บทที่ 117 อย่าเข้ามาใกล้ข้า! (อ่านฟรี)

ขณะที่รถม้าของแองโกร่าและคณะแล่นผ่านเมืองทุนย่า วีลาก็รู้สึกแปลก ๆ ขณะที่เธอมองเห็นถนนที่ว่างเปล่าในเมือง

“ทุนย่าเป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในภาคเหนือไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงดูโทรมจัง มันร้างมาก ไม่มีคนเลย…”

“เพราะฤดูหนาวปีนี้มาก่อนเวลา ชาวเมืองทุนย่าจำนวนมากจึงไม่มีเวลาได้เตรียมตัวก่อนที่พายุหิมะจะมา ตอนนี้พวกเขาได้แต่รอให้ฤดูหนาวผ่านพ้นไปในบ้านเท่านั้น สำหรับพลเมืองที่ถูกพายุหิมะทำลายบ้าน สถานการณ์ของพวกเขาเลวร้ายยิ่งกว่านี้มาก พวกเขาต้องอยู่ในค่ายผู้ลี้ภัย หรือในกระท่อมที่สร้างขึ้นชั่วคราว เป็นเรื่องยากพออยู่ที่พวกเขาจะอยู่รอดได้โดยไม่ถูกแช่แข็ง หากพวกเขาต้องออกมาเดินเตร่บนถนนฤดูที่หนาวจัด อาจมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 1,000 คน…”

แม้ว่าเขาจะใช้เวลาช่วงฤดูหนาวนี้ในเมืองไร้ชื่อ แต่เขาก็ยังเกิดและเติบโตในทุนย่า ดังนั้นเขาจึงเดาได้ว่าทำไมเมืองจึงตกอยู่ในสภาพเลวร้ายเช่นนี้

“ทุนย่า…ไม่ ไม่ใช่แค่ทุนย่า แต่เกือบทุกเมืองในจักรวรรดิวัลลา จะต้องเจอกับสถานการณ์แบบนี้ทุก ๆ สองปี เทพเจ้าแห่งพายุหิมะเป็นเทพเจ้าชั่วร้ายของจักรวรรดิวัลลา และมีเพียงกลุ่มคนป่าเถื่อนและสัตว์ประหลาดเท่านั้นที่ศรัทธามัน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จักรวรรดิของเราจะไม่ได้รับพรจากหิมะ”

"แต่ถนนไม่โทรมไปหน่อยเหรอ? ข้าคิดว่าเมืองนี้เทียบกับเมืองของเราไม่ได้ด้วยซ้ำ…”

วีลายังไม่เข้าใจ

“วีลา ข้าคิดว่าเจ้ามีความเข้าใจผิด ๆ เกี่ยวกับเมืองของเรา! นี่ข้าไม่ได้โม้นะ แต่ไม่มีสักเมืองที่สามารถเทียบได้กับเมืองไร้ชื่อ แม้แต่เมืองหลวงของจักรวรรดิ หรือเมืองศักดิ์สิทธิ์ก็ยังเทียบไม่ได้!” แองโกร่ากล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“ไม่ใช่ว่าเทพทุกองค์จะเก่งกาจได้เท่ากับเทพเจ้าแห่งเกม และไม่ใช่ว่าผู้ศรัทธาในศาสนจักรเหล่านั้นทุกคน จะสามารถเข้มแข็งและพัฒนาได้ง่ายอย่างที่ผู้เล่นทำ”

“แต่มีผู้คนมากมายที่ประตูเมือง…เราต้องเข้าแถว…” วีลายังคงมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการประมวลสถานการณ์ เพราะเธอเป็นเพียงหญิงสาวจากหมู่บ้านเล็ก ๆ

“พวกนั้นคือพ่อค้า” เมื่อเขาพูดประโยคนี้ แองโกร่าก็หยุดยิ้ม สีหน้าของเขาดูราวกับว่าเขากำลังพูดถึงสิ่งที่เขาดูถูก “แม้ฤดูหนาวกำลังจะสิ้นสุดลง แต่อาหารและน้ำสำรองของพลเมืองส่วนมากก็ใกล้จะหมดแล้ว ดังนั้นนี่จึงเป็นช่วงเวลาที่ยากที่สุดสำหรับพวกเขา แต่นี่กลับเป็นเวลาทองของเหล่าพ่อค้า พวกเขาจะมองหาชายหนุ่มที่แข็งแรงและหญิงสาวที่สวยงามในครอบครัวที่กำลังลำบาก เพื่อแลกกับอาหารจำนวนเล็กน้อย”

"ท่าน ท่านกำลังจะบอกว่า...” วีลาคิดตามคำพูดของเขา ก่อนที่คิ้วของเธอจะขมวดขึ้น

“ใช่ ข้าหมายถึงทาส นอกจากช่วงสงครามแล้ว นี่เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการจัดหาทาสราคาถูก” แองโกร่ายืนยันการคาดเดาของวีลา “ทาสพวกนี้ไม่ใช่ทาสที่ผอมและอ่อนแอด้วยโรคแปลก ๆ แต่เป็นทาสชั้นดีที่มีสุขภาพดีและแข็งแรง!”

“ราชวงศ์ไม่ทำอะไรเลยเหรอ? แล้วคนจากศาสนจักรสีขาวอันสว่างไสวล่ะ?”

ชีวิตของวีลาถูกปิดกั้นจากสิ่งเหล่านี้

“เจ้าของตลาดค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิวัลลา คือเจ้าชายองค์แรก และพ่อค้าทาสกว่าครึ่งเหล่านี้ ก็รับใช้ขุนนาง ทำไมพวกเขาถึงสนใจ? การจำกัดไม่ให้ขุนนางในเมืองเข้าร่วมกับสิ่งนี้ ถือเป็นความเมตตาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่พ่อผู้อ่อนแอของข้าจะสามารถทำเพื่อประชาชนได้แล้ว” แองโกร่าตอบ

“สำหรับศาสนจักรสีขาวอันสว่างไสว…เจ้ารู้ไหม ว่าคนงานที่ทำความสะอาดโบสถ์และกวาดใบไม้ให้พวกเขา ก็เป็นทาสเช่นกัน ผู้คนจากศาสนจักรที่ยอดเยี่ยม ไม่รักอะไรไปมากกว่าการได้ทาสฟรีจากตลาดค้าทาส โดยใช้ตำแหน่งของพวกเขาในศาสนจักร สิ่งที่น่าขันที่สุดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็คือ ทาสเหล่านั้นรู้สึกขอบคุณพวกเขามาก ที่พวกเขาได้ทำงานโดยไม่ได้รับค่าตอบแทนใด ๆ จนกว่าเลือด หยาดเหงื่อ และน้ำตาของพวกเขาจะถูกบีบออกจนหยดสุดท้าย!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ วีลาก็รู้สึกว่ามุมมองต่อโลกทั้งหมดของเธอเริ่มสั่นคลอน

เรื่องที่มืดมนที่สุดที่หญิงสาวคนนี้เคยพบเจอมาตลอดชีวิต ไม่มีอะไรมากไปกว่าเจ้าหน้าที่ภาษีเก็บภาษีมากขึ้น หรือชายหนุ่มและคนวัยกลางคนจำนวนมากในเมืองถูกเกณฑ์ไปทำสงคราม และหลังจากที่แองโกร่านำความเชื่อของเทพเจ้าแห่งเกมมาสู่เมือง ชีวิตของเธอก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ ในทุก ๆ วัน เธอจึงไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะมีสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้ในเมืองใหญ่

ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าการใช้ชีวิตที่อิสระในเมืองเล็ก ๆ นั้นดีกว่าการเป็นผู้อยู่อาศัยในเมืองใหญ่ที่ดูงดงามจากภายนอก แต่ภายในกลับเน่าเฟะ

เธอรู้สึกขอบคุณพรของเทพเจ้าแห่งเกมมากยิ่งขึ้น เพราะพระองค์ได้เปลี่ยนเมืองที่เคยอันตราย ให้กลายเป็นสวรรค์ของผู้เล่น

ในขณะเดียวกัน ซีเว่ยที่กำลังวางแผนอนาคตก็ได้เอียงร่างกลม ๆ ของเขาด้วยความสับสน เมื่อมีผู้ศรัทธาอีกคนหนึ่งกลายเป็นผู้ศรัทธาที่เคร่งศาสนา

ทั้ง ๆ ที่เมื่อเร็ว ๆ นี้ เขาแน่ใจว่าเขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากสร้างคลาสใหม่ให้กับผู้เล่น...

☆

ล่ะจากวีลาที่กำลังพัฒนาศรัทธาของเธออยู่ ในที่สุด รถม้าก็มาถึงปราสาทอินทรีเงิน หลังจากข้ามแผ่นน้ำแข็งบนผิวแม่น้ำอราบี

แองโกร่ารู้สึกประหลาดใจมาก ที่พ่อของเขารอตอนรับเขาอยู่นอกปราสาทพร้อมกับเหล่าคนรับใช้ สิ่งนี้ทำให้แองโกร่าที่เติบโตขึ้นมากอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทราบซึ้ง

"ท่านพ่อ!" เขากระโดดลงจากรถม้าอย่างรวดเร็ว และก้าวเข้าไปใกล้พ่อของเขา

ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรมากกว่านี้ ฮอร์รัน•เฟาสท์ก็มองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง “แองโกร่า เจ้ากลับมาทำไม”

แองโกร่า: ???

'เฮ้ ท่านไม่ใช่คนที่เรียกข้ากลับมาที่นี่เหรอ!'

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แองโกร่าที่กำลังบีบน้ำตาก็เก็บน้ำตากลับไปทันที เขาเริ่มคิดว่านี่เป็นอุบายของมิลเลอร์และผู้บงการที่เรียกเขากลับมาที่นี่ แบบเดียวกับละครน้ำเน่าแฟนตาซีการเมือง

ก่อนที่แองโกร่าจะคิดออกว่าเขาควรจะอธิบายให้พ่อเขาฟัง หรือหันหลังจากไปดี ฮอร์รันก็กลับมาได้สติอีกครั้ง “ไม่ ข้าหมายถึง ข้าแค่แปลกใจที่เจ้ากลับมาเร็วขนาดนี้! เจ้าจะกลับมาในช่วงเทศกาลหว่านเมล็ดไม่ใช่หรือ? อ่า ข้าดีใจที่เห็นเจ้ามาถึงอย่างปลอดภัย!”

แองโกร่ามองเขาอย่างสงสัย ก่อนที่เขาจะมองไปที่คนรับใช้ที่อยู่ด้านหลังพ่อของเขา ซึ่งทุกคนกำลังยิ้มให้เขาอย่างมืออาชีพ

เขาคิดมากเกินไปหรือเปล่า เดี๋ยวก่อน พวกเขากำลังรอใครอยู่ถ้าไม่ใช่ข้า?

ไม่นาน แองโกร่าก็ได้รับคำตอบ

รถม้าหน้าตาคุ้นเคยที่ลากโดยโจโคโบะหยุดลงตรงหน้าปราสาทอินทรีเงิน

สารถีกระโดดลงจากรถม้าด้วยความภาคภูมิใจ ตอนที่เขากำลังจะเปิดประตูรถม้า สีหน้าของเขาก็แข็งขึ้นเมื่อเห็นโจยืนอยู่ข้างรถม้าคันใกล้ ๆ

โจเขย่าหน้าอกทักทายเขาอีกครั้ง

ทันใดนั้น สารถีคนนี้ก็จำได้ถึงความน่ากลัวเมื่อหน้าอกของโจกระตุกอยู่ตรงหน้าเขา และความอัปยศอดสูที่ต้องหลีกทางให้คนพวกนี้เข้ามาในเมืองก่อน...

“อย่าเข้ามาใกล้ข้า!!!!”

-------------------------------

เพจ FC-Translate