ตอนที่ 35 เทคนิคใหม่ของซิ๋วฉี

ตอนที่ 35 เทคนิคใหม่ของซิ๋วฉี

ปิศาจที่มีร่างกายเป็นอมตะ และสะบัดมือก็สามารถร่ายคำสาปต้องห้ามออกมาได้ แค่คิดก็ทำให้ใครก็ต้องขวัญผวา

หลังจากจางซิ่วฉี พูดคำพูดสุดท้ายเป็นเหมือนคำสั่งเสีย เย่หลินก็สะบัดมีดลงมือปลิดชีพอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล

เมื่อจัดการจางซิ่วฉีเสร็จ เส้นทางที่เหลือ เย่หลินก็ไม่ได้พบศัตรูที่รับมือยากอีก ดูเหมือนว่าทั้งตลาดมืดใต้ดินนี้ คนที่แข็งแกร่งที่สุดนอกจากเคนเซน ก็คงเป็นจางซิ่วฉีแล้ว

จากข้อมูลที่สืบมา เย่หลินตามร่องรอยไปจนถึงห้องๆ หนึ่ง

เสียงเสน่หาดังลอดออกมาจากห้องด้านใน ทำให้เขาอดถอนหายใจไม่ได้

ดูเหมือนเขาจะมาถึงทันเวลา  เขาหมอบซ่อนตัวอยู่ใต้หน้าต่าง ฟังสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องอย่างใจเย็น รอจังหวะที่การ์ดของเคนเซนลดต่ำที่สุด

ก็คงไม่มีใครคาดคิดว่า จะมีเด็กหนุ่มเลเวล 16 คนหนึ่ง กล้าบุกมาลอบสังหารเคนเซนเพียงลำพัง

เสียงพูดคุยภายในห้องชัดเจนจนเย่หลินได้ยินทุกคำ

“ซิ๋วฉี! ฉันเคยขึ้นถึงจุดสูงสุดกับผู้หญิงมามากมาย แต่สุดท้ายแล้ว... คนที่ถูกใจฉันที่สุดก็ยังเป็นคุณ!”

“จริงเหรอ? ถ้างั้นวันนี้ คุณอยากลองอะไรที่ไม่เคยลองบ้างไหมล่ะ? สองวันนี้ฉันไม่ได้กินอะไรเลย มีแค่ดื่มน้ำเท่านั้น ร่างกายสะอาดหมดจดเป็นพิเศษเลยนะ”

เสียงเย้ายวนของหญิงสาวดังขึ้น

“หืม?”

เคินเซนส่งเสียงแผ่ว ก่อนที่สายตาเจ้าเล่ห์จะฉายวาบในดวงตา รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไรและความสนใจของเขาก็ถูกจุดขึ้นมาทันที

“พลิกตัวซะ!”

เสียงขยับตัวดังขึ้นตามมา ก่อนที่เสียงฝีเท้าเร่งรีบของใครบางคนที่สวมรองเท้าแตะสะท้อนก้องอยู่ในห้อง

เย่หลินยังคงรออย่างอดทน แม้กระทั่งปลายนิ้วของเขายังเคาะจังหวะตามจังหวะของเคนเซนไปด้วยเหมือนนักล่าผู้เยือกเย็นที่รอคอยโอกาสเหมาะ

จนกระทั่งเสียงภายในห้องหยุดชะงัก และมีเสียงตวาดลั่นขึ้นมา

“เร็วเข้า! อ้าปากซะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่หลินกระชับดาบซิงหยุนเทียนเหินของตนเอง เปิดใช้ทักษะเผาผลาญวงจรแห่งชีวิตและ เต้นรำแห่งชั่วพริบตา ก่อนพุ่งตัวเข้าไปในห้องทันที!

“ใคร?!”

เคนเซนตะโกนลั่น ราชาแห่งโลกใต้ดินยังคงสมเป็นราชา แม้ว่าจะอยู่ในช่วงปล่อยพลังงาน แต่สัญชาตญาณระวังภัยของเขาก็ยังสูงมาก เขาสัมผัสถึงการบุกรุกได้ในพริบตา

สิ่งที่รอรับเขาอยู่ คือแสงของคมดาบที่พุ่งผ่านกลางอากาศ ดั่งดาวตกที่วาดเส้นประกายบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

ฉัวะ!

คมดาบแหวกอากาศเร็วจนสุดขีด ต่อให้เคนเซนจะตอบสนองได้เร็วเพียงใด แต่ด้วยสถานการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่ ก็ไม่อาจหลบพ้นคมดาบนี้ได้ แขนซ้ายของเขาถูกตัดขาดตั้งแต่ช่วงปลายแขน เลือดไหลพุ่งออกมาอย่างรุนแรง

“อ๊ากกกกกกก!!”

เคนเซนกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

ส่วนพี่สาวซี เธอถึงกับช็อกค้าง ปากอ้ากว้างด้วยความตกใจ ผ่านไปครู่หนึ่งกว่าจะได้สติ กลืนน้ำลายลงคอเงียบๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วแอบหลบหนีไป

แต่เย่หลินไม่สนใจซิ่วฉีเลย เพราะยังไงซะด้วยเวท วิญญาณคืนสู่แดนมรณะของเขา เธอก็หนีไปไม่พ้นอยู่ดี สิ่งที่ทำให้เขาขมวดคิ้วคือเรื่องอื่น...

เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่การโจมตีเมื่อครู่ไม่สามารถฆ่าเคนเซนได้ในทีเดียว  แต่ก็ช่างเถอะ ตัดแขนข้างหนึ่งไปแล้ว อย่างน้อยมันก็ลดพลังการต่อสู้ของอีกฝ่ายลงไปมาก

ถ้าฟันครั้งเดียวไม่ตาย... งั้นก็แค่ฟันซ้ำอีกหลายๆ ครั้งก็พอ!

ขณะที่เขากำลังจะลงมืออีกครั้ง เคนเซนก็พลันเปิดไฟห้องขึ้น แป๊ะ!

ภายใต้แสงไฟ เขามองเห็นหน้าของนักฆ่าอย่างชัดเจน

“นายคือเย่หลิน! เด็กมัธยมที่ฆ่าซู่จือหูนั่นเอง!”

เคนเซนทั้งตกตะลึงและเดือดดาล เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า คนที่ฟันแขนเขาขาดจะเป็นแค่เด็กมัธยมปลาย!

“นายเข้ามาที่นี่ได้ยังไง?! แล้วจางซิ่วฉีล่ะ?! พวกลูกน้องนายล่ะ?!”

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือตลาดมืดใต้ดินที่เป็นฐานทัพหลักของเขาเอง กับทั้งกองทัพลูกน้องที่คอยคุ้มกันอยู่ด้านนอก แต่กลับมีแค่เด็กมัธยมคนหนึ่งลอบเข้ามาได้ถึงขนาดนี้?!

“พวกมันตายหมดแล้ว รายต่อไปก็คือนาย”

เย่หลินยกดาบซิงหยุนเทียนเหินขึ้นมา ฟันเข้าหาเคนเซนโดยไม่ลังเล

“ตายงั้นเหรอ? คำนี้มันห่างไกลจากฉันนัก! มีคนอยากฆ่าฉันมานับไม่ถ้วน! แต่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างนาย... ยังไม่คู่ควร!”

เคนเซนเองก็เป็นคนใจเหี้ยม แม้ว่าเขาจะถูกโจมตีจนแขนซ้ายขาดไปแล้ว แต่เขาก็เป็นคนที่ผ่านศึกใหญ่มาไม่น้อย ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ถูกเรียกว่าราชาแห่งโลกใต้ดิน

ในเสี้ยววินาทีที่ดาบของเย่หลินฟาดลงมา เคนเซนก็สะบัดแขนขวาที่เหลืออยู่ อัดหมัดหนักใส่เขาเต็มแรง!

“ตู้ม ม ม ม!!”

ทั้งตัวเย่หลินกระเด็นไปฝังแน่นกับกำแพง

ดวงตาของเคนเซนเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เขาเป็นถึงนักรบสายบ้าคลั่งเลเวล 50 ต่อให้เสียแขนไปหนึ่งข้าง ก็ยังเหนือกว่าไอ้เด็กบ้าคนนี้หลายขุม

“แค่กๆ ๆ!”

เย่หลินกระอักไอหนัก ดวงตาสั่นไหวด้วยความตกใจ พลังของเคนเซนน่ากลัวกว่าจางซิ่วฉีเสียอีก!

ถ้าเมื่อครู่เขาไม่แอบเล่นงานจนอีกฝ่ายเสียแขนไปก่อนล่ะก็... วันนี้คงเป็นเขาเองที่โดนจับตัวแทน!

หลังจากโดนหมัดเมื่อกี้ กระดูกซี่โครงของเขาหักไปหลายซี่ แถมปลายกระดูกยังทิ่มเข้าไปในปอดอีก  แต่เพื่อไม่ให้การต่อสู้ของตัวเองได้รับผลกระทบ เย่หลินก็ตัดสินใจ สังเวยปอดของตัวเอง ทิ้งไป

“คำสาปต้องห้าม • สายฟ้าทลายโลก!”

สายฟ้าสีทองคำเส้นหนึ่งฟาดลงมาทันที!

แต่เคนเซนกลับแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม เขากวาดหมัดออกไปเต็มแรง ซัดสายฟ้าให้แตกกระจายเป็นประกายแสงทั่วห้อง!

“เปรี้ยงงงง!!”

หลังจากทำลายเวทโจมตีของเย่หลิน เคนเซนก็พุ่งเข้าหาเขาเหมือนขุนเขาที่พุ่งถล่มลงมา

“โครมม ม ม ม!!”

ร่างของเย่หลินกระเด็นไปกระแทกพื้นอย่างแรงจนเกิดหลุมลึกเป็นรูปมนุษย์!  แต่เคนเซนไม่หยุดแค่นั้น เขายกขาขึ้นแล้วกระทืบลงมาเต็มแรง

“กร๊อบ!”

เสียงกะโหลกศีรษะแตกดังชัดเจน หลังจากแน่ใจว่าเย่หลิน ‘ตายสนิท’ แล้ว เคนเซนก็เดินไปที่ตู้เก็บเหล้าของตัวเอง หยิบขวดเหล้าขาวมาเทราดแผลที่แขน

ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เส้นเลือดบนหน้าผากเขาปูดโปน

“เวรเอ๊ย! เล่นบทนักล่าไปทั้งชีวิต... ดันมาถูกลูกเจี๊ยบจิกเอาได้!”

เขาหยิบบุหรี่ซิการ์ขึ้นมาจุดสูบ หวังให้ฤทธิ์นิโคตินช่วยบรรเทาความเจ็บปวด

จากนั้นก็เดินไปเก็บแขนซ้ายที่ถูกตัด ตราบใดที่ยังหาผู้เปลี่ยนอาชีพสายฟื้นฟูได้ แขนของเขาก็ยังสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

แต่ในจังหวะที่เขากำลังก้มลงหยิบแขนตนเอง…

“ฉึกกก!!”

หอกสีทองเล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างฉับพลัน ตรึงแขนขวาของเขาไว้กับพื้น!

“ฉัวะ!”

ตามมาด้วยคมดาบที่ฟาดลงมาอีกครั้ง แขนขวาของเคนเซนขาดสะบั้น!

“อะไรนะ?! นายทำไมยังไม่ตาย?!”

เคนเซนกรีดร้องสุดเสียง ดวงตาเบิกโพลงอย่างไม่อยากเชื่อ เขาจำได้ชัดเจนว่า... ตัวเองกระทืบหัวเย่หลินจนกะโหลกแตกไปแล้ว!

ทำไมมันยังลุกขึ้นมาได้อีก?!

“ขอโทษทีนะ” เย่หลินพูดด้วยเสียงเย็นชา อาชีพของฉันคือ 'นักเวทต้องห้าม' มีเวทต้องห้ามอยู่บทหนึ่ง เรียกว่า อมตะนิรันดร์ ถ้าสังเวยอายุขัย 2 ปีครึ่ง ก็จะสามารถรอดจากความตายได้หนึ่งครั้ง”

เขาอธิบายให้เคนเซนฟังอย่างใจดี คนที่เสียแขนทั้งสองข้างไปแล้วแบบนี้ จะไปสู้ใครได้?

แต่ทันใดนั้นเอง...

“ผัวะ!!”

เคนเซนซึ่งผู้ไร้แขน ก็พุ่งตัวขึ้นเตะเข้าเต็มคางของเย่หลิน ส่งร่างของเขาลอยขึ้นไปกลางอากาศ!