคืนแต่พูดต่อช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่มีเสน่ห์ “ท่านเก็บมันเอาไว้ และลองคิดเกี่ยวกับมัน”

หลังจากที่เขาพูดจบ ร่างของเขาก็เป็นฝุ่นดำจางหายไปในอากาศ ทิ้งกระจกสีเงินไว้ที่เก้าอี้

จากนั้นเปลวไฟในเตาผิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอมส้มตามปกติ

เซซิลจ้องมองขวดในมือ ใบหน้าของเขาดูไม่มีความสุขขณะที่เขาเดินไปที่เตาผิง ราวกับกำลังพิจารณาว่าเขาควรจะโยนขวดนี้ลงไปในกองไฟ และปล่อยให้มันไหม้ไปดีไหม

นั่นคือตอนที่มีคนมาเคาะประตูห้องเขา

"ใคร?!" เซซิลถามเสียงดังขณะที่เขารีบซ่อนน้ำยา

“ข้าเองนายน้อย หัวหน้าอัศวินของท่าน” คนข้างนอกตอบ

เซซิลเปิดประตูออกไป แต่เขาก็รู้สึกไม่พอใจอย่างไม่มีเหตุผล แม้จะได้รับรอยยิ้มขอโทษจากหัวหน้าอัศวิน "มีอะไร?"

“เราพบผู้บุกรุก 2 คนในปราสาทครับท่าน”

“พบ” เซซิลขมวดคิ้วเมื่อจับความนัยในคำพูดของหัวหน้าอัศวินได้ “ยังจับไม่ได้?”

“ครับ เราต้อนพวกมันไปที่ห้องโถงเล็กและอัศวินคนอื่น ๆ กำลังพยายามจับกุมพวกมันอยู่ ทุกอย่างน่าจะเรียบร้อยในเร็ว ๆ นี้” หัวหน้าอัศวินตอบอย่างจริงจัง

“ไปห้องโถงเล็ก”

เซซิลก้าวไปข้างหน้าโดยมีหัวหน้าอัศวินเดินตามอยู่ด้านหลัง

แต่ก่อนที่เขาจะได้เข้าไปในห้อง พวกเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนดังลั่น “ข้าจะไม่ล้มเลิกแผนแทรกซึมของข้า แม้ว่าข้าจะถูกจับได้! เป็นพยานให้ข้าซิลวา นี่คือวิธีที่ข้าทุ่มเทเพื่อการแทรกซึมในครั้งนี้! เกรทฟูลเดด(Grateful Dead)*!”

(Grateful Dead จิตวิญญาณของผู้วายชน)

ในที่สุดเมื่อพวกเขาเข้ามาในห้องโถงเล็ก พวกเขาก็พบชายร่างอ้วนที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข ขณะที่เลือดของเขาไหลออกมาจากทุกส่วนของร่างกาย อย่างไรก็ตาม เขากลับวิ่งไล่โค่นอัศวินส่วนตัวของเซซิลที่พยายามหลบหนีจนแตกกระเจิงไปทุกทิศทุกทาง

และที่ด้านข้างของชายร่างอ้วนก็มีชายร่างผอมอีกคน ที่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้ตะโกนกรีดร้องทั้งน้ำตาอย่างทราบซึ้งใจว่า 'พี่เทรรอสเช่!' ในขณะที่เขาช่วยแทงอัศวินที่ชายอ้วนทุบล้มลง

นั่นเป็นเรื่องปกติ พวกเขาไม่ทราบว่า 'เกรทฟูลเดด' เป็นหนึ่งในทักษะหลักระดับต้น ๆ ของสายนักรบคลั่ง(Berserker) คลาสซอร์ดมาสเตอร์ หรือที่พูดง่าย ๆ ก็คือ มันเป็นทักษะที่ยิ่งมีเลือดออกและยิ่ง HP ของผู้ใช้ต่ำลงเท่าใด ผลของบัฟก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

อย่างที่พูดไป ทักษะนี้จะทำให้ผู้เล่นมีสถานะเลือดไหลไม่หยุด จนแม้แต่เครลิคก็ไม่สามารถดึงเลือดพวกเขาขึ้นมาได้ทันกับอัตราไหลออกของมัน ทำให้นี่เป็นหนึ่งในทักษะฆ่าตัวตาย หากผู้ใช้ไม่สามารถหยุดใช้ทักษะได้ทันเวลา

มุมปากของเซซิลกระตุกเบา ๆ ขณะที่เขาพูดกับหัวหน้าอัศวินว่า “เจ้าไม่ได้บอกข้าว่าพวกมันเป็นผู้บุกรุกรึไง ตอนนี้พวกมันกำลังไล่สังหารอัศวินส่วนตัวของข้า! แล้วเจ้ากำลังยืนมองอะไรอยู่ ถ้าเจ้าไม่ได้เป็นพวกเดียวกับมันก็รีบไปหยุดพวกมันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นไอ้อ้วนนั่นจะไล่ฆ่าอัศวินทั้ง 10 ของข้าตายที่ละคน!”

หลังจากถูกด่า หัวหน้าอัศวินก็รีบวิ่งเข้าไปช่วย เขามีทักษะที่ดีและน่าจะเป็นอัศวินที่มาจากตระกูลขุนนางชั้นสูงอื่น ๆ เขาจึงไม่ตกเป็นรองเทรรอสเช่ แม้เทรรอสเช่จะอยู่ในโหมดคลั่งและพ่นเลือดจนเปียกชุ่มตัวเขาก็ตาม

ด้านข้าง ซิลวาแทบจะไม่สามารถรับมือกับอัศวินคนอื่น ๆ ได้ด้วยตัวคนเดียว เขาถูกอัศวิน 2 คนล้อมและเสียชีวิตอย่างสิ้นหวัง ในขณะที่ตะโกนว่า ‘ฝากไว้ก่อนเถอะ!’

เซซิลโกรธจนหน้าสั่น เมื่อเห็นสายตายั่วยุที่มองมาที่เขา

แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่า มีเมจคนหนึ่งได้แอบเข้ามาในห้องของเขาเพื่อขโมยข้อมูล ในขณะที่อัศวินและทหารยามส่วนใหญ่หันไปจัดการกับผู้บุกรุกทั้งสอง...

--------------------------------------------------------

เพจ FC-Translate